Ακολουθήστε μας

Οικονομία

India–EFTA TEPA: A Major Breakthrough in India’s Strategic Economic Engagement with Europe

India–EFTA TEPA, operational since October 2025, is India’s first FTA with advanced European economies, targeting USD 100 billion investments and one million jobs over 15 years. Bilateral trade reached USD 24.4 billion in FY25, while tariff concessions cover nearly 99.6% of India’s exports.

Δημοσιεύτηκε στις

The Trade and Economic Partnership Agreement (TEPA) between India and the European Free Trade Association (EFTA) marks a transformative milestone in India’s economic diplomacy and strategic engagement with Europe. Signed on 10 March 2024 and operational since 1 October 2025, the agreement reflects India’s emergence as a confident global economic power negotiating balanced, future-oriented and investment-linked trade partnerships. As the pact completes two years since signing, it is increasingly being viewed as one of the most significant breakthroughs in India’s modern trade architecture and a defining step in India’s integration with advanced global economies.

The EFTA bloc comprises four highly developed European economies, namely Switzerland, Norway, Iceland and Liechtenstein. Although these nations are not members of the European Union, they possess advanced industrial capabilities, sophisticated innovation ecosystems, high purchasing power, transparent regulatory systems and globally competitive financial sectors. TEPA is India’s first comprehensive free trade agreement with a group of advanced European economies, thereby elevating the strategic importance of the pact beyond conventional tariff liberalisation. The agreement provides India with a gateway to affluent European markets and opens opportunities for deeper collaboration in technology, investment, sustainability, advanced manufacturing and innovation-driven industries.

The timing of TEPA is particularly significant in the backdrop of rising geopolitical fragmentation, disruptions in global supply chains and the restructuring of international trade patterns. The world economy is witnessing growing uncertainty arising from geopolitical tensions, including US–China strategic competition, Russia–Europe tensions, and increasing concerns about overreliance on single-market supply chains. Against this backdrop, TEPA represents strategic reassurance and demonstrates that economic cooperation grounded in mutual trust and shared prosperity can continue to thrive even amid global uncertainties. The agreement reflects India’s broader strategy of diversifying trade partnerships and positioning itself as a stable, rules-based and reliable destination for global investments.

TEPA is a critical component of the expansion of the trade architecture and highlights India’s increasing integration into global value chains. India’s evolving FTA strategy marks a shift from earlier cautious approaches towards a more proactive and confident trade diplomacy that seeks not only market access but also investments, technology transfer, resilient supply chains and long-term industrial partnerships.

One of the most remarkable features of the India–EFTA TEPA is the unprecedented investment commitment embedded in the agreement. EFTA countries have committed to facilitating USD 100 billion in investment in India over the next 15 years, with a mid-term target of USD 50 billion in the first decade. This investment commitment is accompanied by the potential creation of nearly one million direct jobs across sectors such as manufacturing, renewable energy, engineering, biotechnology, life sciences, digital technologies, logistics, research and development, and innovation-driven industries. The agreement, therefore, goes far beyond a traditional trade pact and constitutes a comprehensive economic partnership aimed at industrial transformation and job creation.

Historically, EFTA nations have maintained strong investment links with India. Switzerland alone has invested more than USD 10 billion in India since 2000, particularly in pharmaceuticals, banking, engineering and precision tools. Norway’s sovereign wealth funds and enterprises have increased investments in renewable energy and maritime infrastructure, while Iceland and Liechtenstein have explored opportunities in geothermal energy, financial technology and sustainability-focused sectors. TEPA is expected to significantly accelerate these investment flows by enhancing policy certainty, regulatory cooperation and investor confidence.

The agreement offers substantial market-access advantages to Indian exporters. EFTA countries have agreed to tariff concessions on 92.2 per cent of tariff lines, covering nearly 99.6 per cent of India’s exports. This includes full coverage of non-agricultural products and concessions on processed agricultural goods. In return, India has provided tariff commitments on 82.7 per cent of tariff lines, accounting for 95.3 per cent of EFTA exports. Importantly, India has safeguarded sensitive sectors, including dairy, soya, coal and selected agricultural products, while maintaining effective protection on gold imports. This balanced approach demonstrates India’s commitment to protecting farmers, MSMEs and domestic industries while pursuing deeper global integration.

