Γράφει ο Απόστολος Αποστολόπουλος

Άμα πιστεύεις ότι είσαι πολύ σπουδαίος αλλά σκοντάφτεις σε κάτι «αμόρφωτους μουλάδες» (όπως νομίζεις) και σε σέρνει από τη μύτη ο Ισραηλινός για το δικό του συμφέρον «τά ’θελες και τά ’παθες» όπως λέει ο λαός. Ξιπασιά και η πεποίθηση ότι όλοι οι άλλοι είναι «ινδιάνοι για σκότωμα» έφεραν την «αυτοκρατορία» στη σημερινή κατάσταση ήττας. Η προσωπική τύχη του Τραμπ είναι το πιο ανώδυνο που θα απασχολήσει τη συνέχεια.

Ο κανόνας ότι οι πόλεμοι φέρνουν ριζικές αλλαγές επιβεβαιώνεται: Μπήκαν στο χορό η διστακτική Κίνα και η προσεκτική Ρωσία ενώ το Ιράν έδειξε πως μια μεσαία Δύναμη μπορεί να φέρει τα πάνω-κάτω αξιοποιώντας συμμαχίες και εγκλωβίζοντας αντιπάλους. Ωστόσο όσο οι αντίπαλοι δεν μπορούν (ή δεν τολμούν) να χτυπήσουν το έδαφος των ΗΠΑ η Αμερική θα έχει πλεονέκτημα ακόμα και αν οι τουαλέτες δώσουν άρωμα στην εύσχημη αποχώρηση των αεροπλανοφόρων από το μέτωπο των συγκρούσεων.

Οι Αμερικάνοι έχουν χάσει πολλούς πολέμους, από το Βιετνάμ ως το Αφγανιστάν αλλά σε κανέναν δεν είχαν απέναντι μαζί, δημοσίως, και τους δύο μεγάλους ανταγωνιστές, Κίνα και Ρωσία. Αμερικανοί και Ευρωπαίοι δεν σχολίασαν αυτό το καθοριστικό γεγονός για το μέλλον. Άλλη πρωτιά, των Αμερικανών, είναι ότι δεν μπόρεσαν να καλύψουν ούτε στο ελάχιστο την κάκιστη εκτίμηση των συσχετισμών στο πεδίο της μάχης και την χείριστη εκτίμηση των δυνατοτήτων τους σε σχέση με την προετοιμασία του δίδυμου αντίπαλου. Η ήττα της Δύσης ήταν πολλαπλή και καθοριστική.

Τελευταία αλλά όχι έσχατη σε σημασία παρατήρηση: Οι γεροντοκόρες της γηραιάς ηπείρου εγκατέλειψαν τον Πρόεδρο των ΗΠΑ ολομόναχο θεωρώντας ότι μ’ αυτόν δεν έχουν ζωή στο μέλλον. Ο Δυτικός καπιταλισμός είναι κυριολεκτικά τυφλός και κουφός, ανίκανος να καταλάβει ότι η τύχη του δεν οφείλεται στα λάθη ενός Προέδρου αλλά σε όλα όσα έκαναν στις αποικίες. Και ότι αυτοί με τα χεράκια τους έβγαλαν τα μάτια τους όταν ο Μάο τους άνοιξε την πόρτα της Κίνας και αυτοί όρμησαν ποιος πρώτος θα την φτιάξει μεγάλη και τρανή. Έλυσαν το άμεσο πνιγηρό πρόβλημα του στάσιμου Κεφαλαίου και γιγάντωσαν τον πιο επικίνδυνο αντίπαλο που μπορεί να τους πνίξει.

Οι Αμερικάνοι πιστεύουν ακράδαντα ότι είναι στη φύση των πραγμάτων να είναι οι κυρίαρχοι στον Κόσμο. Όλοι οι άλλοι είναι «απλώς Ινδιάνοι» και έχουν ή θα έχουν τη μοίρα των Ινδιάνων.

Η απροσδόκητη (για την ηγεσία Τραμπ) αντίσταση των Ιρανών προκαλεί ανησυχία και κάποια φαγωμάρα, και καθώς λένε τα ΜΜΕ, κυοφορείται ευρύς ανασχηματισμός-ούτε ο Μητσοτάκης να ήταν. Για την ακρίβεια το Ιράν δεν αντιστέκεται απλώς αλλά έχει θέσει όρους(τώρα εν μέσω των βομβαρδισμών) να εγκαταλείψουν οι ΗΠΑ τις θέσεις κυριαρχίας στη Μ. Ανατολή με κορυφαίο να πάψει το δολάριο να είναι το μοναδικό νόμισμα συναλλαγής πράγμα που εξασφάλιζε την κυριαρχία των ΗΠΑ.

