Γράφει ο Άγγελος Συρίγος, Καθημερινή

Στις 27 Μαΐου 2025 η Λιβύη κατέθεσε στον ΟΗΕ τις θέσεις της για τις θαλάσσιες οριοθετήσεις στη Μεσόγειο, συνοδευόμενες από έναν χάρτη. Η θαλάσσια περιοχή που καλύπτει ο χάρτης αφορά τα πέντε από τα 21 κράτη της περιοχής και αντιστοιχεί περίπου στο 16% της συνολικής επιφάνειας της Μεσογείου. Ολα τα ενδιαφερόμενα κράτη με διαδοχικές επιστολές και ρηματικές διακοινώσεις που απέστειλαν στον ΟΗΕ, διαφώνησαν (Μάλτα, 18 Αυγούστου 2025· Ελλάδα, 3 Σεπτεμβρίου 2025· Αίγυπτος, 8 Σεπτεμβρίου 2025· Τυνησία, 19 Απριλίου 2026· Ιταλία, 26 Μαΐου 2026).

Οι πιο ακραίες λιβυκές απόψεις διατυπώνονται εις βάρος της Ελλάδας. Είναι επηρεασμένες από το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019 και αγνοούν προκλητικά την παρουσία ελληνικών νησιών στην περιοχή και πρωτίστως της Κρήτης. Είναι ενδεικτικό ότι σε κάποιο σημείο οι λιβυκές διεκδικήσεις πλησιάζουν σε απόσταση οκτώ ν. μιλίων από τις ακτές της Κρήτης… Είναι γεγονός ότι από το φθινόπωρο του 2025 έχουν ξεκινήσει συζητήσεις της Αθήνας με την επισήμως αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Λιβύης στην Τρίπολη για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών.

Χωρίς να είναι γνωστή η πρόοδος των συνομιλιών, εκτιμάται ότι θα είναι εξαιρετικά δύσκολο η Τρίπολη είτε να δεχθεί να οριοθετήσει με την Ελλάδα την περιοχή του τουρκολιβυκού μνημονίου είτε να προχωρήσει σε διμερή δικαστική επίλυση του συνόλου της οριοθέτησης με τη χώρα μας. Μία τέτοια κίνηση θα την έφερνε σε ευθεία σύγκρουση με την Τουρκία, από την οποία εξακολουθεί να εξαρτάται στρατιωτικά. Πιθανότατα η Λιβύη επιθυμεί να οριοθετήσει μόνο το δυτικό τμήμα που κείται εκτός του μνημονίου. Μία τέτοια οριοθέτηση προφανώς δεν ικανοποιεί την Ελλάδα διότι θα εμφανιστεί ως έμμεση αποδοχή της νομιμότητας της οριοθέτησης με την Τουρκία ανατολικά.

Η διαφωνία, όμως, όλων των χωρών με τις οποίες έχει θαλάσσια όρια η Λιβύη δημιουργεί μία εξαιρετική διπλωματική ευκαιρία για τη χώρα μας. Η Ελλάδα μπορεί να πάρει την πρωτοβουλία να συνεννοηθούν και οι πέντε χώρες και να ζητήσουν από κοινού προσφυγή με τη Λιβύη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την επίλυση της οριοθέτησης. Είναι μία κίνηση απολύτως συμβατή με το διεθνές δίκαιο, που θα λύσει οριστικά τα προβλήματα οριοθετήσεων σε αυτή τη μεγάλη περιοχή. Η Λιβύη έχει ήδη προσφύγει δύο φορές για θαλάσσιες οριοθετήσεις στο Διεθνές Δικαστήριο με την Τυνησία και τη Μάλτα τη δεκαετία του 1980. Επομένως, έχει παράδοση στη δικαστική διευθέτηση τέτοιων εκκρεμοτήτων. Επιπλέον, η Λιβύη προσπαθεί να επανενταχθεί στη διεθνή κοινότητα. Προσκαλεί ξένες εταιρείες να αναλάβουν την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων τόσο στην ξηρά όσο και στη θάλασσα. Μία δικαστική οριοθέτηση θα άνοιγε διάπλατα τις πόρτες σε πετρελαϊκές εταιρείες που θέλουν να επενδύσουν και να βγάλουν χρήματα και όχι να εμπλακούν σε διακρατικούς καβγάδες για τα όρια υφαλοκρηπίδων και ΑΟΖ.