The bilateral trade trajectory between India and EFTA economies over recent years reflects both substantial potential and structural imbalances. India’s exports to EFTA have remained relatively modest at around USD 2 billion, while imports from the bloc have been significantly higher, driven largely by gold imports from Switzerland, industrial machinery, precision instruments, medical devices and high-value industrial products. Total bilateral trade reached nearly USD 24.41 billion in FY 2024–25, with India’s exports standing at around USD 1.97 billion and imports exceeding USD 22 billion.

India’s bilateral trade with EFTA countries

Year

Import

Export

Total Trade

Trade Balance

2020-21

18911.17

1598.67

20509.84

-17312.5

2021-22

25491.22

1742.02

27233.24

-23749.2

2022-23

16738.93

1926.44

18665.37

-14812.49

2023-24

22056.37

1943.04

23999.41

-20113.33

2024-25

22441.47

1966.84

24408.31

-20474.63

Source: Ministry of Commerce and Industry

Despite the trade imbalance, the bilateral trade relationship reflects complementarity rather than competition. India offers scale, cost competitiveness, skilled manpower and expanding manufacturing capabilities, while EFTA economies contribute technological excellence, advanced engineering capabilities, innovation ecosystems and capital-intensive industries. TEPA is therefore expected to convert this trade imbalance into long-term industrial partnerships, co-production arrangements and technology collaborations.

India’s exports to EFTA primarily include pharmaceuticals, organic chemicals, engineering goods, textiles, garments, leather products, marine products and processed foods. Indian pharmaceutical companies already have strong credibility in advanced markets due to their global leadership in generic medicines and healthcare solutions. EFTA markets, particularly Switzerland and Norway, offer opportunities for high-value pharmaceutical exports due to their advanced healthcare systems and stable demand patterns. India’s textile, apparel and leather sectors are also expected to benefit from improved market access and tariff reductions.

On the import side, EFTA economies are globally recognised for precision engineering, industrial machinery, watches, optical instruments, medical devices, specialty chemicals and green technologies. Switzerland’s dominance in precision manufacturing and pharmaceuticals, Norway’s expertise in the energy and maritime sectors, and Iceland’s strengths in clean energy technologies provide India with access to advanced industrial capabilities critical to its long-term industrial upgrading. These complementarities are likely to accelerate India’s transition towards advanced manufacturing and innovation-led economic growth.

The agreement also aligns closely with India’s ambitious export targets. The Government of India aims to reach USD 1 trillion in merchandise exports and USD 1 trillion in services exports by 2030. TEPA can contribute substantially to these objectives by providing stable, predictable access to European markets and encouraging export-oriented investment in India. Europe remains under-penetrated relative to its purchasing power, despite being one of India’s largest trading regions. TEPA therefore helps India deepen its economic footprint in high-income European markets while diversifying its export destinations beyond traditional partners such as the United States, the UAE and East Asia.

Another important dimension of the agreement is its emphasis on services trade, digital cooperation and professional mobility. India’s services sector has emerged as a global strength, particularly in information technology, consulting, engineering services, financial services and knowledge-intensive industries. TEPA includes provisions to strengthen cooperation in IT and IT-enabled services, digital trade, healthcare, education, audiovisual industries and professional services.

The agreement also facilitates the development of Mutual Recognition Agreements in professions such as nursing, chartered accountancy and architecture. These provisions can create substantial opportunities for skilled Indian professionals in European markets while deepening people-to-people connections between India and EFTA countries. Temporary mobility arrangements for professionals, service providers and students further strengthen the agreement’s human capital dimension.

Beyond large corporations, TEPA is also expected to benefit India’s MSMEs, start-ups, women entrepreneurs, farmers and the fisheries sector. High-income European markets demand specialised and high-quality products, areas where Indian enterprises are increasingly gaining competitiveness. Improved market access can create fresh opportunities for regional industries and local producers across several Indian states.

