Γράφει ο Γουίλιαμ Μάλινσον

Πριν ασχοληθώ με την περίπτωση δύο συνεργατών εβραϊκής καταγωγής από την Ολλανδία και την Ελλάδα, οφείλω να γράψω τα εξής: κάθε αναγνώστης που θεωρεί ότι η κριτική προς τους Εβραίους είναι «αντισημιτική» πλανάται και αποτελεί θύμα λεπτής προπαγάνδας. Αυτό συμβαίνει επειδή η συντριπτική πλειονότητα των σημιτικών λαών είναι Άραβες. Επομένως ο όρος στην πραγματικότητα σημαίνει «αντιπάθεια/μίσος προς τους Σημίτες», δηλαδή κυρίως Άραβες, Ασσύριους και Εβραίους. Ο όρος «αντισημιτισμός» επινοήθηκε το 1879 από τον Γερμανό δημοσιογράφο Wilhelm Marr για να αντικαταστήσει τον όρο Judenhass («μίσος προς τους Εβραίους») με έναν πιο αξιοπρεπή και «επιστημονικό» όρο. Θα ήταν πιο έντιμο να χρησιμοποιηθεί απλώς ο όρος «εβραϊκός», όπως κάνω εγώ σε αυτό το άρθρο.

Λίγα χρόνια μετά την εισαγωγή αυτού του ψευδο-όρου, ήρθε μια αντίδραση με τη μορφή του σύγχρονου πολιτικού Σιωνισμού, που ιδρύθηκε ως κίνημα το 1897 όταν ο Theodor Herzl συγκάλεσε το Πρώτο Σιωνιστικό Συνέδριο. Αν και η ιδέα της επιστροφής στη Σιών υπήρχε επί αιώνες, ίσως ήδη από τότε που οι Ρωμαίοι εκδίωξαν τους Εβραίους από την Παλαιστίνη, το οργανωμένο πολιτικό κίνημα αναπτύχθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα ως απάντηση στον ευρωπαϊκό «αντισημιτισμό» (δηλαδή αντι-ιουδαϊσμό).

Με τον κίνδυνο να χαρακτηριστώ «αντισημίτης» από φανατικούς Σιωνιστές, οι οποίοι φαίνεται να ελέγχουν σήμερα τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, πρόκειται τώρα να ασκήσω κριτική σε δύο Εβραίους συνεργάτες, ο ένας Ολλανδός πολίτης και ο άλλος Έλληνας.

Η Ολλανδική Εμπειρία

Το 1939 υπήρχαν περίπου 140.000 Εβραίοι στην Ολλανδία (συνολικός πληθυσμός περίπου 9 εκατομμύρια), από τους οποίους περίπου το 75% συνελήφθησαν και πέθαναν. Η ολλανδική αστυνομία ανταμειβόταν από τους Ναζί για κάθε Εβραίο που εντόπιζε. Δεδομένης της ακραίας συμπεριφοράς των Γερμανών κατακτητών τον τελευταίο χρόνο του πολέμου, ένας συγκλονιστικός αριθμός 200.000 συνεργατών φυλακίστηκε και τριάντα τέσσερις εκτελέστηκαν, μεταξύ αυτών και μια Εβραία, η Ans van Dijk.1 Ακόμη και τον Μάιο του 1948 υπήρχαν περίπου 10.000 «πολιτικοί παραβάτες» σε στρατόπεδα. Όταν το Ηνωμένο Βασίλειο απέσυρε τις ένοπλες δυνάμεις του, δεν παρέδωσε την Ολλανδία στις ΗΠΑ, όπως έκανε με την Ελλάδα. Οι Ολλανδοί ήταν ούτως ή άλλως φυσικά αντικομμουνιστές ως σύνολο: υπήρχαν περίπου 200.000 μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού Κινήματος και μια ολλανδική Μεραρχία Waffen SS.2 Μια σημαντική εξαίρεση ήταν ένας Εβραίος, ο Hans Hirschfeld, ο οποίος διατήρησε τη θέση του ως επικεφαλής του Υπουργείου Οικονομικών Υποθέσεων καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου. Ήταν μάλλον πιο τυχερός από πρόσωπα όπως η προαναφερθείσα Ans van Dijk. Παραδόξως, απλώς απολύθηκε τιμητικά από τη δημόσια διοίκηση της Ολλανδίας και στη συνέχεια έγινε Ολλανδός εκπρόσωπος στην Επιτροπή Ευρωπαϊκής Οικονομικής Συνεργασίας.