Η Ελλάδα μπορεί να πάρει την πρωτοβουλία να συνεννοηθούν και οι πέντε χώρες (μαζί με τις Μάλτα, Αίγυπτο, Τυνησία, Ιταλία) και να ζητήσουν από κοινού προσφυγή με τη Λιβύη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την επίλυση της οριοθέτησης.

Επιπλέον, η Λιβύη δεν εκτίθεται ιδιαιτέρως έναντι της Τουρκίας με την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο. Πρόκειται για συνολική δικαστική οριοθέτηση που δεν θα αφορά μόνον την Ελλάδα. Σε περίπτωση που η υπόθεση αχθεί στο δικαστήριο, στην οριοθέτηση θα κυριαρχήσουν δύο νησιά, η Σικελία και η Κρήτη, δηλαδή το πρώτο και το πέμπτο με μέγεθος και πληθυσμό από τα νησιά της Μεσογείου. Αποκλείεται το δικαστήριο να εφαρμόσει άλλους κανόνες για τη Σικελία και άλλους για την Κρήτη. Ο,τι δικαιώματα δώσει στο ένα νησί, τα ίδια θα δώσει και στο άλλο.

Η Τουρκία δεν θα παραμείνει με τα χέρια σταυρωμένα σε μία τέτοια εξέλιξη. Θεωρητικώς, μπορεί να ζητήσει να πάρει μέρος στη δικαστική οριοθέτηση. Αποκλείεται να το κάνει διότι δεν θα θέλει να χάσει το «κεκτημένο» του τουρκολιβυκού μνημονίου. Κατά πάσα πιθανότητα θα αποστείλει μία επιστολή στο δικαστήριο που θα ενημερώνει ότι δεν αποδέχεται την αρμοδιότητά του. Ακολούθως, θα ζητάει να εξαιρεθεί από την οριοθέτηση η περιοχή του τουρκολιβυκού μνημονίου διότι σε αυτήν έχει δικαιώματα. Κάτι ανάλογο είχε κάνει το 1976 με την προσφυγή της Ελλάδας στο Διεθνές Δικαστήριο για την οριοθέτηση στο Αιγαίο. Το δικαστήριο θα κληθεί σε προκαταρκτικό στάδιο να αποφασίσει για το βάσιμο των τουρκικών θέσεων. Εάν κρίνει ότι η Τουρκία έχει δικαιώματα στην περιοχή, θα την εξαιρέσει από την οριοθέτηση. Εάν, όμως, κρίνει ότι οι τουρκικές αιτιάσεις είναι αβάσιμες, θα συνεχίσει. Το τουρκολιβυκό μνημόνιο είναι τόσο εξόφθαλμα αντίθετο προς το Δίκαιο της Θάλασσας, που τα τουρκικά επιχειρήματα θα καταπέσουν.

Μεγαλύτερο πρόβλημα είναι να πειστούν τα υπόλοιπα τέσσερα κράτη να συνυπογράψουν μία τέτοια επιστολή. Το κάθε κράτος κάνει δικές του δεύτερες σκέψεις για το μέλλον των σχέσεών του με τη Λιβύη. Και να μην τελεσφορήσει όμως το εγχείρημα, πάλι η χώρα μας θα δείξει ότι αναλαμβάνει πρωτοβουλίες κι έχει πρόθεση να λύνει προβλήματα. Πρωτίστως, όμως, εμφανιζόμαστε ως περιφερειακός παίκτης που δεν σέρνεται πίσω από τις εξελίξεις, αλλά επιχειρεί να τις διαμορφώσει.

*Ο κ. Αγγελος Μ. Συρίγος είναι καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής, βουλευτής Ν.Δ. στην Α΄ Αθηνών.