Maharashtra is likely to benefit from higher grape exports, agro-products and fisheries-related investments. Karnataka may gain from coffee exports and technology partnerships, while Kerala can expand exports of spices, seafood and processed foods. The North Eastern states could also see increased access to horticultural and organic products. Such geographically diversified export opportunities can contribute to inclusive economic growth and rural prosperity.

India’s ongoing logistics reforms, customs modernisation, digital trade facilitation and infrastructure expansion will therefore play a key role in securing the agreement’s long-term success. As India strengthens ease of doing business, policy transparency and industrial competitiveness, TEPA can become a major driver of export-led growth and industrial transformation.

The agreement also supports India’s long-term vision of becoming a developed nation by 2047 under the “Viksit Bharat” agenda. Export growth, industrial upgrading, technological advancement, employment generation and integration into global value chains are central pillars of this vision. TEPA directly contributes to these national priorities by deepening India’s connections with some of the world’s most advanced and innovation-driven economies.

In conclusion, the India–EFTA TEPA is far more than a conventional trade agreement. It is a comprehensive, forward-looking economic partnership that brings together trade liberalisation, investment facilitation, technology collaboration, professional mobility and industrial cooperation. The pact reflects India’s growing stature in global economic diplomacy and demonstrates the country’s growing confidence in negotiating balanced, strategic trade partnerships. With its focus on investment, jobs, innovation, exports and long-term industrial growth, TEPA has the potential to become a defining milestone in India’s engagement with Europe and a major catalyst for India’s economic transformation in the decades ahead.

Είναι ο άγνωστος Χ, αλλά φυσικό πρόσωπο που βοηθάει στην παραγωγή ειδήσεων στο Geopolitico.gr, αλλά και τη δημιουργία βίντεο στο κανάλι του Σάββα Καλεντερίδη. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ανθρώπινο αλγόριθμο λόγω του όγκου των δεδομένων και πληροφοριών που αφομοιώνει καθημερινώς. Είναι καταδρομέας με ειδικότητα Χειριστή Ασυρμάτων Μέσων.

ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ

Νέα ισχυρή πίεση δέχεται η οικονομία στην Τουρκία – Πούλησαν δισεκατομμύρια δολάρια για να κρατήσουν όρθια τη λίρα

Η Τουρκία δεν αντιμετωπίζει μόνο νομισματική πίεση. Αντιμετωπίζει κρίση αξιοπιστίας.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Νέα ισχυρή πίεση δέχεται η τουρκική οικονομία, με τις κρατικές τράπεζες της χώρας να προχωρούν σε μαζικές πωλήσεις δολαρίων προκειμένου να στηρίξουν την τουρκική λίρα.

Σύμφωνα με traders που επικαλείται το Bloomberg, οι κρατικές τράπεζες της Τουρκίας πούλησαν περίπου 6 δισεκατομμύρια δολάρια την Πέμπτη 21 Μαΐου 2026, σε μια προσπάθεια να συγκρατήσουν τις πιέσεις στο νόμισμα. Ορισμένες αναφορές της αγοράς ανεβάζουν το συνολικό ύψος των παρεμβάσεων ακόμη και στα 8 δισεκατομμύρια δολάρια.

Η παρέμβαση ήρθε μετά από πολιτικό σεισμό. Τουρκικό δικαστήριο ακύρωσε το συνέδριο του 2023 του CHP, του βασικού κόμματος της αντιπολίτευσης, εξέλιξη που ουσιαστικά απομακρύνει τον Özgür Özel από την ηγεσία και επαναφέρει τον Kemal Kılıçdaroğlu. Η απόφαση ερμηνεύθηκε ως σοβαρό πλήγμα στους πολιτικούς αντιπάλους του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Οι αγορές αντέδρασαν άμεσα και βίαια. Ο δείκτης Borsa Istanbul κατέρρευσε περίπου 6%, ενεργοποιώντας μηχανισμό αναστολής συναλλαγών. Τα τουρκικά ομόλογα υποχώρησαν, ενώ η λίρα δέχθηκε νέο κύμα πιέσεων, αναγκάζοντας τις αρχές να επέμβουν με μαζικές πωλήσεις συναλλάγματος.

