Σαφές μήνυμα προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και αυστηρή απάντηση στην Άγκυρα, έστειλε ο Υπουργός Άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας, Βασίλης Πάλμας, από το Πεδίο Βολής Καλού Χωριού στη Λάρνακα, στο περιθώριο της τελικής φάσης της άσκησης «Δήμητρα – Νικητής 2026».

Ο κ. Πάλμας υπογράμμισε ότι η Λευκωσία θα επιθυμούσε μεγαλύτερο ενδιαφέρον και πιο ενεργή εμπλοκή της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Κυπριακό, υπενθυμίζοντας ταυτόχρονα ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι ανεξάρτητο και διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος, με πλήρες δικαίωμα να συνάπτει συμφωνίες και στρατιωτικές συνεργασίες.

«Η ΕΕ γνωρίζει το Κυπριακό, αλλά υπάρχουν συμφέροντα»

Απαντώντας σε ερώτηση για τον ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού, ο Υπουργός Άμυνας σημείωσε ότι οι Ευρωπαίοι γνωρίζουν πολύ καλά το πρόβλημα.

Ωστόσο, όπως ανέφερε, η Λευκωσία θα ήθελε περισσότερη εμπλοκή από πλευράς Βρυξελλών. «Θα επιθυμούσαμε περισσότερο ενδιαφέρον και περισσότερη εμπλοκή από μέρους τους», δήλωσε, προσθέτοντας όμως ότι οι διεθνείς σχέσεις διαμορφώνονται και από τα εθνικά και διακρατικά συμφέροντα των κρατών μελών.

Με άλλα λόγια, η Κύπρος δίνει έναν δύσκολο αγώνα μέσα σε ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον όπου δεν αρκεί πάντα το δίκαιο. Υπάρχουν και τα συμφέροντα, οι διμερείς σχέσεις, οι ισορροπίες και οι υπολογισμοί κάθε κράτους.

Ο κ. Πάλμας τόνισε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία προσπαθεί να περάσει τις θέσεις της και να αναδείξει την αδικία που υφίσταται εδώ και δεκαετίες λόγω της τουρκικής εισβολής και κατοχής.

Η στρατιωτική συμφωνία με τη Γαλλία

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο Υπουργός Άμυνας στη στρατιωτική συμφωνία Κύπρου–Γαλλίας, την οποία συνέδεσε με το άριστο επίπεδο των πολιτικών σχέσεων ανάμεσα στις δύο χώρες.

Όπως εξήγησε, μια τέτοια συμφωνία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς σταθερή πολιτική βάση και αμοιβαία εμπιστοσύνη. Στο πλαίσιο αυτής της σχέσης, η Λευκωσία και το Παρίσι συμφώνησαν σε ένα πλαίσιο συνεργασίας που περιλαμβάνει κοινές ασκήσεις, κοινές εκπαιδεύσεις, ανταλλαγή πληροφοριών και συνεργασία σε ζητήματα ασφάλειας.

Ο κ. Πάλμας υπογράμμισε ότι η συμφωνία έχει αμοιβαίο χαρακτήρα και δεν αφορά μόνο τυπικές διπλωματικές διατυπώσεις, αλλά πρακτική συνεργασία στο πεδίο της άμυνας.

Κοινές ασκήσεις και εξωστρέφεια της Εθνικής Φρουράς

Σε ερώτηση αν θα υπάρξει το προσεχές διάστημα κοινή άσκηση, ο Υπουργός Άμυνας απάντησε θετικά.

Όπως είπε, η Εθνική Φρουρά συμμετέχει σε ασκήσεις διμερούς, τριμερούς και τετραμερούς επιπέδου, ενισχύοντας την εξωστρέφειά της και αποκτώντας πολύτιμη εμπειρία από το ευρύτερο διεθνές στρατιωτικό περιβάλλον.

Η αναφορά αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς η Κύπρος τα τελευταία χρόνια επιχειρεί να αναβαθμίσει τον αμυντικό της ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο, αξιοποιώντας συνεργασίες με χώρες όπως η Ελλάδα, η Γαλλία, το Ισραήλ, η Αίγυπτος και άλλοι εταίροι.