Η Ελληνική Εμπειρία

Το 1939 υπήρχαν περίπου 75.000 Εβραίοι στην Greece (συνολικός πληθυσμός περίπου 7,5 εκατομμύρια), από τους οποίους περίπου το 85% συνελήφθησαν και πέθαναν. Οι Έλληνες, σε αντίθεση με τους περισσότερους κομφορμιστές Ολλανδούς, προστάτευαν και έκρυβαν Εβραίους από τους Γερμανούς όποτε μπορούσαν. Σε αντίθεση με άλλες γερμανοκρατούμενες χώρες, δεν υπήρξε ελληνική μεραρχία SS. Μιμούμενος τον Ολλανδό Εβραίο Hirschfeld, ο πιο διάσημος συνεργάτης ήταν ο Αρχιραββίνος των Εβραίων, Zvi Koretz. Παρείχε στους Γερμανούς κατακτητές κατάλογο των Εβραίων της Θεσσαλονίκης και τους ενθάρρυνε να υπακούσουν στις διαταγές εκτόπισης και να πάνε στην Πολωνία.3 Τέτοιες ιστορίες δεν έχουν ποτέ εξηγηθεί ικανοποιητικά. Μια απολογήτρια (Εβραία) δημοσίευσε εργασία όπου προσπαθεί να «εξηγήσει» τη συμπεριφορά του Koretz με τα εξής υπεκφυγικά λόγια:

«Η παρουσίαση του Koretz ως συνεργάτη και προδότη πρέπει επομένως να αντιμετωπίζεται με προσοχή και να αξιολογείται στο πλαίσιο των αναγκών των διαφόρων δρώντων σε αυτή την τραγική ιστορία. Κάθε δρών είχε τις δικές του πληγές να γλείψει, το δικό του σπίτι να ξαναχτίσει, τις δικές του τύψεις να κατευνάσει. Η μνήμη που κληροδότησαν στους απογόνους τους είναι προϊόν αυτών των αναγκών. Η ιστορία ασχολείται με αφηγήσεις, όχι με ηθική. Εναπόκειται στους αναγνώστες να εξαγάγουν τα δικά τους ηθικά συμπεράσματα από αυτές τις αφηγήσεις. Είναι πολύ δύσκολο, επομένως, να κρίνει κανείς αν η ίδια η ύπαρξη εβραϊκής ηγεσίας σε αυτή την ιστορική καμπή ήταν επιζήμια για τον εβραϊκό λαό και εξυπηρέτησε τα ναζιστικά σχέδια. Ίσως ακόμη και στη Θεσσαλονίκη ένα κενό εξουσίας να είχε προκαλέσει αναταραχή που θα επέτρεπε σε περισσότερους Εβραίους να σωθούν. Αν αυτή η υπόθεση ήταν βεβαιότητα, θα έπρεπε να συμπεράνουμε ότι οι ενέργειες του Koretz ήταν επιζήμιες για την κοινότητά του. Ωστόσο, αυτό ήταν κάτι που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει τότε. Μπορούμε μόνο να θεωρητικολογούμε γι’ αυτό τώρα, εκ των υστέρων και μετά θάνατον.»4

Ίσως, για ορισμένους Ναζί επίσης, τα παραπάνω λόγια να ταίριαζαν με τους απολογητές του Adolf Hitler.