Το γεγονός δείχνει πόσο εύθραυστη παραμένει η τουρκική οικονομία. Ο υψηλός πληθωρισμός, η φθορά των συναλλαγματικών αποθεμάτων και η διαρκής πολιτική αβεβαιότητα δημιουργούν εκρηκτικό μείγμα. Κάθε εσωτερικός κραδασμός μεταφέρεται σχεδόν αμέσως στις αγορές, με τη λίρα να λειτουργεί ως ο πρώτος δείκτης ανησυχίας.

Αναλυτές επισημαίνουν ότι η πολιτική αστάθεια δυσκολεύει ακόμη περισσότερο την προσπάθεια οικονομικής σταθεροποίησης. Όσο η αγορά θεωρεί πως οι θεσμικές παρεμβάσεις συνδέονται με την πολιτική επιβίωση του καθεστώτος Ερντογάν, τόσο αυξάνεται το κόστος στήριξης της λίρας.

Η Άγκυρα μπορεί να κερδίζει χρόνο πουλώντας δολάρια, αλλά το τίμημα είναι βαρύ! Κατανάλωση αποθεμάτων, απώλεια εμπιστοσύνης και νέα εξάρτηση από διαρκείς παρεμβάσεις. Η εικόνα είναι ολοφάνερη. Η Τουρκία δεν αντιμετωπίζει μόνο νομισματική πίεση. Αντιμετωπίζει κρίση αξιοπιστίας.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Η Δυτική Μακεδονία και το Ερώτημα της Πυρηνικής Επανεκκίνησης

Η Δυτική Μακεδονία παραμένει μία από τις ευρωπαϊκές περιοχές που επλήγησαν περισσότερο από την επιταχυνόμενη απολιγνιτοποίηση. Η τοπική οικονομία, δομημένη επί δεκαετίες γύρω από ένα ενιαίο ενεργειακό σύμπλεγμα, βρέθηκε ξαφνικά χωρίς σταθερή παραγωγή, χωρίς αποθήκευση και χωρίς θέσεις εργασίας αντίστοιχες της παλαιάς λιγνιτικής κλίμακας

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

των Γιάννη Μπασιά* και Γιώργου Παπαχρήστου**, energia.gr

Η μετάβαση σε φωτοβολταϊκά και αιολικά, που λειτουργούν μόνο όταν οι συνθήκες είναι ιδανικές και χωρίς συναφείς βιομηχανίες, άφησε ένα κενό που δεν καλύφθηκε από νέες παραγωγικές δραστηριότητες. Σε αυτό το κενό εμφανίζεται η προοπτική των SMR, όχι ως τεχνολογικό τέχνασμα αλλά ως πιθανό εργαλείο επαναβιομηχάνισης και σταθεροποίησης της τοπικής οικονομίας.

Η ιδέα ενός SMR στηρίζεται σε τρεις πραγματικότητες. Η περιοχή διαθέτει βαριά ηλεκτρική υποδομή με γραμμές υψηλής τάσης, υποσταθμούς και βιομηχανικές εκτάσεις που επιτρέπουν άμεση σύνδεση. Διαθέτει επίσης εργατικό δυναμικό εκπαιδευμένο επί δεκαετίες στη λειτουργία θερμικών μονάδων, ικανό να μεταβεί σε πυρηνικά επαγγέλματα. Τέλος, βρίσκεται στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής δίκαιης μετάβασης, με προνομιακή πρόσβαση σε χρηματοδοτήσεις για λιγνιτικές περιοχές. Έτσι, το SMR δεν είναι βεβαιότητα αλλά εύλογο ερώτημα για το αν η περιοχή μπορεί να ξαναγίνει ελεγχόμενος ενεργειακός πόλος, συμπληρωματικός προς τις ΑΠΕ που έχουν κορεστεί.

