Μια βαθιά αναδιάταξη της οικονομικής και τεχνολογικής γεωγραφίας της Ινδίας βρίσκεται σε εξέλιξη, καθώς η χώρα εγκαταλείπει σταδιακά το μοντέλο των δύο ή τριών κυρίαρχων μητροπόλεων και μετατρέπεται σε ένα πολυκεντρικό δίκτυο από νέες «Silicon Valleys».

Για δύο δεκαετίες, η ανάπτυξη των Global Capability Centres – GCC, των λεγόμενων Παγκόσμιων Κέντρων Ικανοτήτων, ταυτιζόταν σχεδόν αποκλειστικά με το Μπανγκαλόρ, το Χαϊντεραμπάντ και την Περιφέρεια της Εθνικής Πρωτεύουσας γύρω από το Νέο Δελχί.

Το Μπανγκαλόρ συγκέντρωνε το μεγαλύτερο μέρος της μηχανικής, της ανάπτυξης λογισμικού και των τεχνολογικών υπηρεσιών. Το Χαϊντεραμπάντ και οι πόλεις της ευρύτερης περιοχής Δελχί–NCR απορροφούσαν το υπόλοιπο τμήμα των μεγάλων επενδύσεων.

Αυτή η εποχή τελειώνει. Πολιτείες σε ολόκληρη την Ινδία ανταγωνίζονται πλέον ανοιχτά για να προσελκύσουν τα νέα κέντρα έρευνας, τεχνητής νοημοσύνης, κυβερνοασφάλειας, χρηματοοικονομικής ανάλυσης και σχεδιασμού προϊόντων των μεγαλύτερων εταιρειών του κόσμου.

Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία πολλών διαφορετικών τεχνολογικών οικοσυστημάτων, το καθένα με τη δική του εξειδίκευση, το δικό του ανθρώπινο δυναμικό και ένα ξεχωριστό πακέτο φορολογικών, χρηματοδοτικών και διοικητικών κινήτρων.

Από τα τηλεφωνικά κέντρα στην τεχνητή νοημοσύνη

Τα GCC δεν είναι πλέον τα φθηνά «πίσω γραφεία» του παρελθόντος, στα οποία οι δυτικές εταιρείες μετέφεραν την καταχώριση δεδομένων, την τηλεφωνική υποστήριξη και τις απλές διοικητικές εργασίες.

Σήμερα αποτελούν κρίσιμα τμήματα της επιχειρησιακής υποδομής των πολυεθνικών. Στα κέντρα αυτά σχεδιάζονται μοντέλα διαχείρισης κινδύνου για διεθνείς τράπεζες, αναπτύσσονται εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης, δημιουργείται λογισμικό για παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού και πραγματοποιείται σχεδιασμός μικροκυκλωμάτων για τη βιομηχανία ημιαγωγών.

Παράλληλα, τα GCC αναλαμβάνουν την προστασία δικτύων από κυβερνοεπιθέσεις, τη διαχείριση κανονιστικής συμμόρφωσης, την ανάπτυξη υποδομών cloud και, ολοένα συχνότερα, ολόκληρους τομείς έρευνας και ανάπτυξης.

Οι εταιρείες δεν μεταφέρουν πλέον στην Ινδία μόνο την εκτέλεση σχεδίων που έχουν καταρτιστεί στα κεντρικά τους γραφεία. Αναθέτουν στα ινδικά κέντρα την ανάπτυξη των ίδιων των προϊόντων και των τεχνολογιών τους.

Επομένως, το ερώτημα για μια πολυεθνική δεν είναι πλέον εάν πρέπει να επενδύσει στην Ινδία. Η βασική απόφαση έχει ήδη ληφθεί. Το πραγματικό δίλημμα είναι σε ποια από τις διαφορετικές «Ινδίες» θα εγκατασταθεί.

Ο δρόμος προς τα 150 δισ. δολάρια

Τα μεγέθη εξηγούν γιατί οι ινδικές πολιτείες έχουν μπει τόσο δυναμικά στο παιχνίδι.

Σύμφωνα με στοιχεία που επικαλείται το υπουργείο Οικονομικών της Ινδίας, τα Παγκόσμια Κέντρα Ικανοτήτων συνεισφέρουν σήμερα περίπου 65 έως 70 δισ. δολάρια σε ακαθάριστη προστιθέμενη αξία στην οικονομία.