Το πρόγραμμα SAFE και οι αμυντικές προτεραιότητες

Ο Βασίλης Πάλμας αναφέρθηκε και στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα SAFE, σημειώνοντας ότι η Κυπριακή Δημοκρατία βρίσκεται στο εξάμηνο κατά το οποίο θα αντλήσει τα πρώτα κεφάλαια από τον σχετικό κανονισμό.

Όπως τόνισε, οι λεπτομέρειες για τις ανάγκες και τις προτεραιότητες θα συζητηθούν εσωτερικά με το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Φρουράς, ώστε να γίνουν οι κατάλληλες ενέργειες.

Η δήλωσή του δείχνει ότι η Λευκωσία αντιμετωπίζει το SAFE όχι ως απλή χρηματοδοτική ευκαιρία, αλλά ως εργαλείο ενίσχυσης των επιχειρησιακών δυνατοτήτων της Εθνικής Φρουράς.

Απάντηση στην Άγκυρα

Ο Υπουργός Άμυνας κλήθηκε να σχολιάσει και την αντίδραση του Τούρκου Προέδρου στη στρατιωτική συμφωνία Κύπρου–Γαλλίας.

Η απάντησή του ήταν ξεκάθαρη: η Κυπριακή Δημοκρατία είναι ανεξάρτητο κράτος, αναγνωρισμένο από όλους τους διεθνείς οργανισμούς, και έχει κάθε δικαίωμα να συνάπτει συνεργασίες και να υπογράφει συμφωνίες.

Παράλληλα, κάλεσε την Τουρκία να κάνει επιτέλους την αυτοκριτική της για την εισβολή, την κατοχή και την παρανομία που συνεχίζεται εδώ και 52 χρόνια.

Το μήνυμα είναι βαρύ: η Άγκυρα δεν μπορεί να εμφανίζεται ως ενοχλημένη από τις νόμιμες συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ η ίδια εξακολουθεί να κατέχει παράνομα ευρωπαϊκό έδαφος.

Ελληνικά αεροσκάφη και συντονισμός με Αθήνα

Αναφερόμενος στην παρουσία ελληνικών αεροσκαφών στην Κύπρο, ο Βασίλης Πάλμας σημείωσε ότι το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Φρουράς σε επιχειρησιακό επίπεδο και το Υπουργείο Άμυνας σε πολιτικό επίπεδο αξιολογούν καθημερινά την κατάσταση στην περιοχή.

Η αξιολόγηση γίνεται με βάση γεωγραφικά, γεωπολιτικά, πολιτικά και επιχειρησιακά δεδομένα, ώστε να προσαρμόζεται ανάλογα η ασφάλεια και η προστασία της εδαφικής ακεραιότητας και κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ο Υπουργός κατέστησε σαφές ότι οποιαδήποτε αλλαγή θα γίνει πάντα σε συνεννόηση με την ελληνική κυβέρνηση.

Η ουσία

Οι δηλώσεις Πάλμα έρχονται σε μια περίοδο κατά την οποία η Κύπρος επιχειρεί να ενισχύσει την αμυντική και διπλωματική της θέση, αξιοποιώντας τις σχέσεις της με τη Γαλλία, την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το μήνυμα προς τις Βρυξέλλες είναι ότι η Κύπρος χρειάζεται περισσότερη ευρωπαϊκή στήριξη στο Κυπριακό. Το μήνυμα προς την Άγκυρα είναι ακόμη πιο ξεκάθαρο από ποτέ: η Κυπριακή Δημοκρατία δεν ζητά άδεια από την Τουρκία για να υπερασπιστεί την κυριαρχία της.

Αφιερώνεται στην ίδρυση μιας νέας Πόλης στην Νότια Κρήτη, που

προτείνουμε με το Σμήναρχο Λουτσέτη, με όνομα: “ΒΗΤΑ 12μίλια”.

Η μικρή Καβάλα του Νότου & “Αλήθεια ες αεί” των δώδεκα μιλίων.