Η ελληνική πραγματικότητα όμως επιβάλλει μια δεύτερη ανάγνωση, διότι η ωρίμανση ενός SMR απαιτεί 12 έως 15 χρόνια. Αυτό δημιουργεί τον κίνδυνο να λειτουργήσει ως όχημα απορρόφησης ευρωπαϊκών πόρων αντί ως άμεσο εργαλείο ενεργειακής ασφάλειας. Αυτό δεν σημαίνει απόρριψη της πυρηνικής επιλογής, αλλά αναγνώριση ότι η υλοποίησή της στην Ελλάδα είναι αργή, θεσμικά βαριά και πολιτικά ευάλωτη. Σε αυτό το πλαίσιο, η συζήτηση δεν μπορεί να αγνοήσει μια παράλληλη επιλογή που είναι πιο ώριμη και χρονικά συμβατή: την ανάπτυξη εγχώριων υδρογονανθράκων ως μεσοπρόθεσμη πηγή ελεγχόμενης ισχύος, καθώς και την επιτάχυνση υδροηλεκτρικών έργων που ενισχύουν τη σταθερότητα και την αποθήκευση του συστήματος. Η σύγκριση με διεθνή παραδείγματα επιβεβαιώνει ότι ο χρονικός και οικονομικός ορίζοντας της ελληνικής περίπτωσης δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά εντάσσεται πλήρως στα παγκόσμια πρότυπα ανάπτυξης υποθαλάσσιων κοιτασμάτων.

Στην πράξη, το ενδεικτικό κόστος πρώτης παραγωγής στο Ιόνιο, από την ερευνητική γεώτρηση έως την αρχική ανάπτυξη κοιτάσματος, ανέρχεται σε περίπου 1,5 δισ. ευρώ, με ορίζοντα πρώτης παραγωγής τα 5–7 χρόνια, δηλαδή τον μισό χρόνο από έναν πρώτο πυρηνικό αντιδραστήρα. Τα μεγέθη αυτά είναι απολύτως συμβατά με διεθνή παραδείγματα: στη Νορβηγία τα περισσότερα νέα υποθαλάσσια κοιτάσματα απαιτούν 1–3 δισ. ευρώ και 6–7 χρόνια, στο Ισραήλ τα Ταμάρ και Λεβιάθαν αναπτύχθηκαν με 3–3,5 δισ. δολάρια σε 5–6 χρόνια, στην Κύπρο το Αφροδίτη εκτιμάται στα 3–4 δισ. δολάρια με 6–7 χρόνια, ενώ στην Κροατία και την Ιταλία, στους νέους κόμβους της Αδριατικής, κυμαίνονται στα 1–2 δισ. ευρώ με 5–6 χρόνια. Ακόμη και στις ΗΠΑ, τα μέσου μεγέθους υποθαλάσσια κοιτάσματα του Κόλπου του Μεξικού απαιτούν 1–2 δισ. δολάρια και 5–7 χρόνια. Το οικονομικό αποτύπωμα του Ιονίου είναι συνεπώς πλήρως ευθυγραμμισμένο με τα διεθνή πρότυπα και συγκρίσιμο με τα μεγάλα ενεργειακά έργα της χώρας.

Η σύγκριση με τα έργα αντλησιοταμίευσης είναι αποκαλυπτική. Έργα όπως η Αμφιλοχία και τα Χανδριά απαιτούν 1 έως 1,5 δισ. ευρώ και 8 έως 10 χρόνια, αλλά δεν μπορούν να καλύψουν συνεχές φορτίο. Είναι χρήσιμα αλλά όχι επαρκή για τη σταθεροποίηση ενός συστήματος με τόσο υψηλή διείσδυση ΑΠΕ. Η χώρα καταναλώνει 6,5 bcm φυσικού αερίου και 55 έως 60 TWh ηλεκτρικής ενέργειας ετησίως, δηλαδή μέση ισχύ 6 έως 7 GW. Δεν χρειάζεται δεκάδες γιγαβάτ ελεγχόμενης ισχύος, αλλά λίγα και σταθερά. Η δυνατότητα κάλυψης μέρους της κατανάλωσης από εγχώρια παραγωγή μειώνει την εξάρτηση και σταθεροποιεί το σύστημα. Έτσι, το SMR μπορεί να αποτελέσει τον μακροπρόθεσμο πυλώνα, οι υδρογονάνθρακες τον μεσοπρόθεσμο και οι ΑΠΕ τον ταχέως αναπτυσσόμενο.