Σε σημαντική ενίσχυση των αμφίβιων και εκστρατευτικών δυνατοτήτων του προχωρά το Ισραήλ, αποκτώντας πέντε νέα αποβατικά σκάφη, την ώρα που στους στρατιωτικούς κύκλους της χώρας εξετάζεται πλέον συστηματικότερα το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός μελλοντικού «τουρκικού μετώπου» στην Ανατολική Μεσόγειο.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της ισραηλινής εφημερίδας Israel Hayom, τα νέα σκάφη τύπου Triton είναι μικρά, ταχύπλοα και σχεδιασμένα για τη γρήγορη μεταφορά στρατιωτών, ελαφρών οχημάτων και υλικοτεχνικού εξοπλισμού σε παράκτιες περιοχές. Η απόκτησή τους διευρύνει τις επιλογές του ισραηλινού στρατού για αποστολές πέραν των συνόρων, αιφνιδιαστικές αποβάσεις και υποστήριξη επιχειρήσεων σε απομακρυσμένα μέτωπα.

Τα πέντε νέα μέσα προστίθενται στα πολύ μεγαλύτερα αποβατικά πλοία INS Nahshon και INS Komemiyut, τα οποία κατασκευάστηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες και αποκτήθηκαν για να αποκαταστήσουν μία δυνατότητα που το Ισραηλινό Πολεμικό Ναυτικό είχε εγκαταλείψει για δεκαετίες.

Τα μεγάλα αποβατικά πλοία έχουν μήκος περίπου 95 μέτρα, πλάτος 20 μέτρα και εκτόπισμα άνω των 2.500 τόνων. Μπορούν να μεταφέρουν στρατιωτικές δυνάμεις, άρματα μάχης, τεθωρακισμένα οχήματα και μεγάλες ποσότητες εφοδίων σε κοντινά ή μακρινά θέατρα επιχειρήσεων. Το ίδιο το Ισραηλινό Ναυτικό έχει χαρακτηρίσει την αποβατική δυνατότητα κεντρικό πυλώνα προσαρμογής του στις απαιτήσεις ενός σύγχρονου πολέμου πολλαπλών μετώπων.

Από τις μεταφορές στις επιθετικές αποβάσεις

Τα αποβατικά μέσα δεν αποτελούν απλώς πλοία μεταφοράς. Προσφέρουν τη δυνατότητα ανάπτυξης στρατιωτικών δυνάμεων σε παράκτιες περιοχές χωρίς την ανάγκη χρησιμοποίησης οργανωμένων λιμανιών.

Σε ένα πολεμικό σενάριο, μικρά και ταχύπλοα σκάφη μπορούν να κινηθούν προς μία εχθρική ακτή, να αποβιβάσουν ομάδες ειδικών επιχειρήσεων, πεζικό ή ελαφρά οχήματα και να αποχωρήσουν πριν οργανωθεί αποτελεσματική αντίδραση.

Τα μεγαλύτερα πλοία μπορούν να ακολουθήσουν μεταφέροντας βαρύτερο εξοπλισμό, πυρομαχικά, καύσιμα και μέσα υποστήριξης. Η συνδυασμένη χρήση των δύο κατηγοριών επιτρέπει τη δημιουργία ενός προσωρινού προγεφυρώματος ή την υποστήριξη δυνάμεων που επιχειρούν ήδη βαθιά στην αντίπαλη επικράτεια.

Σύμφωνα με την ισραηλινή ανάλυση, μία τέτοια δυνατότητα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παράκαμψη των πρώτων γραμμών άμυνας, την προσβολή στρατηγικών στόχων από απροσδόκητη κατεύθυνση ή την εκκένωση ισραηλινών δυνάμεων και πολιτών από μία απομακρυσμένη περιοχή.

Η επιχείρηση θα απαιτούσε, πάντως, ισχυρή αεροπορική κάλυψη, έλεγχο της θαλάσσιας περιοχής, λεπτομερή πληροφόρηση και καταστολή των παράκτιων πυραυλικών συστημάτων του αντιπάλου.