Πηγή εικόνας: George Sachinis

Σκεπτόμενος τους εν Αθήναις άνωθεν, λέω να τους ερωτήσω να πουν καθαρά: «Τον θέλετε τον Χάρτη της Σεβίλλης; Ή είστε δεν-θέλει-στες;». Σταματήστε να κρύβεστε πίσω από ευρωπαϊκές επιτροπές, τεχνοκρατικά προσχήματα και ένοχες σιωπές για τα 12 μίλια. Απαντήστε καθαρά αν θέλετε τη γεωπολιτική θωράκιση της πατρίδας μας. Ναι ή ου;

Και όταν λέτε στη Βουλή ότι η Ελλάδα διαθέτει τεράστιο γεωπολιτικό πλούτο και προφανώς υπονοείτε τον χάρτη της Σεβίλλης, γιατί δεν τον ονοματίζετε; Ούτε το όνομα του λέτε, θυμίζοντας το βιβλίο της Πόντιας Thea Halo «Ούτε το όνομά μου» και πρόσφατα το “Νοτίως της Κρήτης” του Μητσοτάκη, αντί για το όνομα “Νότιο Κρητικό Πέλαγος”.

1. Η Σημαδεμένη Τράπουλα του Συλλογικού Όργουελ

Σε μια χώρα όπου αντί της Δημοκρατίας κυριαρχεί η συστημικότητα —τράπεζες, ΜΜΕ και Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, στα οποία αποθεώνεται η λογοκρισία, με σβηστήρες {!} σε αναρτημένα με χιλιάδες Likes και καρδούλες γραπτά μου — ποιος Όργουελ; Όλη η Ελλάδα είναι συλλογικός Όργουελ, με κατά πόδας να τον ακολουθούν τα διάφορα κομματικά μορφώματα. Παλαιάς και Νέας κοπής, πρεσπογενή και προσχωσιγενή και άλλα, μη ιδεογενή. Όμως, οι ευφυείς ιδέες κερδίζουν όχι μόνο εκτός έδρας, αλλά ακόμη και με σημαδεμένη τράπουλα! Η αλήθεια δεν φιμώνεται από οποιαδήποτε γρανάζια. Να είναι καλά οι Έλληνες, που την πιάνουν στο φτερό.

2. «Είμαι ο Χάρτης της Σεβίλλης. Είμαι ζωντανός!»

Αν ο συγκεκριμένος Χάρτης είχε στόμα και μιλούσε, θα έβγαινε και θα φώναζε προς κάθε κατεύθυνση: «Είμαι ο Χάρτης της Σεβίλλης, Είμαι ζωντανός! Κάντε κάτι!». Η κραυγή του αυτή θυμίζει έντονα το Μακάριο, που βγήκε από το ραδιόφωνο της Πάφου και συγκλόνισε τον πλανήτη λέγοντας: «Είμαι ο Μακάριος, είμαι ζωντανός». Όσο κι αν οι άνωθεν κι οι εγχώριοι τουρκομπαρόκ κύκλοι θέλουν τον Χάρτη πολιτικά «νεκρό» για να μην ενοχλούν, αυτός παραμένει ζωντανό, νόμιμο και ηθικό όπλο του Ελληνισμού.

3. Νόμος ή Δημοψήφισμα

Στον μεγάλο αγώνα της διεθνούς Ιδεόσφαιρας, η θάλασσα ομορφαίνει όταν τα νερά ηρεμούν, που όμως αυτό γίνεται μόνο με ιδέες —και μάλιστα όχι ό,τι κι ό,τι, αλλά ιδέες επεξεργασμένες και σοβαρές!

Υπάρχουν δύο λύσεις. Είτε ο Χάρτης της Σεβίλλης να γίνει Νόμος ώστε να αποκτήσει Νομική υπόσταση είτε να προκηρυχθεί άμεσα Δημοψήφισμα.

