Όποιος βλέπει το Τσαμπαχάρ ως «λιμάνι», χάνει το νόημα. Είναι η δήλωση της Ινδίας ότι θα παραμείνει συνδεδεμένη με την Ασία, ακόμη κι αν άλλοι επιχειρήσουν να περιορίσουν αυτή την πρόσβαση. Δεν είναι ιρανικό έργο. Είναι μηχανισμός που διασφαλίζει ότι η Ινδία θα παραμείνει συνδεδεμένη με την Ασία, ανεξαρτήτως των επιλογών της Δυτικής Ασίας.

Η σχέση με το Ισραήλ δεν αφορά πλέον μόνο εξοπλισμούς. Είναι σύνδεση ανάμεσα σε ένα σύστημα που παράγει τεχνολογία και σε ένα σύστημα που μπορεί να την αναπτύξει σε κλίμακα. Η Ινδία μαθαίνει από το Ισραήλ, αλλά δεν σκοπεύει να μείνει πελάτης. Χτίζει δυνατότητες.

Οι σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι πιο στενές από ποτέ, αλλά δεν θυμίζουν τις παραδοσιακές σχέσεις Ουάσιγκτον–συμμάχων. Η Ινδία δεν ανήκει σε στρατόπεδο. Είναι εταίρος που αρνείται να είναι υποτελής.

Οι Αμερικανοί το αποδέχονται, γιατί η εναλλακτική είναι χειρότερη. Σε έναν κόσμο όπου η Κίνα δίνει τον ρυθμό, η Ινδία είναι το μόνο κράτος που μπορεί να ισορροπεί χωρίς να καθοδηγείται.

Υπάρχει όμως και κάτι που δεν λέγεται: ο πόλεμος με το Ιράν δεν ενίσχυσε μόνο την Ινδία. Αποκάλυψε και τα όριά της.

Η Ινδία εξακολουθεί να εξαρτάται ενεργειακά από το εξωτερικό. Εξακολουθεί να αγοράζει σε μεγάλη κλίμακα συστήματα ασφάλειας. Συνεχίζει να αντιμετωπίζει την Κίνα σε ένα ανοιχτό σύνορο. Δεν μπορεί να επιβάλει τάξη. Δεν είναι υπερδύναμη. Είναι κάτι άλλο: μια συνδετική δύναμη.

Όχι ένα κράτος που επιβάλλει τάξη, αλλά ένα κράτος του οποίου η ίδια η παρουσία αποτελεί προϋπόθεση για την ύπαρξη τάξης. Σε έναν κόσμο διχασμένο ανάμεσα σε όσους επιβάλλουν και όσους υφίστανται, αυτό δημιουργεί μια τρίτη κατηγορία: ένα κράτος που δεν ανήκει σε κανένα στρατόπεδο, αλλά από το οποίο εξαρτώνται όλα για να λειτουργήσουν.

Έχουμε δει υπερδυνάμεις στο παρελθόν. Επέβαλαν τάξη και τη έχασαν. Η «συνδετική δύναμη» είναι κάτι που το σύστημα δεν ζήτησε – αλλά πλέον δεν μπορεί χωρίς αυτό. Η Ινδία είναι το πρώτο παράδειγμα ενός νέου τύπου ισχύος: όχι επιβαλλόμενη, όχι επιβάλλουσα, αλλά αναντικατάστατη ως σύνδεσμος.

Αυτό το «κάτι άλλο» είναι που χρειάζεται σήμερα ο κόσμος.

Γιατί η νέα τάξη που διαμορφώνεται δεν χωρίζεται πλέον σε επιβάλλοντες και υποταγμένους, αλλά σε συνδετικούς και αποκομμένους. Ο μόνος συνδετικός κρίκος που λειτουργεί με όλες τις πλευρές είναι η Ινδία — όχι επειδή είναι η μόνη που μπορεί, αλλά επειδή είναι η μόνη που επέλεξε να μην αποκοπεί.

Όχι από ηθική. Από δομή. Δεν εισέρχεται για να κυριαρχήσει. Εισέρχεται για να διασφαλίσει ότι κάθε εξέλιξη περνά από αυτήν. Η Ινδία δεν είναι εναλλακτική των υπερδυνάμεων. Είναι ο μηχανισμός που τους επιτρέπει να λειτουργούν χωρίς να συγκρούονται άμεσα.

Στην ενέργεια: κίνηση μεταξύ πηγών. Στις εμπορικές οδούς: επένδυση σε ανταγωνιστικούς διαδρόμους. Στην ασφάλεια: μετάβαση από αγοραστή σε παραγωγό. Η Ινδία δεν αναζητά μία λύση. Χτίζει πλεονάζουσα δυνατότητα.

Και αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα: η Ινδία δεν θα σταθεροποιήσει τη Μέση Ανατολή. Δεν θα τερματίσει τους πολέμους. Δεν θα επιβάλει τάξη. Θα γίνει όμως παίκτης χωρίς τον οποίο δεν μπορεί να οικοδομηθεί καμία τάξη.

Η Ινδία δεν πληρώνει το τίμημα της επιλογής πλευράς. Αλλά αυτό σημαίνει και ότι δεν θα πολεμήσει για καμία μέχρι τέλους.

Ο κόσμος δεν επέλεξε την Ινδία για αυτόν τον ρόλο. Απλώς ανακάλυψε ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς αυτήν.