Σε έντονη αντίθεση με την Ολλανδία, στην Ελλάδα δεν υπήρξαν εκτελέσεις και μόνο λίγες φυλακίσεις, παρά το ότι η ελληνική Αντίσταση υπήρξε η σκληρότερη στην κατεχόμενη Ευρώπη. Όμως το 1943 τα πράγματα άλλαξαν, και ο σφοδρός αντικομμουνισμός του Winston Churchill και η συναισθηματική εμμονή του με την επιστροφή ενός αντιδημοφιλούς βασιλιά έδειξαν το άσχημο πρόσωπό τους: δημιουργήθηκαν τα Τάγματα Ασφαλείας, ελληνικές δεξιές αντικομμουνιστικές παραστρατιωτικές ομάδες. Δημιουργήθηκαν από την κατοχική κυβέρνηση του Ιωάννη Ράλλη και υποστηρίχθηκαν από τους Ναζί, με κύριο ρόλο την καταπολέμηση του ΕΛΑΣ. Η Βρετανία είχε συμφωνήσει μυστικά με τη Γερμανία στη Λισαβόνα ότι θα συνεργάζονταν για την καταστροφή του ΕΛΑΣ. Έτσι οι Γερμανοί αποχώρησαν από την Ελλάδα χωρίς να πολεμήσουν τους Βρετανούς, προμηθεύοντας ακόμη και τα Τάγματα Ασφαλείας με όπλα. Σε αντίθεση με τον Ολλανδό ηγέτη των Ναζί Anton Mussert, που εκτελέστηκε, ο Ράλλης φυλακίστηκε μόνο. Μετά τον πόλεμο, αν και τα μέλη των Ταγμάτων Ασφαλείας δικάστηκαν, γρήγορα έγινε σαφές ότι το ελληνικό κράτος δεν σκόπευε πραγματικά να τιμωρήσει τους συνεργάτες, σε έντονη αντίθεση με ό,τι συνέβη στην Ολλανδία. Έτσι πρώην υποστηρικτές του ναζισμού ενσωματώθηκαν στο αντικομμουνιστικό κράτος. Αν και οι αντιμαχόμενες πλευρές συμφώνησαν σε ανακωχή στη Βάρκιζα τον Φεβρουάριο του 1945, η ζημιά είχε γίνει. Οι πλευρές είχαν πολωθεί τόσο, ώστε η συμφωνία άρχισε να καταρρέει, σε σημαντικό βαθμό λόγω δεξιάς εκδικητικότητας. Ακόμη και το Foreign Office έγραψε ότι ορισμένες καταγγελίες του ΕΑΜ σχετικά με τις δραστηριότητες της Εθνοφυλακής και δεξιών οργανώσεων είχαν «σημαντική δικαιολογία».5 Η Ελλάδα ήταν, στην πραγματικότητα, η μόνη πρώην γερμανοκρατούμενη χώρα που κατέληξε να ελέγχεται σε κάποιο βαθμό από μια μικρή μειοψηφία, τους συνεργάτες της κατοχής.

Προς Σκέψη

Αν ορισμένοι από εσάς τους αναγνώστες αγανακτείτε ή ακόμη και σοκάρεστε από τα παραπάνω, είναι σημαντικό να θυμόμαστε τον ρόλο του αταβισμού, όπου τελικά τα ψέματα ξεπερνιούνται από την αλήθεια, ακόμη και γενιές αργότερα. Σήμερα η Ελλάδα εξακολουθεί να υποφέρει από την αντικομμουνιστική εμμονή του Churchill. Σκεφθείτε επίσης ότι ο Hitler και ο Churchill, παρά τις κοινωνικές τους διαφορές, είχαν τα εξής κοινά: και οι δύο ήταν ικανοί ζωγράφοι, και οι δύο μισούσαν τον κομμουνισμό, και οι δύο είχαν πολεμήσει με στολή για τις χώρες τους, και οι δύο αντιπαθούσαν τους Εβραίους. Πράγματι, πριν ο Churchill ενημερωθεί να μην επικρίνει τους Εβραίους, είχε ήδη αναφερθεί στα «σχέδια του Διεθνούς Εβραίου», μιλώντας για μια «σκοτεινή συνομοσπονδία» και αποκαλώντας τους «παγκόσμια συνωμοσία για την ανατροπή του πολιτισμού και την ανασυγκρότηση της κοινωνίας». Η γλώσσα θυμίζει έντονα το Mein Kampf του Χίτλερ.

Αντιθέτως, σύμφωνα με το BBC, ένας Ισραηλινός στρατιώτης που πρόσφατα χτύπησε άγαλμα του Ιησού με βαριοπούλα στον Λίβανο και ο στρατιώτης που φωτογράφισε το περιστατικό θα λάβουν 30 ημέρες στρατιωτικής κράτησης. Με άλλα λόγια, ένα ελαφρύ χτύπημα στον καρπό για δημόσια κατανάλωση. Ο γενοκτονικός Νετανιάχου πιθανότατα γελάει κρυφά.