Διεθνολόγοι, στο εξωτερικό, εικάζουν ότι η εποχή της αμερικανικής παντοκρατορίας είναι στο τέλος της, όπως το προείπε ο Μπρζεζίνσκι. Θα δούμε.

Νέα ένταση καταγράφεται στη Χειμάρα και ευρύτερα στην Αλβανία, ύστερα από καταγγελίες για ανάρτηση προκλητικών πανό σε βάρος του ευρωβουλευτή Φρέντη Μπελέρη από αλβανικούς εθνικιστικούς κύκλους.

Σύμφωνα με ανάρτηση του Βορειοηπειρωτικού Βήματος, σε διάφορα σημεία της Χειμάρας, αλλά και σε άλλες περιοχές της Αλβανίας, εμφανίστηκαν πανό με επιθετικό περιεχόμενο κατά του Μπελέρη, στα οποία διατυπώνεται ακόμη και αίτημα για τη σύλληψή του, με χαρακτηρισμούς που προκαλούν νέες αντιδράσεις και ανεβάζουν το πολιτικό θερμόμετρο.

Η εξέλιξη αυτή εκλαμβάνεται ως ευθεία πρόκληση, όχι μόνο απέναντι στο πρόσωπο του εκλεγμένου ευρωβουλευτή, αλλά και απέναντι στην ελληνική εθνική μειονότητα, σε μια ιδιαίτερα ευαίσθητη περιοχή όπου κάθε τέτοια κίνηση φορτίζει περαιτέρω το ήδη τεταμένο κλίμα.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί το γεγονός ότι, όπως καταγγέλλεται, μέχρι στιγμής η αλβανική αστυνομία δεν έχει προχωρήσει σε καμία ουσιαστική ενέργεια για την απομάκρυνση των πανό ή για την αντιμετώπιση των υπευθύνων. Αυτή η στάση ερμηνεύεται από πολλούς ως ανοχή απέναντι σε ακραίες εθνικιστικές εκδηλώσεις, οι οποίες δυναμιτίζουν το κλίμα και πλήττουν την εικόνα της Αλβανίας σε μια περίοδο που επιχειρεί να εμφανιστεί ως χώρα ευρωπαϊκού προσανατολισμού.

Το περιστατικό έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά αλυσίδα εντάσεων γύρω από το πρόσωπο του Φρέντη Μπελέρη, η υπόθεση του οποίου έχει αποκτήσει πλέον ευρύτερες πολιτικές και διεθνείς διαστάσεις. Η ανάρτηση τέτοιων συνθημάτων και η δημόσια στοχοποίησή του επαναφέρουν στο προσκήνιο τα ερωτήματα για το κατά πόσο γίνονται σεβαστά τα πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά και για το αν η αλβανική πολιτεία είναι διατεθειμένη να βάλει όρια σε φαινόμενα ακραίου εθνικισμού.

Σε κάθε περίπτωση, η εικόνα που μεταδίδεται από τη Χειμάρα μόνο καθησυχαστική δεν είναι. Αντίθετα, ενισχύει την αίσθηση ότι ο εθνικιστικός λόγος εξακολουθεί να βρίσκει χώρο έκφρασης στην Αλβανία, με άμεσο αποδέκτη αυτή τη φορά έναν Έλληνα ευρωβουλευτή και, έμμεσα, ολόκληρο τον βορειοηπειρωτικό ελληνισμό.

Γράφει ο Κώστας Μαυρίδης, Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D)

Το Πάσχα κάνει την ορθόδοξη πίστη να ξεχωρίζει. Τα βάσανα του κόσμου κι οι ανοιχτές πληγές της ρωμιοσύνης στην Κύπρο, κάνουν το δικό μας Πάσχα να ξεχωρίζει ακόμη περισσότερο με τις πονεμένες Παναγιές και τις Μυροφόρες του Επιταφίου ανάμεσά μας. Πονεμένες κι αγαθές ψυχές σε ένα μυστήριο πίστης που οι σχολαστικοί συχνά δεν κατανοούν, χύνοντας το όξος τους.

