Ως πολιτική δήλωση με στρατηγικές προεκτάσεις και όχι ως νέο στρατιωτικό δόγμα ερμηνεύει τις πρόσφατες τοποθετήσεις του Νίκου Δένδια για το Αιγαίο ο Τούρκος αναλυτής, Μπαχαντίρ Σελίμ Ντιρέκ, σε άρθρο του στην τουρκική ιστοσελίδα 12 Punto, υποστηρίζοντας ότι η ελληνική προσέγγιση εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια ελέγχου και αναβάθμισης του ρόλου της χώρας.

Στο επίκεντρο της ανάλυσης βρίσκονται οι δηλώσεις του Έλληνα υπουργού Άμυνας, τις οποίες ο αρθρογράφος θεωρεί ως επαναδιατύπωση μιας διαχρονικής στρατηγικής με σύγχρονα μέσα.

Ο Νίκος Δένδιας είχε δηλώσει: «Θα προστατεύσουμε το Αιγαίο πολύ καλύτερα από ό,τι μέχρι σήμερα, αλλά θα το κάνουμε με έναν πολύ πιο σύνθετο τρόπο. Θα το κάνουμε αυτό με πυραύλους, μη επανδρωμένα σκάφη επιφανείας, μικρότερα πλοία στην επιφάνεια της θάλασσας, καθώς και μη επανδρωμένα υποβρύχια οχήματα. Με αυτόν τον τρόπο, θα διασφαλίσουμε την ασφάλεια του Αιγαίου με πολύ πιο οικονομικό τρόπο από ό,τι στο παρελθόν και θα εγγυηθούμε την ελευθερία κινήσεων και την αποτρεπτική ικανότητα των μεγαλύτερων πλατφορμών μας».

Ο αναλυτής σχολιάζει ότι «η τεχνολογία που αναφέρει ο Δένδιας είναι νέα, αλλά η πρόθεση είναι παλιά», υποστηρίζοντας ότι η στρατηγική της Ελλάδας στο Αιγαίο παραμένει διαχρονικά αμετάβλητη.

Πέρα από την άμυνα: Ζήτημα ελέγχου και κυριαρχίας

Ο Μπαχαντίρ Σελίμ Ντιρέκ εκτιμά ότι οι ελληνικές δηλώσεις δεν περιορίζονται σε τεχνικό επίπεδο, αλλά εμπεριέχουν σαφές πολιτικό μήνυμα.

Όπως επισημαίνει, «για την Ελλάδα, το Αιγαίο δεν υπήρξε ποτέ απλώς ζήτημα ασφάλειας», ενώ τονίζει ότι «η έννοια της “προστασίας” δεν σημαίνει τίποτα άλλο πέρα από “επεκτείνω την κυριαρχία μου”».

Κατά την ίδια ανάλυση, η διατύπωση «θα προστατεύσουμε το Αιγαίο καλύτερα» υποκρύπτει «την επιθυμία εγκαθίδρυσης πιο αποτελεσματικού ελέγχου στο Αιγαίο».

Στρατηγική ή αναγκαστική επιλογή;

Ο αρθρογράφος αμφισβητεί, αν το μοντέλο «σύνθετης άμυνας» αποτελεί συνειδητή στρατηγική επιλογή ή προϊόν περιορισμένων δυνατοτήτων.

Σημειώνει ότι πρόκειται για «μια τακτική αύξησης του κόστους για τον αντίπαλο όταν δεν μπορείς να εξαλείψεις το πλεονέκτημά του», χαρακτηρίζοντάς την ως «μία από τις παλαιότερες στρατηγικές των αδύναμων».

Παράλληλα προειδοποιεί ότι «οι στρατηγικές που βασίζονται στην αδυναμία έχουν πρόβλημα βιωσιμότητας», ενώ επισημαίνει ότι «η πολυπλοκότητα δεν σημαίνει πάντα ανθεκτικότητα».

Ο Ντιρέκ αναγνωρίζει τη σημασία των νέων τεχνολογιών, αλλά υποστηρίζει ότι δεν υποκαθιστούν τη στρατηγική.

Όπως σημειώνει, «ο στόχος δεν είναι η ισορροπία ισχύος με την Τουρκία», αλλά «να καταστεί το πεδίο δράσης της Τουρκίας πιο δαπανηρό».