Μέχρι το τέλος της δεκαετίας, το αντίστοιχο μέγεθος θα μπορούσε να φθάσει μεταξύ 100 και 150 δισ. δολαρίων.

Οι εκτιμήσεις της αγοράς ανεβάζουν τον αριθμό των GCC που λειτουργούν στην Ινδία σε περισσότερα από 1.700, με σχεδόν δύο εκατομμύρια άμεσα εργαζομένους. Τόσο ο αριθμός των κέντρων όσο και η απασχόληση εκτιμάται ότι μπορεί να αυξηθούν κατά 40% έως 50% μέχρι το 2030.

Δεν πρόκειται για μια απλή επέκταση του υπάρχοντος τεχνολογικού τομέα. Μέσα σε λίγα χρόνια διαμορφώνεται ένα νέο στρώμα της ινδικής οικονομίας, με καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας, μεγάλες ανάγκες σε εξειδικευμένο προσωπικό και κρίσιμη θέση στις παγκόσμιες επιχειρηματικές αλυσίδες.

Το Μπανγκαλόρ υπερασπίζεται την πρωτιά του

Η πολιτεία Καρνατάκα, όπου βρίσκεται το Μπανγκαλόρ, εξακολουθεί να διαθέτει το ισχυρότερο τεχνολογικό οικοσύστημα της χώρας. Ωστόσο, η επιτυχία δημιούργησε και σοβαρά προβλήματα.

Η πόλη αντιμετωπίζει κυκλοφοριακή συμφόρηση, αυξανόμενο κόστος στέγασης, υψηλότερους μισθούς και πιέσεις στις υποδομές. Ο διαθέσιμος χώρος περιορίζεται, ενώ οι εταιρείες αναζητούν φθηνότερες και λειτουργικότερες εναλλακτικές.

Η κυβέρνηση της Καρνατάκα απαντά με μια στρατηγική εσωτερικής αποκέντρωσης. Η νέα πολιτική της προβλέπει τη δημιουργία περίπου 500 επιπλέον GCC έως το 2029 και την αύξηση των εσόδων του κλάδου προς τα 50 δισ. δολάρια.

Μέσω της πρωτοβουλίας «Beyond Bengaluru», η πολιτεία προσφέρει αυξημένα κίνητρα σε επιχειρήσεις που εγκαθίστανται στη Μισόρ, στο Χούμπλι–Νταρβάντ και στη Σιβαμόγκα αντί για το ήδη κορεσμένο Μπανγκαλόρ.

Παράλληλα, έχει δρομολογηθεί πρόγραμμα κατάρτισης 100.000 εργαζομένων σε τεχνητή νοημοσύνη και τεχνολογίες blockchain. Η Καρνατάκα επιχειρεί έτσι να διατηρήσει την πρωτοκαθεδρία της, αποκεντρώνοντας την ανάπτυξη προτού οι επενδύσεις μετακινηθούν σε ανταγωνιστικές πολιτείες.

Η επιθετική στρατηγική του Ούταρ Πραντές

Το Ούταρ Πραντές ακολουθεί ακόμη πιο επιθετική πολιτική. Η πολυπληθέστερη πολιτεία της Ινδίας διαθέτει ήδη περίπου 500 μονάδες GCC, οι οποίες συγκεντρώνονται κυρίως στη Νόιντα και στην ευρύτερη περιοχή της πρωτεύουσας.

Η πολιτική που υιοθέτησε το 2024 προβλέπει κλιμακωτές επιδοτήσεις γης. Στις αναπτυγμένες περιοχές που συνορεύουν με το Δελχί, η επιδότηση μπορεί να φθάνει το 30%, ενώ στις οικονομικά ασθενέστερες περιφέρειες Πουρβαντσάλ και Μπούντελχαντ φθάνει έως και το 50%.

Στόχος δεν είναι μόνο η προσέλκυση ξένων επενδύσεων, αλλά και η γεωγραφική τους διοχέτευση προς περιοχές στις οποίες η αγορά, χωρίς κρατικά κίνητρα, δύσκολα θα κατευθυνόταν.

