Η Ουγγαρία του Όρμπαν ψηφίζει υπό τη σκιά της Μόσχας και της Άγκυρας – αύριο μπορεί να είναι το τέλος του

Γράφει ο Σάι Γκαλ, Times of Israel

Η Ουγγαρία ψηφίζει αύριο, αλλά το αποτέλεσμα μπορεί ήδη να έχει κριθεί. Ο Όρμπαν δεν αναμόρφωσε απλώς την πολιτική. Οικοδόμησε ένα σύστημα που απαντά προς τα έξω. Η Μόσχα παρέχει μοχλούς πίεσης. Η Άγκυρα αποκτά πρόσβαση. Η μέθοδος που δοκιμάστηκε στην Ουάσινγκτον λειτουργεί πλέον εκεί όπου η αντίσταση είναι πιο αδύναμη. Αυτό δεν είναι διακυβέρνηση. Είναι έλεγχος των κανόνων, του αφηγήματος και του χρόνου. Το Ισραήλ πρέπει να το διαβάσει καθαρά. Ένα κράτος που διατηρεί διαύλους με Μόσχα, Άγκυρα, Τεχεράνη και Ντόχα, ενώ διαπραγματεύεται ευρωπαϊκή ισχύ, δεν είναι εταίρος. Είναι ρήγμα. Αν το σύστημα αντέξει, η ψήφος θα το επιβεβαιώσει. Αν σπάσει, θα τον τελειώσει. Και αυτό το τέλος δεν θα είναι ήττα. Θα είναι διόρθωση. Για την Ευρώπη. Για το Ισραήλ. Και πάνω απ’ όλα για την ίδια την Ουγγαρία.

Την Κυριακή, η Ουγγαρία δεν ψηφίζει για ένα κοινοβούλιο. Ψηφίζει ποιος αποφασίζει.

199 έδρες μοιράζονται σε 106 περιφέρειες και 93 έδρες λίστας. Οι αριθμοί είναι σαφείς. Οι συνθήκες όχι. Οι δημοσκοπήσεις φέρνουν το κόμμα Τίσα του Πέτερ Μαγιάρ μπροστά από το Φιντές του Βίκτορ Όρμπαν· η Median προβλέπει 138-142 έδρες, ενώ η IDEA δίνει στο Τίσα 50% μεταξύ των αποφασισμένων ψηφοφόρων έναντι 37%. Ο ΟΑΣΕ (ODIHR) διαπιστώνει ένα πολωμένο σύστημα εμποτισμένο με φόβο, με θολά όρια μεταξύ κράτους και προεκλογικής εκστρατείας και μεροληπτικό περιβάλλον στα μέσα ενημέρωσης. Προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις. Δομική ασυμμετρία υπέρ της κυβέρνησης.

Αυτό δεν είναι «ανελεύθερη δημοκρατία». Είναι ένας μηχανισμός που αποδυναμώνει τους θεσμικούς φραγμούς, λυγίζει τους κανόνες και συγχωνεύει κράτος, κόμμα, κεφάλαιο και μέσα ενημέρωσης μέχρι να μην υπάρχει κανένα όριο. Η έκθεση V-Dem του 2026 είναι σαφής: η Ουγγαρία ηγείται της επιδείνωσης των εκλογικών αυταρχικών καθεστώτων. Οι έλεγχοι καταργήθηκαν, η ποιότητα των εκλογών υποβαθμίστηκε, η ελευθερία του Τύπου περιορίστηκε. Από το 2018 — εκλογική απολυταρχία. Η Transparency International την τοποθετεί στον πάτο της Ένωσης. Εντός της ΕΕ, η νομιμότητα της εκταμίευσης δισεκατομμυρίων παραμένει υπό εξέταση, καθώς οι μεταρρυθμίσεις απουσιάζουν.

Δεν πρόκειται για ύφος. Είναι κανόνες. Αυτές οι εκλογές δεν είναι τοπικές. Δοκιμάζουν αν ένα κράτος μπορεί να ξεφύγει από έναν μηχανισμό που χτίστηκε εκ των έσω ή θα παραμείνει μέσα σε αυτόν.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν διψήφιο προβάδισμα για το Τίσα, κατά καιρούς κοντά σε συνταγματική πλειοψηφία. Το σύστημα δεν είναι ουδέτερο. Ο σχεδιασμός των περιφερειών, η χρηματοδότηση και η ψήφος της διασποράς δίνουν στο Φιντές δομική υπεροχή. Αυτό δεν είναι απλώς νίκη. Είναι καθορισμός αποτελέσματος.