Συμπληρώνει ότι πρόκειται για μια κλασική μέθοδο: «Αν δεν μπορείς να σταματήσεις τον αντίπαλο, τον καθυστερείς. Αν δεν μπορείς να τον μπλοκάρεις, τον κάνεις να πληρώσει το τίμημα».

Από το Αιγαίο στον παγκόσμιο ρόλο της Ελλάδας

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο γεγονός ότι οι δηλώσεις Δένδια επεκτείνονται πέρα από το Αιγαίο, εντάσσοντας την Ελλάδα σε ένα ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο.

Ο αναλυτής υποστηρίζει ότι το μήνυμα της Αθήνας είναι σαφές: «Δεν είμαι απλώς ένας δρών στο Αιγαίο. Συμμετέχω στο παγκόσμιο παιχνίδι».

Κατά τον ίδιο, πρόκειται για προσπάθεια «να παρουσιαστεί η τοπική αντιπαράθεση ως ζήτημα παγκόσμιας ασφάλειας» και να ενισχυθεί η θέση της Ελλάδας ως «απαραίτητου εταίρου» στη Δύση.

Κριτική στην τουρκική εξωτερική πολιτική

Στο τελευταίο μέρος της ανάλυσης, ο αρθρογράφος στρέφει την κριτική του προς την Τουρκία, υποστηρίζοντας ότι η ίδια η Άγκυρα διευκολύνει τέτοιες στρατηγικές.

Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «η Τουρκία βιώνει μια σοβαρή μετατόπιση στην εξωτερική πολιτική τα τελευταία χρόνια», ενώ προσθέτει ότι «η ασυνέπεια και η απρόβλεπτη στάση μπορεί να εκληφθούν ως αδυναμία και όχι ως αποτροπή».

Καταλήγει θέτοντας ένα κρίσιμο ερώτημα για την τουρκική πλευρά: «Το ζήτημα στο Αιγαίο δεν είναι μόνο τα μέσα, αλλά η στρατηγική βούληση… Υπάρχει αυτή η βούληση σήμερα;».

ΠΗΓΗ: SigmaLive

Η πρωτοβουλία για το Άρθρο 42.7 δείχνει μια Κυπριακή Δημοκρατία που δεν μένει στο περιθώριο αλλά που παίρνει θέση, αναλαμβάνει ευθύνη και συμβάλλει σε μια Ευρώπη πιο έτοιμη, πιο ασφαλή, πιο αξιόπιστη, δήλωσε την Πέμπτη ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος Κωνσταντίνος Λετυμπιώτης.

Σε δηλώσεις του στο Προεδρικό Μέγαρο, ο κ. Λετυμπιώτης ανέφερε ότι, κατά την Άτυπη Σύνοδο που φιλοξένησε η Κυπριακή Δημοκρατία, ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης έθεσε ενώπιον των Ευρωπαίων ηγετών ένα ζήτημα «που αφορά τον πυρήνα της ευρωπαϊκής αξιοπιστίας: πώς η αμοιβαία συνδρομή γίνεται πράξη την ώρα που ένα κράτος μέλος τη χρειάζεται».

«Η πρωτοβουλία του Προέδρου της Δημοκρατίας για την αποσαφήνιση του Άρθρου 42.7 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης αφορά την ανάγκη η Ευρώπη να γνωρίζει, πριν από την κρίση, πώς ενεργεί μέσα στην κρίση» πρόσθεσε ο Εκπρόσωπος.

Η Κύπρος, σημείωσε, «εντόπισε ένα κενό, το τεκμηρίωσε με θεσμική σοβαρότητα, το έθεσε στο ανώτατο πολιτικό επίπεδο και πέτυχε την έναρξη μιας ευρωπαϊκής διαδικασίας για τη διαμόρφωση πλαισίου δράσης».