Δεν χρησιμοποιήθηκαν σε μεγάλη απόβαση

Παρά την ενίσχυση του στόλου, το Ισραήλ δεν έχει πραγματοποιήσει μέχρι σήμερα μεγάλης κλίμακας αμφίβια επιχείρηση στον παρόντα πόλεμο.

Η ισραηλινή στρατιωτική ηγεσία θεωρεί, ωστόσο, ότι η αξία μιας τέτοιας δυνατότητας δεν κρίνεται μόνο από την άμεση χρησιμοποίησή της. Η ύπαρξή της υποχρεώνει τον αντίπαλο να προστατεύει μεγαλύτερο μήκος ακτών, να διασπείρει δυνάμεις και να υπολογίζει ένα ακόμη πιθανό μέτωπο.

Τα αποβατικά πλοία μπορούν παράλληλα να λειτουργήσουν ως κινητοί κόμβοι ανεφοδιασμού, μεταφέροντας καύσιμα, οχήματα, ιατρικό υλικό και στρατιωτικό προσωπικό σε περιοχές στις οποίες οι χερσαίες γραμμές επικοινωνίας είναι επισφαλείς ή ανύπαρκτες.

Η εισαγωγή των INS Nahshon και INS Komemiyut παρουσιάστηκε από τον ισραηλινό στρατό ως ιστορική επαναφορά της αμφίβιας δυνατότητας και ως μέσο που θα ενισχύσει τη συνεργασία του Ναυτικού με τις χερσαίες δυνάμεις, την αεροπορία και τις υπηρεσίες επιμελητείας.

Επιφυλακή στα ανοικτά του Λιβάνου

Την ίδια στιγμή, ο βόρειος τομέας του Ισραηλινού Πολεμικού Ναυτικού παραμένει επικεντρωμένος στην επιτήρηση των θαλάσσιων περιοχών ανοικτά του Λιβάνου.

Μετά την κατάπαυση του πυρός με τη Χεζμπολάχ, αλιευτικά και άλλα πολιτικά σκάφη επέστρεψαν σταδιακά στις παράκτιες ζώνες. Η εξέλιξη αυτή δημιουργεί πρόσθετες δυσκολίες στις ισραηλινές δυνάμεις, καθώς πρέπει να διακρίνουν την κανονική πολιτική δραστηριότητα από πιθανές συγκαλυμμένες κινήσεις της σιιτικής οργάνωσης.

Στρατιωτικές πηγές εκτιμούν ότι μέλη της Χεζμπολάχ θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν αλιευτικά ή μικρά πολιτικά σκάφη για παρακολούθηση, μεταφορά εξοπλισμού, διείσδυση μαχητών ή προετοιμασία επιθέσεων.

Το Ισραήλ διατηρεί, συνεπώς, αυξημένη ναυτική επιτήρηση, προσπαθώντας να αποτρέψει τη δημιουργία νέων υποδομών της Χεζμπολάχ κοντά στις θέσεις που εξακολουθούν να ελέγχουν οι ισραηλινές δυνάμεις στον νότιο Λίβανο.

Το σενάριο του «τουρκικού μετώπου»

Το πλέον εντυπωσιακό στοιχείο του δημοσιεύματος είναι ότι το Ισραηλινό Πολεμικό Ναυτικό και η ευρύτερη στρατιωτική ηγεσία εξετάζουν πλέον σοβαρότερα το ενδεχόμενο μελλοντικής απειλής από την Τουρκία.

Η Τουρκία δεν χαρακτηρίζεται επισήμως εχθρικό κράτος από το Ισραήλ. Είναι μέλος του ΝΑΤΟ, διατηρεί διπλωματικές σχέσεις με το εβραϊκό κράτος και στο παρελθόν αποτέλεσε σημαντικό στρατιωτικό και οικονομικό εταίρο του.

Η συνεχής επιδείνωση των διμερών σχέσεων, η σκληρή ρητορική του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η τουρκική παρουσία στη Συρία και η επιδίωξη της Άγκυρας να αποκτήσει ισχυρότερο ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο έχουν αλλάξει, όμως, τον τρόπο με τον οποίο το Ισραήλ αξιολογεί την Τουρκία.