Προβλέπονται επίσης επιχορηγήσεις που καλύπτουν έως και το μισό κόστος δημιουργίας κέντρων αριστείας στην τεχνητή νοημοσύνη και την κυβερνοασφάλεια, με ανώτατο όριο τα 10 crore ρουπίες ανά έργο.

Η πολιτειακή κυβέρνηση αντιμετωπίζει τα GCC ως εργαλείο για τον στόχο μετατροπής του Ούταρ Πραντές σε οικονομία ενός τρισ. δολαρίων. Επιχειρεί ουσιαστικά να περάσει από τη μεταποίηση και τις παραδοσιακές υπηρεσίες απευθείας στην οικονομία της γνώσης.

Κάθε πολιτεία χτίζει τη δική της εξειδίκευση

Ο ανταγωνισμός δεν περιορίζεται στην Καρνατάκα και στο Ούταρ Πραντές.

Το Ταμίλ Ναντού χρησιμοποιεί επιδοτήσεις μισθολογικού κόστους για να προσελκύσει στο Τσενάι υψηλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας. Η Τελανγκάνα αξιοποιεί τη δύναμη του Χαϊντεραμπάντ στους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, στις ασφαλιστικές υπηρεσίες και στη φαρμακοβιομηχανία, στηριζόμενη παράλληλα στο σύστημα αδειοδότησης «μίας στάσης».

Το Γκουτζαράτ επιδιώκει να γίνει το βασικό κέντρο για χρηματοοικονομικές υπηρεσίες και fintech, αξιοποιώντας την GIFT City, το μοναδικό διεθνές χρηματοοικονομικό κέντρο της Ινδίας, και προσφέροντας σημαντικές φορολογικές ελαφρύνσεις.

Η Άντρα Πραντές πειραματίζεται με μοντέλα «κόμβου και ακτίνων», τα οποία συνδέουν κεντρικές εγκαταστάσεις με κοινόχρηστους χώρους εργασίας σε μικρότερες πόλεις.

Πολιτείες όπως η Μαχαράστρα, η Κεράλα, η Μάντια Πραντές και ακόμη και το Μπιχάρ έχουν καταρτίσει δικές τους πολιτικές για τα GCC, επενδύοντας σε διαφορετικούς συνδυασμούς χαμηλού κόστους, ανθρώπινου δυναμικού, ψηφιακής συνδεσιμότητας και ποιότητας ζωής.

Ένα «χαρτοφυλάκιο» επιλογών για τις πολυεθνικές

Η διαφοροποίηση αλλάζει και τον τρόπο με τον οποίο οι αμερικανικές και ευρωπαϊκές επιχειρήσεις προσεγγίζουν την Ινδία.

Μια τράπεζα που επιθυμεί να αναπτύξει δυνατότητες fintech και διαχείρισης κινδύνου θα βρει διαφορετικά πλεονεκτήματα στο Γκουτζαράτ, λόγω της GIFT City, από εκείνα που προσφέρει η Καρνατάκα με την τεχνογνωσία της στη μηχανική και στον σχεδιασμό προϊόντων.

Η Τελανγκάνα προσφέρει έναν σπάνιο συνδυασμό χρηματοπιστωτικής και φαρμακευτικής τεχνογνωσίας, ενώ οι μικρότερες πόλεις του Ούταρ Πραντές και του Μπιχάρ μπορούν να αποδειχθούν ελκυστικότερες για εργασίες μεγάλης κλίμακας και μέτριας τεχνολογικής πολυπλοκότητας, όπου καθοριστικό ρόλο διαδραματίζει το κόστος.

Η Ινδία δεν προσφέρει πλέον στις πολυεθνικές έναν μόνο τεχνολογικό προορισμό. Προσφέρει ένα ολόκληρο χαρτοφυλάκιο τοποθεσιών, με διαφορετικές εξειδικεύσεις και οικονομικά χαρακτηριστικά.

Αυτό καθιστά το σύστημα ανθεκτικότερο. Η υπερβολική εξάρτηση από μία μόνο μητρόπολη δημιουργεί κινδύνους λόγω της συμφόρησης, της αύξησης των μισθών ή της πίεσης στις υποδομές. Ένα δίκτυο διαφορετικών κέντρων επιτρέπει τη διασπορά των επενδύσεων και των επιχειρησιακών κινδύνων.