Πρέπει να σημειωθεί ότι Ελλάδα λειτουργεί πλέον ως ενιαίος ηπειρωτικός κορμός χάρη στη δεκαετή προσπάθεια διασύνδεσης των νησιών από τον ΑΔΜΗΕ και το ENTSO‑E, με έργα σε Κυκλάδες, Κρήτη και Ιόνιο. Αυτό μειώνει τη χρησιμότητα πλωτών ή νησιωτικών SMR, που απευθύνονται σε κατακερματισμένα συστήματα τα οποία η Ελλάδα πλέον δεν διαθέτει. Αντίθετα, ένα χερσαίο SMR στη Δυτική Μακεδονία εντάσσεται στον κεντρικό άξονα του δικτύου, σταθεροποιεί την παραγωγή ΑΠΕ του βορρά, προσελκύει ηλεκτροβόρες βιομηχανίες και ανασυγκροτεί έναν ενεργειακό πόλο εκεί όπου η γρήγορη απόσυρση του λιγνίτη άφησε κενό.

Όλα αυτά οδηγούν στο κεντρικό ερώτημα του ενεργειακού σχεδιασμού: τον χρόνο και το είδος της ισχύος βάσης που χρειάζεται η χώρα. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η Ελλάδα μπορεί να περιμένει 10 έως 15 χρόνια, δηλαδή μετά το 2035. Η απάντηση οδηγεί σε μια διπλή στρατηγική: το SMR ως μακροπρόθεσμη επιλογή ελεγχόμενης ισχύος και οι υδρογονάνθρακες ως ρεαλιστική γέφυρα με πρώτη παραγωγή σε 7 χρόνια. Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι η πρώτη μονάδα SMR απαιτεί 12 έως 15 χρόνια και 3 έως 6 δισ. ευρώ. Η Ελλάδα χρειάζεται ισχύ βάσης πριν από το 2035, βιομηχανική επανεκκίνηση πριν χαθεί μια ακόμη γενιά και μείωση εισαγωγών φυσικού αερίου πριν παγιωθεί η εξάρτηση. Σε αυτό το πλαίσιο, οι υδρογονάνθρακες δεν είναι αντίπαλος του SMR αλλά ο μόνος ρεαλιστικός ενδιάμεσος πυλώνας που μπορεί να λειτουργήσει εντός δεκαετίας.

Η ανάγκη για σταθερή ισχύ γίνεται ακόμη πιο έντονη λόγω των τεχνολογιών που θεωρητικά υποστηρίζουν τις πολιτικές μηδενικού ισοζυγίου, όπως η παραγωγή υδρογόνου και τα μεγάλης κλίμακας συστήματα ηλεκτρόλυσης, αλλά στην πράξη απαιτούν υψηλή και συνεχόμενη κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας, συχνά μεγαλύτερη από την τοπικά διαθέσιμη παραγωγή ΑΠΕ.

Σε αυτό το σημείο αναδεικνύονται οι προϋποθέσεις για πραγματική πυρηνική ανάπτυξη στην Ελλάδα. Το πρώτο κενό είναι η απουσία ρυθμιστικού πλαισίου. Η Ελληνική Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας λειτουργεί σύμφωνα με EURATOM και IAEA, αλλά είναι στελεχωμένη για τις τρέχουσες λειτουργίες της και όχι για την αδειοδότηση πυρηνικής εγκατάστασης παραγωγής ενέργειας. Η δημιουργία πλήρους πλαισίου, συμπεριλαμβανομένης της μεθοδολογίας επιλογής τοποθεσίας κατά IAEA SSG‑35, της διαδικασίας αδειοδότησης σχεδιασμού, της περιβαλλοντικής αδειοδότησης και της δημόσιας διαβούλευσης, απαιτεί 5 έως 7 χρόνια ακόμη και υπό ευνοϊκές συνθήκες.