«Από μια πρόνοια της Συνθήκης που για χρόνια παρέμενε χωρίς επαρκή επιχειρησιακή αποσαφήνιση, η συζήτηση περνά πλέον στο επίπεδο της εφαρμογής», είπε ο Εκπρόσωπος, σημειώνοντας ότι η πρωτοβουλία αυτή έχει ήδη συνέχεια. «Δεν έμεινε στην αίθουσα της Άτυπης Συνόδου. Δεν περιορίστηκε σε μια κυπριακή επισήμανση. Παρήγαγε πολιτική κίνηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Και αυτή η συνέχεια είναι η πιο καθαρή απόδειξη της επίδρασης της Κυπριακής Δημοκρατίας στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής ατζέντας», είπε.

Για την Κυπριακή Δημοκρατία, ένα κράτος μέλος στα εξωτερικά σύνορα της Ένωσης, σε μια περιοχή υψηλής γεωπολιτικής αστάθειας, με συνεχιζόμενη κατοχή μέρους του εδάφους της, η Κύπρος γνωρίζει ότι η ευρωπαϊκή ασφάλεια δεν είναι αφηρημένη έννοια, σημείωσε.

«Η πρωτοβουλία του Προέδρου Χριστοδουλίδη υπηρετεί ακριβώς αυτή την ανάγκη. Να γίνει η ευρωπαϊκή Ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής πιο σαφής, πιο οργανωμένη, πιο αξιόπιστη» είπε. «Να μπορεί η Ένωση να ανταποκρίνεται όταν ένα κράτος μέλος χρειάζεται συνδρομή. Να αποκτήσει η στρατηγική αυτονομία περιεχόμενο, διαδικασία και δυνατότητα εφαρμογής. Και ακριβώς γι’ αυτό, η συζήτηση για το Άρθρο 42.7 μπορεί να αποτελέσει μία από τις σημαντικότερες παρακαταθήκες της Κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης», πρόσθεσε.

«Αυτή είναι η Κύπρος για την οποία εργαζόμαστε. Μια Κύπρος που δεν παρακολουθεί απλώς τις ευρωπαϊκές εξελίξεις, αλλά τις συνδιαμορφώνει», είπε καταλήγοντας, σημειώνοντας ότι η πρωτοβουλία για το Άρθρο 42.7 «δείχνει μια Κυπριακή Δημοκρατία που δεν μένει στο περιθώριο των μεγάλων ευρωπαϊκών συζητήσεων. Δείχνει μια χώρα που παίρνει θέση, αναλαμβάνει ευθύνη και συμβάλλει σε μια Ευρώπη πιο έτοιμη, πιο ασφαλή, πιο αξιόπιστη».

Πηγή: ΚΥΠΕ

Ο τουρκικός Τύπος σχολιάζει με έντονα επικριτικό και συχνά καχύποπτο ύφος τη σύσφιξη των σχέσεων Κύπρου–Γαλλίας, εντάσσοντάς την σε ένα ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο που, όπως υποστηρίζεται, επηρεάζει τις ισορροπίες ασφάλειας στην ανατολική Μεσόγειο και το ρόλο της Τουρκίας.

Σαμπάχ – «Ποιος πρόκειται να επιτεθεί στη ‘Νότια Κύπρο’;» 

Σε ιδιαίτερα αιχμηρό τόνο, η φιλοκυβερνητική εφημερίδα αμφισβητεί τη βάση των ευρωπαϊκών πρωτοβουλιών ασφάλειας για την Κύπρο, θέτοντας ευθέως ζήτημα απειλής και σκοπιμότητας.

«Εντάξει, αλλά ποιος πρόκειται να επιτεθεί στο Ε/Κ τμήμα; Υπάρχει μια τέτοια άμεση απειλή;».

Παράλληλα, σχολιάζει ότι η ενεργοποίηση του άρθρου 42.7 της ΕΕ και η ενίσχυση της στρατιωτικής συνεργασίας με τη Γαλλία εντάσσονται σε μια ευρύτερη προσπάθεια της ΕΕ και της Λευκωσίας να «διαμορφώσουν το μέλλον της Κύπρου ανεξάρτητα από τους εγγυητές και το ΝΑΤΟ».

Το κείμενο καταλήγει με αιχμές για ευρύτερες περιφερειακές εμπλοκές, θέτοντας το ερώτημα:

«Είναι δυνατόν να πιστέψει κανείς ότι το κράτος – τρομοκράτης στο νότο δεν ενδιαφέρεται για το σχέδιο;».

Τζουμχουριέτ – «Η Τουρκία δεν είναι απελπισμένη!»