Στον κόσμο μετά το Ιράν, αυτή δεν είναι πλέον η διαφορά ανάμεσα στην ισχύ και την επιρροή — είναι η διαφορά ανάμεσα στη σημασία και την εξαφάνιση.

Η Γαλλία επιβεβαίωσε ότι βρίσκεται στο τελικό στάδιο ο σχεδιασμός μιας διεθνούς αποστολής συνοδείας πλοίων στο Στενό του Ορμούζ, με στόχο την ασφαλή αποκατάσταση της ναυσιπλοΐας μόλις σταθεροποιηθεί οριστικά η κατάσταση στην περιοχή.

Ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Ζαν-Νοέλ Μπαρό δήλωσε ότι οι Ευρωπαίοι και οι εταίροι τους «οριστικοποιούν» τα σχέδια για μια στρατιωτική δύναμη που θα συνοδεύει εμπορικά πλοία μέσω του περάσματος, προσθέτοντας ότι οι σχετικές εργασίες βρίσκονται ήδη σε προχωρημένο στάδιο. Παράλληλα, ο Εμανουέλ Μακρόν ανέφερε ότι περίπου 15 χώρες είναι έτοιμες να συμμετάσχουν σε μια τέτοια αποστολή, η οποία, σύμφωνα με το Παρίσι, θα έχει αμυντικό χαρακτήρα.

Η γαλλική πρωτοβουλία έρχεται σε μια στιγμή κατά την οποία το Ορμούζ παραμένει τυπικά ανοιχτό μόνο υπό αυστηρούς όρους και με εύθραυστο το πλαίσιο της εκεχειρίας. Το Reuters μετέδωσε ότι το Ιράν άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο ελεγχόμενης επαναλειτουργίας του Στενού, αλλά με υποχρεωτικό συντονισμό όλων των πλοίων με τον ιρανικό στρατό, ενώ το Associated Press σημείωσε ότι η πιθανότητα ύπαρξης ναρκών και οι συνεχιζόμενες εντάσεις κρατούν τη ναυσιπλοΐα σε καθεστώς υψηλού κινδύνου.

Την ίδια ώρα, η Τεχεράνη επιχειρεί να επιβάλει και νέους κανόνες κίνησης μέσα στο Στενό. Σύμφωνα με οδηγία που αποδόθηκε στο ναυτικό των Φρουρών της Επανάστασης και μεταδόθηκε από διεθνή μέσα, τα διερχόμενα πλοία καλούνται να ακολουθούν δύο εναλλακτικά δρομολόγια, πιο κοντά στις ιρανικές ακτές, λόγω του κινδύνου ναρκών στις συνήθεις θαλάσσιες λωρίδες. Η είσοδος στον Κόλπο από τη Θάλασσα του Ομάν κατευθύνεται πλέον ανάμεσα στις ιρανικές ακτές και το νησί Λαράκ, ενώ η έξοδος περνά νοτίως του ίδιου νησιού, αποφεύγοντας την πιο ομαλή και παραδοσιακή διαδρομή προς την πλευρά του Ομάν.

Το νησί Λαράκ αναδεικνύεται έτσι σε κομβικό σημείο ελέγχου, αυτό που ναυτιλιακοί κύκλοι περιγράφουν ήδη ως το νέο «σταθμό διοδίων» της Τεχεράνης. Η Wall Street Journal σημειώνει ότι η ιρανική πλευρά περιορίζει δραστικά τη διέλευση πλοίων και επιβάλλει καθεστώς συντονισμού με τους Φρουρούς της Επανάστασης, ενώ άλλες αναφορές καταγράφουν ότι η νέα ροή πλοίων περνά ουσιαστικά από το φίλτρο του Λαράκ, μετατρέποντας ένα διεθνές πέρασμα σε ελεγχόμενο θαλάσσιο διάδρομο.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, η γαλλική πρόταση για συνοδεία πλοίων αποκτά βαρύ γεωπολιτικό φορτίο. Δεν αφορά απλώς την προστασία της εμπορικής ναυτιλίας, αλλά συνιστά και προσπάθεια των Ευρωπαίων να επανέλθουν δυναμικά στο πεδίο της θαλάσσιας ασφάλειας σε μια από τις πιο κρίσιμες ενεργειακές αρτηρίες του πλανήτη. Ωστόσο, η υπόθεση μόνο απλή δεν είναι. Η Ιταλία, για παράδειγμα, ξεκαθάρισε ήδη ότι δεν πρόκειται να στείλει πλοία για περιπολίες στο Ορμούζ χωρίς εντολή του ΟΗΕ, κάτι που δείχνει ότι παρά τη γαλλική κινητοποίηση, δεν υπάρχει ακόμη πλήρης ευρωπαϊκή ομοφωνία για τη μορφή και το νομικό πλαίσιο της αποστολής.

Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι καθαρή. Από τη μία, η Δύση και ειδικά η Γαλλία θέλουν να ξανανοίξουν τον θαλάσσιο διάδρομο με διεθνή συνοδεία και ελεγχόμενη στρατιωτική παρουσία. Από την άλλη, το Ιράν επιχειρεί να παγιώσει στην πράξη ένα νέο σύστημα διέλευσης, με δικές του διαδρομές, δικούς του όρους και αυξημένο έλεγχο πάνω στην εμπορική ροή. Και αυτό σημαίνει ότι ακόμη κι αν σταματήσουν οριστικά οι εχθροπραξίες, η μάχη για το Ορμούζ κάθε άλλο παρά έχει τελειώσει.