Το δεύτερο κενό είναι η απουσία εθνικής στρατηγικής για καύσιμο, απόβλητα και αποδόμηση. Ορισμένα SMR χρησιμοποιούν καύσιμο υψηλού εμπλουτισμού ή TRISO, που παράγει μικρότερο όγκο αλλά υψηλότερη ραδιενέργεια και θερμική παραγωγή ανά μονάδα όγκου, απαιτώντας μεγαλύτερη ψύξη και ειδικό σχεδιασμό τελικής διάθεσης. Η αποδόμηση απαιτεί δεσμευμένα κεφάλαια, όπως στο γαλλικό μοντέλο, κάτι που δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Χωρίς αυτά, η συζήτηση για SMR παραμένει στο επίπεδο της πρόθεσης.

Το τρίτο κενό είναι πολιτικό. Η χώρα δεν έχει ορίσει φορέα υλοποίησης πυρηνικού προγράμματος. Η ΔΕΗ, ο ΑΔΜΗΕ, το υπουργείο Ενέργειας και το ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος έχουν επαφή με το θέμα, αλλά κανένας δεν έχει εντολή ή στελέχωση για να λειτουργήσει ως φορέας ανάπτυξης. Αυτό εξηγεί γιατί η πολιτική δήλωση στο Παρίσι το 2025 και οι Συμφωνίες των Αθηνών το 2026 δεν έχουν μεταφραστεί σε εκτελεστό πρόγραμμα. Η επόμενη κίνηση πρέπει να είναι ο ορισμός φορέα με εντολή, προϋπολογισμό και χρονοδιάγραμμα, ώστε η πυρηνική επιλογή να αποκτήσει πραγματική υπόσταση. Αν η Ελλάδα επιλέξει αυτόν τον δρόμο, τότε η Δυτική Μακεδονία θα μπορούσε να γίνει και πάλι ενεργειακός κόμβος, ικανός να πει: δεν φιλοξενούμε μόνο ΑΠΕ, φιλοξενούμε ξανά τη βιομηχανία βασικού φορτίου.

*Γιάννης Μπασιάς, Σύμβουλος Ενέργειας, πρώην Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Ελληνικής Διαχειριστικής Εταιρείας Υδρογονανθράκων,
**Γιώργος Παπαχρήστος, Υποψήφιος MSc στο Δίκαιο, Επιχειρήσεις, Ρύθμιση και Πολιτική Ενέργειας, Διεθνές Πανεπιστήμιο Ελλάδος

Συνέχεια ανάγνωσης

ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ

Η τουρκική λίρα σε νέο ιστορικό χαμηλό έναντι του δολαρίου

Η αύξηση αποδίδεται κυρίως στις εκρηκτικές τιμές ενέργειας και τροφίμων λόγω του πολέμου στη Μέση Ανατολή (συγκρούσεις με Ιράν), που πλήττουν την Τουρκία ως καθαρό εισαγωγέα πετρελαίου.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Η τουρκική λίρα (TRY) κατέρρευσε σε νέο ιστορικό χαμηλό, ξεπερνώντας τις 45,57 λίρες ανά δολάριο (USD/TRY), όπως δείχνουν τα στοιχεία της Barchart και των διεθνών αγορών.

Η νομισματική μονάδα έχει χάσει σχεδόν το 98% της αξίας της από το 2010, με τη συνεχιζόμενη υποτίμηση να επιταχύνεται από τις γεωπολιτικές εντάσεις και τις εσωτερικές πιέσεις.Σύμφωνα με τα τελευταία επίσημα στοιχεία, ο ετήσιος πληθωρισμός τον Απρίλιο 2026 εκτοξεύτηκε στο 32,37% (από 30,87% τον Μάρτιο), το υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων έξι μηνών.