Η αρθρογραφία της αντιπολιτευόμενης εφημερίδας προσεγγίζει το θέμα μέσα από το πρίσμα των σχέσεων ΕΕ–Τουρκίας και των ευρύτερων στρατηγικών ισορροπιών, ασκώντας κριτική τόσο στην Ευρώπη όσο και στις περιφερειακές συνεργασίες.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην αντίληψη ότι η ΕΕ επιχειρεί να αξιοποιήσει την Τουρκία επιλεκτικά, ενώ ταυτόχρονα θέτει όρους στο Κυπριακό: «Με βάση τις μεταβαλλόμενες γεωπολιτικές πραγματικότητες στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, χρειαζόμαστε την Τουρκία».

Το δημοσίευμα ερμηνεύει αυτή τη στάση ως εργαλειακή, υποστηρίζοντας ότι «αναμένεται η Τουρκία να κάνει υποχωρήσεις στην Κύπρο».

Παράλληλα, προβάλλεται η άποψη ότι διαμορφώνεται ένα πλέγμα συνεργασιών σε βάρος της Άγκυρας.

«Η Ελλάδα, η ‘Ε/Κ ΔΝΚ’ και το Ισραήλ αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια στρατιωτική συμμαχία που στοχεύει την Τουρκία».

Στο ίδιο πλαίσιο, επισημαίνεται ότι η ενεργοποίηση του άρθρου αμοιβαίας άμυνας της ΕΕ προωθείται ενεργά, εντείνοντας τις ανησυχίες για τη θέση της Τουρκίας στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας.

Yetkin Report – «Το ορόσημο του Ιουλίου στην Κύπρο: Νέα πρωτοβουλία, παλιά προβλήματα»

Σε πιο αναλυτικό και θεσμικό τόνο, το Yetkin Report εστιάζει στη στρατηγική διάσταση της συνεργασίας Κύπρου–Γαλλίας και στον ρόλο της ΕΕ, αναδεικνύοντας τις δομικές αντιφάσεις της διαδικασίας.

Το άρθρο επισημαίνει ότι οι εξελίξεις εντάσσονται σε μια περίοδο αυξημένης κινητικότητας αλλά χαμηλής εμπιστοσύνης, τονίζοντας ότι «η αύξηση των δηλώσεων» δεν συνοδεύεται από ουσιαστική πρόοδο.

Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στη συμφωνία με τη Γαλλία, η οποία θεωρείται ότι επηρεάζει την ισορροπία ασφάλειας, με την τουρκική πλευρά να εκτιμά ότι τέτοιες κινήσεις «διαβρώνουν την υπάρχουσα ισορροπία».

Το δημοσίευμα υπογραμμίζει επίσης τον μετασχηματισμό του ρόλου της Κύπρου, η οποία παρουσιάζεται ως «στρατηγική προκεχωρημένη βάση» της ΕΕ, ενώ προχωρά ακόμη περισσότερο, χαρακτηρίζοντάς την «στρατηγικό εργαστήριο».

Παράλληλα, αναδεικνύεται η βασική ένσταση περί αποκλεισμού των Τουρκοκυπρίων, μέσα από το ερώτημα: «Υπάρχει πραγματικά κάποιος που πιστεύει ότι είναι δυνατή μια λύση σε αυτό το νησί αγνοώντας τους Τ/Κ;».

Τέλος, τονίζεται ότι η ενίσχυση της στρατιωτικής παρουσίας τρίτων χωρών δημιουργεί νέες εντάσεις και επηρεάζει συνολικά την περιφερειακή σταθερότητα, με την Άγκυρα να βλέπει τις εξελίξεις ως μέρος μιας ευρύτερης αναδιάταξης ισχύος στην ανατολική Μεσόγειο.

Τα τουρκικά μέσα συγκλίνουν στην παρουσίαση της σύγκλισης Κύπρου–Γαλλίας ως μέρος ενός ευρύτερου στρατηγικού σχεδίου της ΕΕ και των συμμάχων της, το οποίο —κατά την ερμηνεία τους— είτε υπονομεύει τις υφιστάμενες ισορροπίες είτε στοχεύει στον περιορισμό της Τουρκίας.

ΠHΓΗ: SigmaLive