Τέλος

Πολλοί πιστεύουν ότι υπάρχει κάτι θεμελιωδώς λάθος με την εβραϊκή θρησκεία και όσους την πιστεύουν και την ασκούν. Ο Ιησούς Χριστός προσπάθησε πολύ να την εξανθρωπίσει, αλλά σταυρώθηκε γι’ αυτή την προσπάθεια. Πολλοί υποψιάζονται ότι τα μέρη της Παλαιάς Διαθήκης που ισχυρίζονται ότι ο Θεός επέλεξε τους Εβραίους πάνω από όλους τους άλλους γράφτηκαν από Εβραίους με πολιτικά και κτηματομεσιτικά κίνητρα. Για λίγη κοινή λογική, οι αναγνώστες μπορούν να στραφούν στην Επιστολή προς Ρωμαίους του Αποστόλου Παύλου: «Θα υπάρξει θλίψη και στενοχώρια για κάθε άνθρωπο που πράττει το κακό, πρώτα για τον Ιουδαίο και επίσης για τον Έλληνα, αλλά δόξα και τιμή και ειρήνη για κάθε έναν που πράττει το καλό, πρώτα για τον Ιουδαίο και επίσης για τον Έλληνα. Διότι ο Θεός δεν δείχνει μεροληψία».

Ίσως ήρθε η ώρα η Κωνσταντινούπολη να συγκαλέσει άλλη μία Αγία Σύνοδο, ώστε να επανεξετάσει την παλαιά θεολογία. Εάν δε, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος διστάζει λόγω των φανατικών “χριστιανών” σιωνιστών στις ΗΠΑ και αλλού, τότε ίσως η Ρωσία θα μπορούσε να την συγκαλέσει.

Οι φανατικοί φοβούνται την κοινή λογική.

*Ο William Mallinson είναι πρώην Βρετανός διπλωμάτης, μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του Journal of Balkan and Near Eastern Studies και συγγραφέας πολλών βιβλίων, στα ελληνικά και στα αγγλικά, μεταξύ των οποίων το Cyprus: A Modern History και το Guicciardini, Geopolitics and Geohistory: Understanding Inter-State Relations. Το πιο πρόσφατο βιβλίο του είναι το The Real Story of the Relationship between Britain and Greece, του οποίου η έκδοση σε χαρτόδετο κυκλοφόρησε πρόσφατα. Έχει επίσης εκδοθεί στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Παπαζήση με τον τίτλο Οι Ελληνο-Βρετανικές Σχέσεις: Ξετυλίγοντας τον Μύθο.

Γράφει ο Θεοφάνης Μαλκίδης

Παρότι διαβάζεται ως πλεονασμός, χρειάζονται ξανά, μπροστά στη λήθη και στα συμφέροντα, λίγες γραμμές για να υπενθυμίσουμε τη μεγάλη σημασία του Ελληνισμού του Πόντου, της Ιωνίας, της Καππαδοκίας, της Θράκης, όχι μόνο στον πολιτισμό μας ,στην ιστορία μας, αλλά και παγκοσμίως. Και αυτό γιατί εκτός από τις Ελληνίδες και τους Έλληνες, όλος ο πλανήτης γνωρίζει και έχει ως σημείο αναφοράς το χώρο αυτό, ως οικουμενικό κέντρο πολιτισμού, αρχιτεκτονικής, ιστορίας, αθλητισμού, ζωής, δυστυχώς όμως και θανάτου, με τη Γενοκτονία στις αρχές του 20ου αιώνα.

Η άνοδος του τουρκικού εθνικισμού με την εδραίωση του ρατσιστικού κινήματος των Νεότουρκων στην εξουσία και στη συνέχεια του Μουσταφά Κεμάλ, οδήγησαν στη Γενοκτονία. Από τους περισσότερους 3.000.000 Ελληνίδες και Έλληνες που ζούσαν στην περιοχή αυτή το 1914, πάνω από 1.000.000 δολοφονήθηκαν, ενώ πάνω 1.500.000 ήρθαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα. Άγνωστος αριθμός παρέμεινε ως εξισλαμισμένοι στην Τουρκία, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι βρήκαν καταφύγιο, εκτός από την Ελλάδα και σε άλλες χώρες (ΗΠΑ, Ρωσία, Ιράν, Συρία κ.ά.).

Το τελευταίο μέρος της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας διαδραματίζεται τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 1922, όταν αρχίζει η επίθεση του δασκάλου του Χίτλερ Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος έχοντας υπογράψει σύμφωνο φιλίας και συνεργασίας με τη Σοβιετική Ένωση, τη Γαλλία και Ιταλία, και ενώ οι Βρετανοί φωτογράφιζαν τη φωτιά στην προκυμαία της Σμύρνης(…), μπορεί να ολοκληρώσει το δολοφονικό του έργο!