Η Israel Hayom αναφέρει ότι στους ισραηλινούς στρατιωτικούς κύκλους χρησιμοποιείται πλέον ο όρος «τουρκικό μέτωπο», έστω ως μακροπρόθεσμο και όχι ως άμεσα επικείμενο πολεμικό σενάριο.

Η ανησυχία για τα F-35

Η συζήτηση εντάθηκε μετά τις πληροφορίες ότι ο Ερντογάν ζήτησε από τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ να εγκρίνει την επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα των μαχητικών F-35.

Το Ισραήλ αντιμετωπίζει την ενδεχόμενη απόκτηση του αεροσκάφους πέμπτης γενιάς από την Τουρκία ως πιθανή απειλή για το ποιοτικό στρατιωτικό του πλεονέκτημα.

Η Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία έχει στηρίξει μεγάλο μέρος της στρατηγικής της υπεροχής στην κατοχή προηγμένων μαχητικών F-35I Adir, στη δυνατότητα πραγματοποίησης πληγμάτων μεγάλου βάθους και στην εξαιρετικά ανεπτυγμένη δικτύωση πληροφοριών και ηλεκτρονικού πολέμου.

Η είσοδος της Τουρκίας στο ίδιο τεχνολογικό επίπεδο θα περιόριζε αυτό το μονοπώλιο και θα δημιουργούσε μία νέα πραγματικότητα, ιδιαίτερα εάν συνδυαζόταν με την αριθμητική υπεροχή των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Η τουρκική ναυτική υπεροχή σε αριθμούς

Στη θάλασσα, η Τουρκία διαθέτει ήδη πολύ μεγαλύτερο στόλο από το Ισραήλ.

Το Τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό έχει δεκάδες φρεγάτες, κορβέτες, υποβρύχια, πυραυλακάτους και αποβατικά πλοία. Διαθέτει επίσης το TCG Anadolu, μία μεγάλη πλατφόρμα αμφίβιων επιχειρήσεων και μεταφοράς μη επανδρωμένων αεροσκαφών, η οποία μπορεί να λειτουργήσει ως ελαφρύ αεροπλανοφόρο.

Η Άγκυρα επενδύει στην εγχώρια ναυπηγική βιομηχανία, στην κατασκευή νέων υποβρυχίων, πυραύλων κατά πλοίων, μη επανδρωμένων σκαφών και μεγαλύτερων μονάδων επιφανείας.

Το Ισραηλινό Ναυτικό είναι μικρότερο και έχει διαφορετικό προσανατολισμό. Εστιάζει κυρίως στην προστασία της ισραηλινής ακτογραμμής, των υπεράκτιων ενεργειακών εγκαταστάσεων, των θαλάσσιων οδών και στη διατήρηση στρατηγικής αποτρεπτικής ικανότητας μέσω των υποβρυχίων του.

Μία πραγματική προετοιμασία για αντιπαράθεση με την Τουρκία θα απαιτούσε επομένως μεγάλη αύξηση του αριθμού των πλοίων, νέες υποδομές, περισσότερες μονάδες αεράμυνας και επιφανείας και ακόμη στενότερη συνεργασία με την Πολεμική Αεροπορία.

Φόβος περικύκλωσης μέσω Συρίας

Στους ισραηλινούς αμυντικούς κύκλους εκφράζεται η ανησυχία ότι ο Ερντογάν επιδιώκει να αποκτήσει στρατηγικά ερείσματα γύρω από το Ισραήλ.

Η Συρία θεωρείται ο βασικός χώρος αυτής της αντιπαράθεσης. Η ενίσχυση της τουρκικής πολιτικής και στρατιωτικής επιρροής σε συριακά εδάφη μπορεί, κατά την ισραηλινή αντίληψη, να φέρει τουρκικές ή φιλοτουρκικές δυνάμεις πλησιέστερα στα ισραηλινά σύνορα.