Η αύξηση αποδίδεται κυρίως στις εκρηκτικές τιμές ενέργειας και τροφίμων λόγω του πολέμου στη Μέση Ανατολή (συγκρούσεις με Ιράν), που πλήττουν την Τουρκία ως καθαρό εισαγωγέα πετρελαίου.

Η Κεντρική Τράπεζα της Τουρκίας (CBRT), στην Έκθεση Πληθωρισμού της 14ης Μαΐου, αναθεώρησε δραστικά τις προβλέψεις της: Αύξησε τον ενδιάμεσο στόχο πληθωρισμού για τέλος 2026 στο 24% (από 16%) και εκτιμά ότι ο πληθωρισμός θα κλείσει τη χρονιά στο 26%. Διατήρησε το βασικό επιτόκιο στο 37%, ενώ έχει πουλήσει δεκάδες τόνους χρυσού και δισεκατομμύρια δολάρια σε αποθέματα για να υπερασπιστεί τη λίρα.

Παράλληλα, η Παγκόσμια Τράπεζα υποβάθμισε τις προβλέψεις ανάπτυξης για το 2026 στο 2,8%, ενώ το ετήσιο έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών διευρύνθηκε στα 39,7 δισ. δολάρια τον Μάρτιο. Το δημοσιονομικό έλλειμμα επίσης διογκώνεται από τις τριπλάσιες επιδοτήσεις ενέργειας.

Οι εξελίξεις αυτές θέτουν σε σοβαρή δοκιμασία την οικονομική σταθεροποίηση της Άγκυρας, πλήττοντας άμεσα την αγοραστική δύναμη των πολιτών, το κόστος εισαγωγών και τις προοπτικές επενδύσεων. Παρά τις προσπάθειες για σφιχτή νομισματική πολιτική, οι γεωπολιτικοί κλυδωνισμοί απειλούν να ανατρέψουν την πορεία αποκλιμάκωσης του πληθωρισμού.

ΠΗΓΗ: SigmaLive

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Αναλύσεις18 λεπτά πριν

Μπαλτζώης: Αντίδραση εδώ και τώρα!

Ο αντιστράτηγος ε.α. και πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ, Ιωάννης Μπαλτζώης, μιλά στον Alpha 88,6 Καβάλας και προειδοποιεί για την πρόθεση της...

Αναλύσεις49 λεπτά πριν

«Ποιοι κρατάνε πίσω την Ελλάδα;»: Ένα δριμύ «κατηγορώ» για την εθνική υποχωρητικότητα, την οικονομική ασφυξία και τον κοινωνικό «ευνουχισμό» της νεολαίας

Η ανάλυσή του Ηλία Παπανικολάου κινήθηκε σε τρεις κεντρικούς άξονες: την επικοινωνιακή τακτική των «ταμπελών» απέναντι στους διαφωνούντες, την εθνική...

Αναλύσεις1 ώρα πριν

Μουντζουρούλιας: Δεν αρκούν οι ανακοινώσεις – Θέλει πράξεις απέναντι στην Τουρκία

Στο νέο Direct News με τον Ανδρέα Μουντζουρούλια, στο επίκεντρο βρίσκονται οι τουρκικές αντιδράσεις για τα ελληνικά Mirage στην Κάρπαθο,...

ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 ώρες πριν

Πολιτικός σεισμός στην Τουρκία: Ο Οζέλ καταγγέλλει «απόπειρα πραξικοπήματος» κατά του CHP

Μετά από πολύωρη συνεδρίαση της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής, απευθύνθηκε σε συγκεντρωμένους έξω από τα κεντρικά γραφεία του κόμματος στην Άγκυρα,...

ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 ώρες πριν

Νέα ισχυρή πίεση δέχεται η οικονομία στην Τουρκία – Πούλησαν δισεκατομμύρια δολάρια για να κρατήσουν όρθια τη λίρα

Η Τουρκία δεν αντιμετωπίζει μόνο νομισματική πίεση. Αντιμετωπίζει κρίση αξιοπιστίας.

Δημοφιλή