Ο κίνδυνος του πολέμου επιδοτήσεων

Η μεγάλη μάχη των πολιτειών κρύβει, όμως, έναν σοβαρό κίνδυνο: τη διολίσθηση σε έναν ανεξέλεγκτο πόλεμο επιδοτήσεων.

Όταν πολλές κυβερνήσεις προσφέρουν ταυτόχρονα εκπτώσεις στη γη, επιχορηγήσεις κεφαλαίου, φοροαπαλλαγές και κάλυψη μισθολογικού κόστους για την ίδια δεξαμενή επενδύσεων, υπάρχει ο κίνδυνος να θυσιάσουν σημαντικά δημόσια έσοδα για έργα που πιθανότατα θα κατέληγαν ούτως ή άλλως στην Ινδία.

Ακόμη χειρότερα, ορισμένες επενδύσεις μπορεί απλώς να μετακινηθούν από μία ινδική πολιτεία σε μια άλλη, χωρίς να δημιουργηθεί πραγματική πρόσθετη οικονομική δραστηριότητα για τη χώρα.

Το υπουργείο Ηλεκτρονικής και Τεχνολογίας Πληροφοριών φέρεται να επεξεργάζεται ένα εθνικό πλαίσιο για τα GCC, με στόχο τη θέσπιση κοινών κανόνων και την αποτροπή ενός δημοσιονομικά καταστροφικού ανταγωνισμού.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν το πλαίσιο θα συνοδευτεί από πραγματικούς μηχανισμούς εφαρμογής ή εάν θα παραμείνει μια γενική κατεύθυνση, την ώρα που οι πολιτείες θα συνεχίζουν να αυξάνουν τις προσφορές τους.

Οι επιδοτήσεις δεν αρκούν

Για τα κέντρα που σχεδιάζονται να λειτουργήσουν επί δέκα ή περισσότερα χρόνια, μια εφάπαξ επιδότηση δεν αποτελεί συνήθως τον αποφασιστικό παράγοντα.

Μεγαλύτερη σημασία έχουν η ποιότητα και η διαρκής ανανέωση του ανθρώπινου δυναμικού, η ταχύτητα των αδειοδοτήσεων, η ψηφιακή και φυσική συνδεσιμότητα και η πολιτική σταθερότητα.

Οι πολυεθνικές εξετάζουν επίσης εάν τα κίνητρα που υπόσχεται μια πολιτειακή κυβέρνηση θα συνεχίσουν να ισχύουν μετά την επόμενη εκλογική αναμέτρηση ή μια αλλαγή εξουσίας.

Οι πιο ολοκληρωμένες πολιτικές είναι εκείνες που αντιμετωπίζουν τα GCC ως τμήμα μιας μακροπρόθεσμης βιομηχανικής στρατηγικής και όχι ως δημοπρασία φοροαπαλλαγών.

Η επένδυση της Καρνατάκα στην εκπαίδευση εξειδικευμένου προσωπικού, η έμφαση της Κεράλα στην ποιότητα ζωής και στις γρήγορες ψηφιακές υποδομές και η προσπάθεια του Ούταρ Πραντές να περιορίσει τη διοικητική γραφειοκρατία μπορούν να προσφέρουν πλεονεκτήματα μεγαλύτερης διάρκειας από μια προσωρινή έκπτωση φόρου.

Η επόμενη ημέρα της ινδικής οικονομίας

Η εξάπλωση των GCC έξω από τις παραδοσιακές τεχνολογικές μητροπόλεις δεν αποτελεί απαραίτητα κατακερματισμό. Μπορεί να εξελιχθεί στο επόμενο φυσικό στάδιο ωρίμανσης της ινδικής οικονομίας της γνώσης.

Ένα σύστημα που συνδυάζει τη μηχανική τεχνογνωσία του Μπανγκαλόρ, τη δύναμη του Χαϊντεραμπάντ στις τράπεζες και στα φάρμακα, τις χρηματοοικονομικές φιλοδοξίες του Γκουτζαράτ και το χαμηλότερο κόστος του Ούταρ Πραντές είναι πολύ πιο ανθεκτικό από ένα μοντέλο συγκεντρωμένο σε μία ή δύο κορεσμένες μητροπόλεις.