Σε δεύτερη φάση, μία ισχυρότερη τουρκική ναυτική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο θα μπορούσε να ασκήσει πίεση στις ισραηλινές θαλάσσιες οδούς, στις ενεργειακές εγκαταστάσεις και στις συνεργασίες του Ισραήλ με την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία.

Η ισραηλινή ανησυχία δεν σημαίνει ότι επίκειται πόλεμος μεταξύ των δύο χωρών. Αποκαλύπτει, όμως, ότι η Τουρκία έχει πάψει να αντιμετωπίζεται απλώς ως δύσκολος διπλωματικός εταίρος και έχει αρχίσει να εντάσσεται στον μακροπρόθεσμο στρατιωτικό σχεδιασμό του Ισραήλ.

Χρειάζονται χρόνια προετοιμασίας

Ισραηλινοί αξιωματούχοι προειδοποιούν ότι η προετοιμασία για ένα τουρκικό μέτωπο δεν μπορεί να γίνει γρήγορα.

Οι ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν σχεδιαστεί για να αντιμετωπίζουν κυρίως οργανώσεις, πυραυλικές απειλές, το Ιράν και γειτονικά μέτωπα. Μία σύγκρουση με μία μεγάλη, συμβατική και τεχνολογικά ανεπτυγμένη δύναμη του ΝΑΤΟ θα είχε εντελώς διαφορετικές απαιτήσεις.

Θα χρειαζόταν αύξηση του στόλου, ενίσχυση της ναυτικής αεράμυνας, μεγαλύτερη εμβέλεια επιχειρήσεων, προστασία των θαλάσσιων γραμμών επικοινωνίας και δυνατότητα αντιμετώπισης υποβρυχίων, μαχητικών αεροσκαφών, drones και πυραύλων cruise.

Η απόκτηση των αποβατικών μέσων αποτελεί ένα πρώτο βήμα προς μία πιο εκστρατευτική στρατιωτική δομή, αλλά δεν αρκεί από μόνη της για να εξισορροπήσει το μέγεθος και το βάθος των τουρκικών δυνάμεων.

Προετοιμασία και για τους Χούθι

Παράλληλα με την Τουρκία, το Ισραηλινό Ναυτικό σχεδιάζει την ενίσχυση της παρουσίας του στην Ερυθρά Θάλασσα και κοντά στα στενά του Μπαμπ ελ Μαντέμπ.

Οι επιθέσεις των υποστηριζόμενων από το Ιράν Χούθι από την Υεμένη έχουν αποδείξει ότι το Ισραήλ μπορεί να απειληθεί από απόσταση χιλιάδων χιλιομέτρων.

Μέχρι σήμερα, το κύριο βάρος της ισραηλινής αντίδρασης έφερε η Πολεμική Αεροπορία. Τα μαχητικά, όμως, δεν μπορούν να διατηρούν μόνιμη παρουσία τόσο μακριά από τις βάσεις τους.

Η ανάπτυξη πλοίων για μεγάλα χρονικά διαστήματα κοντά στην Υεμένη θα προσέφερε συνεχή επιτήρηση, ταχύτερη αντίδραση και δυνατότητα πραγματοποίησης πυραυλικών ή ειδικών επιχειρήσεων χωρίς να απαιτείται κάθε φορά μία σύνθετη αεροπορική αποστολή.

Αλλαγή ναυτικού δόγματος

Η απόκτηση των πέντε μικρών αποβατικών σκαφών και των δύο μεγάλων πλοίων αποκαλύπτει μία ευρύτερη αλλαγή στο ισραηλινό στρατιωτικό δόγμα.

Το Ισραήλ δεν αρκείται πλέον στην άμυνα των ακτών του και στην προστασία των ενεργειακών του εγκαταστάσεων. Προετοιμάζεται για τη δυνατότητα προβολής ισχύος σε μακρινά και διαφορετικά θαλάσσια μέτωπα.

Η αλλαγή αυτή συνδέεται με την εμπειρία του πολέμου πολλαπλών μετώπων, την απειλή από το Ιράν και τους συμμάχους του, αλλά και τη σταδιακή ανάδειξη της Τουρκίας ως ανταγωνιστικής περιφερειακής δύναμης.