Αν ο Όρμπαν χάσει και σεβαστεί το αποτέλεσμα, ένας μηχανισμός φτιαγμένος να ελέγχει τα αποτελέσματα θα υποχωρήσει. Αν όχι — το πρότυπο είναι γνωστό: απονομιμοποίηση του αποτελέσματος, καταιγισμός ισχυρισμών, κυριαρχία αφηγήματος και έκτακτα μέτρα για να διατηρηθεί ένα αποτέλεσμα που δεν δόθηκε.
Όχι χάος. Μέθοδος.
Όχι Ουάσινγκτον – ό,τι διδάχθηκε από αυτήν.

Όσοι στηρίζουν τον Όρμπαν αποκαλύπτουν τη μέθοδο. Ο Τζ. Ντ. Βανς δεν πήγε στη Βουδαπέστη για επίσκεψη· πήγε για παρέμβαση, καλώντας δημόσια στη συνέχιση της διακυβέρνησης ενός ανθρώπου που μετέτρεψε την Ουγγαρία σε φιλορωσικό φρένο εντός ΝΑΤΟ και ΕΕ. Ο Ντόναλντ Τραμπ παρείχε προσωπική στήριξη και έσπασε μια μακρά αμερικανική πρακτική αποφυγής ανοιχτής ανάμειξης σε ξένες εκλογές.

Ό,τι δοκιμάστηκε το 2020 στις Ηνωμένες Πολιτείες έγινε πρότυπο: αμφισβήτηση αποτελεσμάτων, κατασκευή αφηγήματος περί κλεμμένων εκλογών, πίεση στους θεσμούς και εργαλειοποίηση της αβεβαιότητας. Ο Βανς νομιμοποιεί τη χρήση του σε ένα σύστημα όπου οι περιορισμοί έχουν ήδη διαβρωθεί.

Το Κρεμλίνο ευθυγραμμίζεται. Μελέτη που επικαλείται το Reuters εντόπισε συντονισμένη δραστηριότητα στο Telegram που προωθεί φιλο-ομπανικά αφηγήματα προερχόμενα από τη Ρωσία. Η Ουάσινγκτον του Τραμπ και η Μόσχα του Πούτιν συγκλίνουν στο ίδιο αποτέλεσμα – αποδυνάμωση της ευρωπαϊκής ικανότητας λήψης αποφάσεων και δράσης.

Όχι αγκαλιά. Σύγκλιση.

Η αμερικανική νομιμοποίηση της αμφισβήτησης αποτελεσμάτων δεν είναι άποψη. Είναι περιθώριο δράσης. Δείχνει πώς ενεργεί κανείς όταν χάνει.

Το Καπιτώλιο δεν ήταν ένα γεγονός.
Ήταν προηγούμενο.

Όχι αντιγραφή, αλλά απόδειξη αρχής: τα αποτελέσματα μπορούν να αμφισβητηθούν, η εξουσία να διατηρηθεί, οι κανόνες να λυγίσουν. Στο σύστημα που οικοδομήθηκε στη Βουδαπέστη – έλεγχος μέσων, διάβρωση θεσμών, συγκέντρωση εξουσίας – αυτά τα εργαλεία δεν σταματούν. Ενσωματώνονται.

Το ερώτημα δεν είναι αν θα υπάρξει ένα «Καπιτώλιο» στη Βουδαπέστη.
Το ερώτημα είναι αν οι συνθήκες που κατέστησαν δυνατή την Ουάσινγκτον του 2020 υπάρχουν ήδη εκεί.

Υπάρχουν.
Και αυτό είναι επιλογή πλευράς – στη λάθος πλευρά της Ευρώπης και του ελεύθερου κόσμου.