Έτσι, καθώς ο Χριστός υβριζόμενος και ραπιζόμενος κουβαλά τον Σταυρό Του προς τον Γολγοθά, τα Πάθη Του γίνονται ένα με τα πάθη του λαού μας. Εκεί, στον ανηφορικό δρόμο του Μαρτυρίου, μια γυναίκα βγήκε από την αυλή του σπιτιού της και δρόσισε το καταματωμένο πρόσωπό Του, περιφρονώντας τα μαστιγώματα των Ρωμαίων και τις φοβέρες του όχλου. Καθώς ο Χριστός πορεύεται στην Οδό του Μαρτυρίου, οι πονεμένες Παναγιές στα ρημαγμένα εξωκκλήσια στα κατεχόμενα κι οι Μυροφόρες της Κύπρου στις αυλές τους, περιμένουν να Του δροσίσουν το πρόσωπο. Κι όσες εγκατέλειψαν τα εγκόσμια, συναπαντούν το Νυμφίο Χριστό καθώς περνάει μέσα από συλημένα κοιμητήρια, σπασμένους σταυρούς, ρημαγμένες εκκλησίες και αυλές καθαγιασμένων σπιτιών στα κατεχόμενα … Κι Εκείνος συνεχίζει μέσα από χαράδρες και γκρεμούς στο συναπάντημα Του με τις Μυροφόρες της Κύπρου που αναζητούν ακόμη αγαπημένα πρόσωπα κι άλλες που κρατούν οστά και τα γλυκοφιλούν αναφωνώντας «Ευλογημένος ο ερχόμενος…».

Είναι πολλές οι πονεμένες Παναγιές στα ρημαγμένα ξωκκλήσια στα κατεχόμενα καθώς και οι Μυροφόρες γύρω μας… Είναι η Θεογνωσία που ζούσε σε χωριό στους πρόποδες του Πενταδακτύλου φορώντας μέρα-νύχτα μια μαύρη μαντήλα. Ήταν παντρεμένη με τον καλοκάγαθο Κωστή, που άρπαξαν Τουρκοκύπριοι εξτρεμιστές και τον δολοφόνησαν πριν το 1974, ενώ από το 1974, γιος και γαμπρός αγνοούνται. Είναι η Ιφιγένεια της Τηλλυρίας με τις κάτασπρες μακριές πλεξούδες, η οποία μεταλάμβανε κάθε Δεκαπενταύγουστο στην Παναγία Χρυσοπατερίττισα. Είναι η Χαρίτα της Κερύνειας, η Χρυστάλλα του Δικώμου, η Σοφία της Βασίλειας, η Ελένη της Καρπασίας, η Καλλισθένη της Κυθραίας. Είναι κι η Ελένη που υποδέχτηκε πρόσφατα τον 18χρονο αγνοούμενο αρραβωνιαστικό της μετά από 52 χρόνια και τόσες άλλες που βιώνουν τα Πάθη του Χριστού με το δικό τους μυστηριακό τρόπο.

Είναι κι αυτές που περιμένουν καρτερικά τον Χριστό στους προσφυγικούς συνοικισμούς, όπως η Μυροφόρα που το 1974, τότε 37 χρονών, μεγάλωνε την οικογένειά της μέχρι εκείνο το μαύρο καλοκαίρι που μπήκαν οι Τούρκοι στο χωριό, άρπαξαν τον άντρα της, που έκτοτε αγνοείται, και τραυμάτισαν με σφαίρα στο πόδι το μικρό της γιο Χριστάκη, πέντε χρονών, που ακόμη αγνοείται. Η Μυροφόρα πήρε από τότε τους δρόμους αναζητώντας τους μέχρι και σήμερα, 89 χρονών πλέον, εξιστορώντας όσα συνέβηκαν, βάζοντας με ευλάβεια στο τέλος τον σταυρό της, τονίζοντας ότι μόνο στο Θεό ελπίζει.

Αυτή είναι η πονεμένη Κύπρος με την προσφυγιά, τους αγνοούμενους και σκοτωμένους, την καθημερινή έγνοια για επιβίωση, την αλλοτρίωση, την αμνησία. Κι ο τόπος μας θα σωθεί επειδή αυτές το αξίζουν, απέναντι στις ασχημίες, αρχομανίες και ανοητολογίες γύρω μας.

Μέσα στην χαρμολύπη της Ορθοδοξίας, την πλήρη νοημάτων στα αναπάντητα ερωτήματα, «Ευλογημένος ο ερχόμενος…» κι ευλογημένο το Πάσχα του λαού μας.

Καλή Ανάσταση.

Σημείωση: Η πρώτη εκδοχή δημοσιεύτηκε πριν 2 χρόνια.