4. Η Αθηναϊκή Αποφυγή και τα Επτά Θαύματα

Η Αθηναϊκή συστημικότητα ψάχνει να βρει νέους τρόπους αποφυγής της συζήτησης. Καλώς λοιπόν να ορίσουν περισσότερα γραπτά ειδημόνων. Όχι μόνον ένα. Αν μη τι άλλο ο Χάρτης της Σεβίλλης αξίζει ίσαμε επτά θαύματα: ΑΟΖ, 12μλ, Κριτής, φάρμακο, plan b, Καστελόριζο, Πατρίδα.

_________________

Επιμέλεια: Μανώλης Λουτσέτης

Διδυμότειχο Ιεράπετρα 8 Ιουνίου 2026,

Η κατάρρευση του ευρωπαϊκού προγράμματος FCAS ανοίγει ένα νέο παράθυρο ευκαιρίας για την Ινδία, η οποία θα μπορούσε να πάρει τη θέση της Γερμανίας δίπλα στη Γαλλία στην ανάπτυξη μαχητικού 6ης γενιάς.

Γράφει ο Χρήστος Κωνσταντινίδης

Το πρόγραμμα Future Combat Air System, που ξεκίνησε το 2017 ως φιλόδοξο σχέδιο ύψους περίπου 100 δισ. ευρώ, είχε στόχο τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου «περιβάλλοντος συστημάτων», του νέου μαχητικού NGF, μη επανδρωμένων συνοδευτικών αεροσκαφών και combat cloud για διασύνδεση πλατφορμών. Ωστόσο, οι χρόνιες διαφωνίες ανάμεσα στη Dassault, που εκπροσωπεί τη Γαλλία, και την Airbus, που εκπροσωπεί Γερμανία και Ισπανία, έφεραν το πρόγραμμα σε αδιέξοδο.

Η τελευταία προσπάθεια διάσωσης έγινε στη συνάντηση του Γερμανού καγκελαρίου Φρίντριχ Μερτς με τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν στο περιθώριο της Συνόδου ΕΕ–Δυτικών Βαλκανίων στο Μαυροβούνιο. Από εκεί έγινε οριστικά αντιληπτό, ότι το βιομηχανικό αδιέξοδο δεν μπορούσε να σπάσει. Σύμφωνα με δημοσιεύματα στον ευρωπαϊκό Τύπο, το Παρίσι και το Βερολίνο βάζουν τέλος στην κοινή ανάπτυξη του μαχητικού, αν και η συνεργασία σε επιμέρους ψηφιακά συστήματα και combat cloud ενδέχεται να συνεχιστεί.

Η ουσία της σύγκρουσης ήταν απλή αλλά καθοριστική. Η Dassault ζητούσε ηγετικό ρόλο στην ανάπτυξη του μαχητικού, επικαλούμενη την εμπειρία της στα Rafale. Η Airbus απαιτούσε ισότιμη κατανομή έργου, θεωρώντας ότι η γαλλική πλευρά άφηνε πολύ μικρό χώρο στη γερμανική βιομηχανία.

Πέρα από τη βιομηχανική μοιρασιά, υπήρχε και δογματική διαφορά! Η Γαλλία ήθελε αεροσκάφος ικανό για πυρηνική αποτροπή και επιχειρήσεις από αεροπλανοφόρο, ενώ η Γερμανία προτιμούσε βαρύτερο αεροσκάφος, με έμφαση στην εμβέλεια, το φορτίο, την αεροπορική υπεροχή και το stealth.

Σε αυτό το σημείο μπαίνει στο κάδρο η Ινδία. Ο πρώην πτέραρχος της ινδικής Αεροπορίας Ανίλ Τσόπρα δήλωσε στο EurAsian Times ότι το Νέο Δελχί πρέπει να εκμεταλλευθεί την ευκαιρία και να ενώσει δυνάμεις με τη Γαλλία. Όπως υποστήριξε, η Ινδία διαθέτει ταλέντο, βιομηχανική βάση και μια Πολεμική Αεροπορία που θα μπορούσε να δώσει μεγάλες παραγγελίες για ένα τέτοιο μαχητικό.