Το ενδιαφέρον της Μόσχας δεν χρειάζεται ερμηνεία. Ο Όρμπαν μπλόκαρε μεγάλο δάνειο προς την Ουκρανία, απείλησε με κυρώσεις και μετέτρεψε το ευρωπαϊκό βέτο σε μόνιμο μοχλό πίεσης. Ηχογράφηση που αποκάλυψε το Reuters δείχνει τον υπουργό Εξωτερικών Πέτερ Σιγιάρτο να προσφέρεται να μεταβιβάσει στον Σεργκέι Λαβρόφ εσωτερικό έγγραφο της ΕΕ. Αυτό δεν είναι εγγύτητα. Είναι διείσδυση. Η εμπιστοσύνη στις Βρυξέλλες έχει διαβρωθεί σε σημείο που κράτη περιορίζουν την ανταλλαγή πληροφοριών με τη Βουδαπέστη, φοβούμενα διαρροές.

Ο δεσμός με τη Μόσχα είναι υποδομή. Η εξάρτηση δεν μειώθηκε. Ενισχύθηκε: φυσικό αέριο μέσω TurkStream, τουρκικές εγγυήσεις ροής και το Paks II – ρωσικό αποτύπωμα στην ουγγρική οικονομία: σύμβαση Rosatom, ρωσικό κρατικό δάνειο, μακροχρόνια δέσμευση καυσίμου, τεχνολογική εξάρτηση, επιχειρησιακή εξάρτηση. Τον Σεπτέμβριο του 2025, το Δικαστήριο της ΕΕ ακύρωσε την έγκριση κρατικής ενίσχυσης, επικαλούμενο αποτυχίες στη διαδικασία προμηθειών. Το έργο είναι ρωσικό και δομικά προβληματικό.

Όχι κυριαρχία.
Υποθήκη.

Ο Όρμπαν πούλησε ενεργειακή κυριαρχία, αλλά παρέδωσε εξάρτηση. Ένα κράτος που δένει τη βάση της ενέργειας, τη χρηματοδότηση και το πυρηνικό του μέλλον με τη Ρωσία εν καιρώ πολέμου δεν προστατεύεται. Διασφαλίζει ρωσική επιρροή.

Ο Ερντογάν δεν είναι δευτερεύων εταίρος. Υπό τον Όρμπαν, η Ουγγαρία δίνει στην Άγκυρα πλατφόρμα, δίοδο και αγωγό επιρροής. Τον Δεκέμβριο του 2025, οι σχέσεις αναβαθμίστηκαν σε στρατηγική συνεργασία ύψιστης προτεραιότητας. Ακολούθησαν 16 συμφωνίες, μεταξύ αυτών και στον τομέα της άμυνας. Η 4iG υπέγραψε με τη Nurol και την Aselsan για τεθωρακισμένα, οπλικά συστήματα, δυνατότητες αντι-drone και αεράμυνα, μαζί με διασυνδέσεις με το τουρκικό κρατικό επενδυτικό ταμείο. Πρόκειται για προβολή ισχύος εντός Ευρώπης.

Η Ουγγαρία λειτουργεί ως δίαυλος. Το 2019 άνοιξε στη Βουδαπέστη ευρωπαϊκό γραφείο του Οργανισμού Τουρκικών Κρατών. Το 2024 η ΕΕ ξεκαθάρισε ότι η Ουγγαρία δεν έχει σχετική εντολή. Το 2025 η «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» χαρακτηρίστηκε αδιαίρετη. Στη Γκαμπάλα, σκηνοθετήθηκε αναγνώριση: ο Ερσίν Τατάρ παρουσιάστηκε ως πρόεδρος. Η ΕΕ το απέρριψε. Πρόκειται για τελετουργική νομιμοποίηση.

Αυτό ενισχύει ένα κράτος που υπονομεύει την Ελλάδα και την Κύπρο. Έγγραφα της Επιτροπής περιγράφουν επιχειρησιακή παρεμπόδιση: μη αναγνώριση της Κύπρου, εμπλοκή συνεργασίας στο ΝΑΤΟ, παρεμπόδιση ενεργειακών έργων, διασυνδέσεις με το μη αναγνωρισμένο μόρφωμα και παραβιάσεις στον ελληνικό χώρο. Η Ουγγαρία αποσυμπιέζει ένα κράτος που αμφισβητεί την ευρωπαϊκή τάξη.