Η Γενοκτονία των Ελληνίδων και των Ελλήνων από τους Νεότουρκους και τον Μουσταφά Κεμάλ, οι οποίοι  με οργανωμένο σχέδιο στράφηκαν εναντίον τους, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην παγκόσμια ιστορία.

Ωστόσο αυτό το έγκλημα δεν τιμωρήθηκε και έτσι επικράτησε η σιωπή, η παραχάραξη, η προπαγάνδα, η άρνηση. Αυτό όμως δεν μπορούσε (και δεν μπορεί) να συνεχιστεί άλλο και η  ανάδειξη της Γενοκτονίας των προγόνων μας με τις ιστορικές πρωτοβουλίες του αείμνηστου Μιχάλη Χαραλαμπίδη, λαμβάνουν πλέον εκτός από πανελλήνιες και διεθνείς διαστάσεις με τις σχετικές αναγνωρίσεις (ΗΠΑ, Καναδάς, Αυστραλία κ.ά.). Σημαντική στιγμή για την ανάδειξη του αποσιωπημένου εγκλήματος αποτελεί το ψήφισμα (Δεκέμβριος 2007) της International Association of Genocide Scholars  για τη Γενοκτονία των Ελλήνων, των Ασσυρίων και των Αρμενίων στο διάστημα 1914-1923.

Η συντριπτική υποστήριξη που δόθηκε στο ψήφισμα από την κορυφαία στον κόσμο οργάνωση μελέτης των Γενοκτονιών, βοήθησε στην ανάπτυξη της παγκόσμιας συνείδησης για το έγκλημα εναντίον των προγόνων μας και αποτελεί σημαντικό μέσο, έτσι ώστε η Τουρκία, η οποία αρνείται εντελώς τις Γενοκτονίες των Ελλήνων, των Αρμενίων, των Ασσυρίων, να τις αναγνωρίσει. Επίσης η έκθεση (2006) του Ολλανδού ευρωβουλευτή Camiel Eurlings για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αποτέλεσε σημαντική εξέλιξη στο ζήτημα, αφού για πρώτη φορά τέθηκε σε ευρωπαϊκό επίπεδο το θέμα της προσχώρησης της Τουρκίας, συνδεδεμένο με τη Γενοκτονία των  Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων.

Ενώ η ανακοίνωση της ασφαλιστικής εταιρείας New York Life Insurance Co., (Σεπτέμβριος 2008) για αποζημιώσεις στα θύματα της Γενοκτονίας, σηματοδότησε νέες εξελίξεις στο ζήτημα.

Οι εξελίξεις που σημειώθηκαν και σημειώνονται το τελευταίο διάστημα (θυμίζω την αναφορά στο ψήφισμα του προέδρου των ΗΠΑ για τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 2022, όπου υπάρχει αναφορά για τη Γενοκτονία των Ελλήνων) συνιστούν πραγματική πρόοδο για το ζήτημα της αναγνώρισης. Από την παντελή απουσία λόγου και πράξης, από τη σιωπή, την άρνηση, την προπαγάνδα, το θέμα πέρασε στο προσκήνιο προκαλώντας αντιδράσεις στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Στο μεν πρώτο θεσμοί και πρόσωπα προωθούν πλέον το ζήτημα φέρνοντας προ των ευθυνών το ελληνικό πολιτικό και θεσμικό σύστημα, στο δε εξωτερικό με τη στάση της Τουρκίας που συνεχίζει να αρνείται το μαζικό έγκλημα και τις αναγνωρίσεις της Γενοκτονίας.

Ωστόσο υπάρχει και ένα σημαντικό ζήτημα που αφορά την Ελληνική Δημοκρατία, η οποία από το 2014 έχει υιοθετήσει σχετικό νόμο (4285) για την κακόβουλη άρνηση, τον ευτελισμό ή η δικαιολόγηση γενοκτονιών, επιβάλλοντας ποινές φυλάκισης από 6 μήνες έως 3 χρόνια και χρηματική ποινή από 5.000 έως 20.000 ευρώ.

Η ρύθμιση αφορά γενοκτονίες, εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που έχουν αναγνωριστεί από την ελληνική Βουλή ή διεθνές δικαστήριο και στοιχειοθετείται όταν η άρνηση γίνεται με κακόβουλο τρόπο, δηλαδή με πρόθεση να προκληθεί μίσος, βία ή να ευτελιστεί η ιστορική μνήμη.