Η πρόταση δεν είναι αβάσιμη. Ινδία και Γαλλία έχουν βαθιά αμυντική σχέση από τη δεκαετία του 1950, όταν η Ινδία απέκτησε τα γαλλικά Ouragan, γνωστά στην Ινδία ως Toofani. Ακολούθησαν τα Mystère IVA, τα Mirage 2000, τα Rafale και, πιο πρόσφατα, η συμφωνία του 2025 για Rafale-M του ινδικού Ναυτικού. Το υπό συζήτηση ινδικό πρόγραμμα για 114 Rafale θα μπορούσε να κάνει την Ινδία τον μεγαλύτερο χρήστη Rafale εκτός Γαλλίας, εφόσον ολοκληρωθεί.

Για τη Γαλλία, μια ινδική συμμετοχή θα έφερνε χρηματοδότηση, μεγάλο αριθμό μελλοντικών παραγγελιών και δυνατότητα συμπαραγωγής. Για την Ινδία, θα άνοιγε πρόσβαση σε τεχνολογίες 6ης γενιάς: Stealth νέας εποχής, προηγμένη πρόωση, διασυνδεδεμένο πεδίο μάχης, τεχνητή νοημοσύνη, συνεργασία επανδρωμένων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών.

Το ενδιαφέρον είναι ότι Παρίσι και Νέο Δελχί φαίνεται να έχουν μεγαλύτερη στρατηγική συμβατότητα από ό,τι είχαν Παρίσι και Βερολίνο. Και οι δύο πλευρές ενδιαφέρονται για αεροναυτική ισχύ, επιχειρήσεις από αεροπλανοφόρα και πυρηνική αποτροπή. Η Ινδία, με δύο αεροπλανοφόρα σε υπηρεσία και τρίτο σε σχεδιασμό, έχει ανάγκες που μοιάζουν περισσότερο με τις γαλλικές παρά με τις γερμανικές.

Παράλληλα, η Ινδία ήδη χτίζει υποδομές γύρω από το γαλλικό οικοσύστημα. Η Safran προχωρά σε εγκατάσταση MRO για τον κινητήρα M88 του Rafale στο Χαϊντεραμπάντ, ενώ υπάρχουν συζητήσεις για συνεργασία στον κινητήρα του ινδικού AMCA, του εγχώριου μαχητικού 5ης γενιάς. Υπενθυμίζεται, ότι η Safran είναι η εταιρεία, η οποία πριν λίγο καιρό υπέγραψε συμφωνία με την τουρκική Baykar. Η συνεργασία με τη Γαλλία στο FCAS θα μπορούσε να λειτουργήσει και ως τεχνολογικός επιταχυντής για το ίδιο το AMCA.

Υπάρχει, όμως, και σοβαρός κίνδυνος. Η Ινδία δεν θέλει να γίνει απλώς ταμείο χρηματοδότησης ενός γαλλικού μαχητικού. Το κρίσιμο ζήτημα θα είναι το ποσοστό συμμετοχής, η μεταφορά τεχνογνωσίας, τα δικαιώματα συμπαραγωγής και ο πραγματικός ρόλος της ινδικής βιομηχανίας. Αν η Dassault επιδιώξει απόλυτο έλεγχο, το Νέο Δελχί θα βρεθεί μπροστά στο ίδιο πρόβλημα που διέλυσε τη συνεργασία με το Βερολίνο.

Η κατάρρευση του FCAS, λοιπόν, δεν είναι μόνο ευρωπαϊκό ναυάγιο. Είναι και στρατηγικό άνοιγμα. Η Γερμανία ήδη κοιτά προς Saab ή άλλα σχήματα, ενώ η Γαλλία πρέπει να αποφασίσει αν θα προχωρήσει μόνη ή με νέο εταίρο. Για την Ινδία, η συγκυρία είναι σπάνια! Μπορεί να μπει στο τραπέζι της 6ης γενιάς όχι ως απλός πελάτης, αλλά ως συμπαραγωγός.

Το ερώτημα είναι αν Παρίσι και Νέο Δελχί μπορούν να συμφωνήσουν σε αυτό που δεν κατάφεραν Παρίσι και Βερολίνο, δηλαδή να διαμοργώσουν μια πραγματική στρατηγική σύμπραξη και όχι μια απλή βιομηχανική μοιρασιά.