Παράλληλα, η αποκέντρωση μπορεί να μεταφέρει υψηλά αμειβόμενες και εξειδικευμένες θέσεις εργασίας σε περιοχές που έχουν μείνει έξω από το ινδικό τεχνολογικό θαύμα.

Ο στόχος των 150 δισ. δολαρίων είναι εντυπωσιακός, αλλά δεν αποτελεί το μοναδικό διακύβευμα. Η πραγματική δοκιμασία είναι εάν ο ανταγωνισμός θα δημιουργήσει ένα ισχυρό, διαφοροποιημένο και τεχνολογικά προηγμένο οικοσύστημα ή εάν θα μετατραπεί σε έναν αγώνα επιδοτήσεων που θα αδειάζει τα ταμεία των πολιτειών.

Από την απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν θα κριθεί μόνο το επόμενο κεφάλαιο της ανάπτυξης της Ινδίας. Θα κριθεί και σε ποια σημεία του παγκόσμιου χάρτη θα σχεδιάζεται, θα αναπτύσσεται και θα εκτελείται ένα μεγάλο μέρος των σημαντικότερων εταιρικών λειτουργιών της επόμενης δεκαετίας.

ΙΔΕΕΣ ΕΝ ΜΕΣΩ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΡΑΚΡΟΥΣΗΣ

Θα περίμενε κανείς την άμεση ανταπόκριση στο μήνυμα αυτό του νέου Χάρτη. Όταν λέω ότι είναι θαλάσσιες σπάνιες γαίες αυτό εννοώ. Δώδεκα μίλια ένθεν κακείθεν σε κάθε ένα νησί του τόξου, σημαίνει οφέλη που δεν μπορεί να τα φανταστεί ανθρώπινος νους. Στην Απογείωση της γεωστρατηγικής θέσης της Χώρας, στη Γεωοικονομία αλλά και στην έλευση ενός νέου, Ελληνικού αυτή τη φορά, Μοντρέ. Και κατά πόδας να ακολουθεί το alter ego του πατριωτισμού. Η οικολογία, με την εξασφάλιση λόγω της δικαιοδοσίας δημιουργίας θαλάσσιων διαδρομών, σύμφωνα με την UNCLOS. Η συστηματική προστασία της φάλαινας. Τρίζουν τα κόκαλα του Αριστοτέλη, που έγραψε πρώτος στην ιστορία για το ιερό αυτό θηλαστικό ζώο, και αν ζούσε σήμερα θα κρατούσε ο ίδιος τη 12μίλια Σημαία, αρχής γενομένης από το θαλάσσιο τόξο.

Και αντί να αποτελέσει παλλαϊκό όσο και ιστορικό αίτημα, κανείς από την επίσημη Πολιτική Ελλάδα δεν το αναδεικνύει. Και όχι μόνο ο Μητσοτάκης. Ακόμη και όσοι εκ των υποστηρικτών των 12 μιλίων μιλούν για την περιοχή, λένε: “Νότια της Κρήτης”. Όχι για τις μεταξύ των νησιών αποστάσεις.

Αλλά και το σύνθημα: “12 μίλια τώρα” ή ακόμη και το: “12 μίλια παντού¨, δεν είδα να λένε κάτι για τη δημιουργία νομικών Ελλήσποντων. Και αν το εννοούν, τότε γιατί παραλείπουν να το πουν; Και κάποιοι που το έγραψαν, το αντέγραψαν.

Δεν ζητώ copyright για τις ιδέες. Ας τις κάνουν copy paste. Σε ό,τι με αφορά, τις τιμώ. Άλλωστε το ότι η Επίσημη Πολιτική Ελλάδα δεν έχει ιδέες είναι και αυτό μια ιδέα. Η ιδέα απουσίας των ιδεών. Το γνωστό διαχρονικά κυβερνητικό λογύδριο: “Βλέποντας και κάνοντας”. Μόνο που αυτό δεν είναι Ελλάδα, που αρέσκονται να την μνημονεύουν κάποιοι αναπαράγοντας την, σε ακρωνύμια.