Το «τουρκικό μέτωπο» παραμένει προς το παρόν σενάριο στρατιωτικού σχεδιασμού και όχι βεβαιότητα. Το γεγονός, όμως, ότι συζητείται πλέον δημοσίως στο Ισραήλ αποτελεί από μόνο του ένδειξη της βαθιάς μεταβολής στις σχέσεις των δύο χωρών.

Οι νέες αποβατικές δυνατότητες δεν αποκτήθηκαν αποκλειστικά για την Τουρκία. Προσφέρουν, όμως, στο Ισραήλ ένα πρόσθετο εργαλείο σε μία περίοδο κατά την οποία η Ανατολική Μεσόγειος μετατρέπεται σε πεδίο ολοένα εντονότερου στρατιωτικού και γεωπολιτικού ανταγωνισμού.

Υπενθυμίζεται, ότι σε άρθρο του ο Σάι Γκαλ είχε αποκαλύψει το νέο ναυτικό δόγμα του Ισραήλ, το οποίο επιδιώκει με την τεχνογνωσία και την παράδοση της Ελλάδας να καταστεί και ναυτική δύναμη εκτός από χερσαία.

Το Ισραήλ αλλάζει δόγμα! Γίνεται ναυτική δύναμη με τη βοήθεια της Ελλάδας

Σειρά επαφών στο αμερικανικό Κογκρέσο πραγματοποίησε ο πρόεδρος της Επιτροπής Εθνικής Άμυνας της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης και πρώην Υπουργός Άμυνας, Χουλουσί Ακάρ, με βασικό αντικείμενο την αμυντική συνεργασία Τουρκίας–ΗΠΑ, τις περιφερειακές εξελίξεις και τις διμερείς σχέσεις.

Ο Ακάρ συναντήθηκε στο Καπιτώλιο με τον πρόεδρο της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων της Βουλής των Αντιπροσώπων, Μάικ Ρότζερς, καθώς και με το μέλος της Επιτροπής, βουλευτή Πατ Χάριγκαν. Όπως ανέφερε σε δήλωσή του, οι δύο πλευρές αξιολόγησαν τις δυνατότητες συνεργασίας στους τομείς της άμυνας και της ασφάλειας, ενώ η τουρκική αντιπροσωπεία παρουσίασε τις θέσεις και τις προσδοκίες της Άγκυρας και αντάλλαξε απόψεις για τις περιφερειακές και διεθνείς εξελίξεις.

Ο πρώην Υπουργός Άμυνας αναφέρθηκε ακόμη στη σημασία της διατήρησης του διαλόγου και της ενίσχυσης των επαφών μεταξύ των κοινοβουλίων των δύο χωρών.

Στο πλαίσιο της επίσκεψής του, ο Ακάρ και τα μέλη της Επιτροπής Εθνικής Άμυνας της τουρκικής Βουλής επισκέφθηκαν επίσης τον πρέσβη της Τουρκίας στην Ουάσιγκτον, Σεντάτ Ονάλ.

Οι επαφές πραγματοποιούνται λίγες ημέρες μετά τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, όπου ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ αντιμετωπίζει θετικά το ενδεχόμενο παράδοσης μαχητικών F-35 στην Τουρκία και ότι οι αμερικανικές κυρώσεις σε βάρος της Άγκυρας έχουν σε μεγάλο βαθμό αρθεί.

Ο Τούρκος Πρόεδρος είχε επίσης επισημάνει ότι η αμυντική συνεργασία θα παραμείνει ένας από τους βασικούς πυλώνες των σχέσεων Τουρκίας–ΗΠΑ, παράλληλα με την ενίσχυση της οικονομικής συνεργασίας, ενώ έκανε λόγο για κοινή κατανόηση με τον Ντόναλντ Τραμπ για περαιτέρω εμβάθυνση των σχέσεων στους δύο αυτούς τομείς.

Πηγή: ΚΥΠΕ