Σκοπός είναι η καταπολέμηση του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας, προστατεύοντας την ιστορική αλήθεια αναγνωρισμένων εγκλημάτων. Δυστυχώς όμως η άρνηση στην Ελλάδα παραμένει και μάλιστα επιβραβεύεται όταν στους αρνητές αποδίδονται ακόμη και οδοί προς τιμήν τους, όπως συνέβη με πρόσφατη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης !

Ο αγώνας για την αναγνώριση του εγκλήματος πρέπει να είναι καθολικός, χωρίς καμία απολύτως δικαιολογία και εξαίρεση. Οχι στη σιωπή, όχι στην άρνηση, αναγνώριση της Γενοκτονίας τώρα!

«Άκυρη» για την τ/κ πλευρά θεωρεί το «υπουργείο εξωτερικών» την συμφωνία SOFA που ανακοινώθηκε ότι θα υπογραφεί τον Ιούνιο μεταξύ Κυπριακής Δημοκρατίας και Γαλλίας.

Όπως μεταδίδεται στα κατεχόμενα, σε ανακοίνωση του το «υπεξ» ισχυρίζεται ότι αυτή και παρόμοιες πρωτοβουλίες αποκαλύπτουν την αδιάλλακτη στάση της ε/κ πλευράς και καταδεικνύουν την ανειλικρίνεια της ρητορικής τους προς μια συνολική λύση. «Η εν λόγω συμφωνία είναι άκυρη για την τδβκ και τον τουρκοκυπριακό λαό», αναφέρει.

«Η εν λόγω συμφωνία, που παρουσιάζεται υπό το πρόσχημα ανθρωπιστικών στόχων, ουσιαστικά αποτελεί ένα ακόμη βήμα προς την αλλαγή της ισορροπίας δυνάμεων και της ασφάλειας στο νησί και στην περιοχή, επηρεάζοντας αρνητικά τις προσπάθειες συνεργασίας και διαλόγου που αποσκοπούν στην εδραίωση της σταθερότητας στην περιοχή», υποστηρίζει.

Τέτοιες στρατιωτικές συμφωνίες, υπό το πρόσχημα ανθρωπιστικών στόχων, στοχεύουν στην αύξηση της στρατιωτικής ικανότητας της ελληνοκυπριακής πλευράς, αγνοούν τα «κυριαρχικά και ίσα δικαιώματα του τουρκοκυπριακού λαού» και δημιουργούν ένταση τόσο μεταξύ των δύο πλευρών όσο και σε περιφερειακό επίπεδο, αναφέρεται.

Υποστηρίζει επίσης ότι οι πολιτικές που ακολουθούνται αγνοώντας τα εγγενή δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων υπογραμμίζουν για άλλη μια φορά τη σημασία και την αναγκαιότητα της αποτελεσματικής και πραγματικής εγγύησης της Τουρκικής Δημοκρατίας για την ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων.

Πέταξαν τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη

«Δεν υπάρχει κίνδυνος» αλλά «δεν θα παραμείνουμε σιωπηλοί όσο η νότια Κύπρος κάνει επίδειξη δύναμης», όπως ισχυρίστηκε ο «υπουργός συγκοινωνιών» και πρόεδρος του ΚΑ των εποίκων, Ερχάν Αρικλί όταν κλήθηκε να σχολιάσει τις αναρτήσεις πολιτών στα ΜΚΔ για χαμηλές πτήσεις τουρκικών πολεμικών αεροσκαφών πάνω από την κατεχόμενη Λευκωσία και την Κερύνεια.

Όπως μεταδίδεται στα κατεχόμενα, ο κ. Αρικλί ήταν καλεσμένος σήμερα σε εκπομπή στο Κανάλι Τ και κληθείς να σχολιάσει τις εν λόγω αναρτήσεις ανέφερε ότι τα τουρκικά F 16 που βρίσκονται στο παράνομο αεροδρόμιο της Τύμπου «δεν αποτελούν συμβολική ανάπτυξη όσον αφορά την προστασία της ‘γαλάζιας πατρίδας’. Η Τουρκία αντιδρά γρήγορα στις στρατιωτικές κινήσεις της νότιας Κύπρου».

Όπως το ΚΥΠΕ πληροφορείται από αρμόδιες πηγές της ΚΔ, επρόκειτο για πτήσεις ρουτίνας που έκαναν τα τουρκικά μαχητικά που σταθμεύουν εδώ και κάποιες εβδομάδες στο παράνομο αεροδρόμιο της Τύμπου και όχι για κάποια άλλη έκτακτη δραστηριότητα.