Νομική παραβίαση. Το Άρθρο 4(3) απαιτεί ειλικρινή συνεργασία· το Άρθρο 24(3) απαιτεί αλληλεγγύη. Αποτυγχάνει και στα δύο.
Για την Ελλάδα και την Κύπρο, πρόκειται για υπονόμευση εκ των έσω.

Το τίμημα για την Ουγγαρία είναι σαφές. Η πλειονότητα της κοινωνίας στηρίζει την ΕΕ, αλλά η πολιτική κινείται αντίθετα. Περίπου 18 δισ. ευρώ – σχεδόν 8% του ΑΕΠ – παραμένουν παγωμένα. Το έλλειμμα ξεπερνά το 5%, το χρέος το 70%, και η πιστοληπτική αξιολόγηση βρίσκεται στο όριο.
Πουλήθηκε κυριαρχία. Παρήχθη εξάρτηση.
Υποσχέθηκε σταθερότητα. Παρέδωσε πόλωση.

Ακόμη κι αν ο Όρμπαν χάσει, ο μηχανισμός παραμένει. Οι θεσμοί μένουν ευθυγραμμισμένοι. Μια οριακή πλειοψηφία φέρνει αστάθεια και παρατεταμένη σύγκρουση. Οι Political Capital και CSIS περιγράφουν πρότυπο: ισχυρισμοί περί νοθείας, αφηγήματα παρέμβασης, «κλεμμένες» εκλογές, έκτακτες εξουσίες.
Όχι εικασία. Μέθοδος.

Το Ισραήλ δεν πρέπει να συγχέει τη ρητορική με το συμφέρον. Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου επαίνεσε τον Βίκτορ Όρμπαν, και οι ψήφοι στον ΟΗΕ τον έκαναν βολικό. Ένα επίπεδο. Από κάτω — μοτίβο.

Μετά την επίθεση με pager της Χεζμπολάχ το 2024, Ούγγροι αξιωματούχοι φέρεται να υπέδειξαν στην Τεχεράνη προθυμία διαμοιρασμού ευρημάτων. Όχι δημόσια, αλλά μέσω παρασκηνιακού διαύλου που μετακινήθηκε από ερευνητική συνεργασία σε μεταφορά ευαίσθητων πληροφοριών. Η Βουδαπέστη τοποθετείται ως κόμβος που συνομιλεί με όλες τις πλευρές, ακόμη και σε ισραηλινές επιχειρήσεις κατά ιρανικών δικτύων.

Η Ουγγαρία εμβάθυνε δεσμούς με Τουρκία και Κατάρ.
Όχι απλές σχέσεις. Πρακτική.

Η οικοδόμηση πολιτικής πάνω σε αυτό αποτελεί στρατηγικό λάθος. Όχι επειδή ο Όρμπαν κρύβει, αλλά επειδή δεν κρύβει.

Πίσω από κλειστές πόρτες στην Ιερουσαλήμ δεν υπάρχει διαφωνία. Ένας ηγέτης που εμβαθύνει την εξάρτηση από τη Ρωσία, εντάσσεται στο τουρκικό σχέδιο, ανοίγει διαύλους με το Ιράν και οικοδομεί άξονα με το Κατάρ, ενώ ανταλλάσσει ευρωπαϊκά βέτο, δεν είναι σύμμαχος. Είναι ρήγμα.

Η Ουγγαρία λειτουργεί ως Δούρειος Ίππος: η Ρωσία μέσω ενέργειας και βέτο, η Τουρκία μέσω νομιμοποίησης και συνεργασίας, ο τραμπισμός μέσω πολιτικού αποτυπώματος. Όχι επεισόδιο. Αρχιτεκτονική.

Οι ψήφοι είναι φθηνοί. Υποδομές, εξαρτήσεις και νομιμοποίηση είναι το πραγματικό νόμισμα. Ο Όρμπαν κινείται σταθερά προς μία κατεύθυνση.

Αν σπάσει, θα τον τελειώσει.

Για το Ισραήλ, η επόμενη μέρα χωρίς τον Όρμπαν δεν είναι απειλή. Είναι διόρθωση. Μια Ευρώπη ευθυγραμμισμένη απέναντι στη Ρωσία, που περιορίζει την τουρκική διείσδυση και δεν αφήνει ανοίγματα – γιατί έχει δει τι περνά μέσα από αυτά.