__________________________

Διδυμότειχο Αύγουστος 2026

Γράφει ο Σάι Γκαλ, Defence Connect

Στις 29 Ιουλίου, ο υπουργός Αμυντικής Βιομηχανίας Pat Conroy περιέγραψε τη Δύναμη Περιστροφικής Ανάπτυξης Υποβρυχίων–Δυτική Αυστραλία (Submarine Rotational Force–West – SRF–West) ως μια πενταετή δέσμευση, η οποία θα αρχίσει το 2027 και θα ολοκληρωθεί στις αρχές της δεκαετίας του 2030, όταν η Αυστραλία θα έχει καταστεί «έτοιμη για την άσκηση κυρίαρχων δυνατοτήτων».

Δύο ημέρες αργότερα, ο υπουργός Άμυνας Richard Marles τη χαρακτήρισε μόνιμο χαρακτηριστικό της διάταξης των αμερικανικών δυνάμεων στην Αυστραλία. Η διευκρίνιση αποσαφήνισε την επίσημη θέση. Ταυτόχρονα, όμως, αποκάλυψε το δογματικό κενό.

Μια διάταξη δυνάμεων δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα μεταβατική και μόνιμη, χωρίς να υπηρετεί έναν διακηρυγμένο περιφερειακό σκοπό. Η Καμπέρα μπορεί να περιγράψει τις πλατφόρμες, τη διαδικασία εκπαίδευσης, τα βιομηχανικά οφέλη και τις ρυθμίσεις που αφορούν την κυριαρχία. Δεν έχει, όμως, καθορίσει την περιφερειακή τάξη που πρέπει να οικοδομήσουν αυτά τα μέσα.

Η Εθνική Αμυντική Στρατηγική του 2026 καθιστά τη στρατηγική άρνησης, τη μεγαλύτερη αυτάρκεια, την ετοιμότητα του πολιτικού τομέα και τη βιομηχανική ανθεκτικότητα δόγμα της εθνικής άμυνας. Το Ολοκληρωμένο Επενδυτικό Πρόγραμμά της προβλέπει δαπάνες περίπου 425 δισ. δολαρίων μέσα στη δεκαετία. Δεσμεύεται, επίσης, να διαμορφώσει μια περιοχή που θα διέπεται από δικαιώματα και κανόνες, αντί από τον φόβο ή τη βία.

Αυτό αποτελεί προτίμηση, όχι εφαρμόσιμο σχεδιασμό.

Η στρατηγική άρνησης προσδιορίζει το μέλλον που θα αποτρέψει η Αυστραλία. Δεν καθορίζει το μέλλον που θα δημιουργήσει. Μια χώρα δεν μπορεί να δεσμεύει τόσο μεγάλους πόρους για να ματαιώσει τον σχεδιασμό μιας άλλης δύναμης, αφήνοντας τον δικό της ανολοκλήρωτο.

Η Αυστραλία έχει καθορίσει τι θα αρνηθεί. Τώρα πρέπει να καθορίσει τι θα οικοδομήσει.

Τα επιμέρους στοιχεία υπάρχουν ήδη. Στις 6 Ιουλίου, η Αυστραλία και τα Φίτζι υπέγραψαν την Ένωση Vuvale και τη Συμμαχία του Ωκεανού της Ειρήνης, συνδέοντας την αμοιβαία άμυνα με την οικονομική, κοινωνική και αμυντική ολοκλήρωση. Η Συνθήκη Pukpuk με την Παπούα Νέα Γουινέα τέθηκε σε ισχύ δύο ημέρες αργότερα. Στις 27 Ιουλίου, η Αυστραλία και η Σιγκαπούρη υιοθέτησαν ένα πρωτόκολλο για την προστασία των βασικών εφοδιαστικών ροών σε περιόδους διαταραχής.

Η Συνθήκη της Τζακάρτας τοποθετεί την κοινή ασφάλεια με την Ινδονησία σε συμβατική βάση. Το Anzac 2035 οργανώνει την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία σε μια ολοένα και περισσότερο ενοποιημένη δύναμη, με ουσιαστικές δυνατότητες μάχης.

Αυτό δεν αποτελεί στρατηγική αδράνεια. Αποτελεί στρατηγική συσσώρευση χωρίς εφαρμόσιμο σχεδιασμό.

Η αρχιτεκτονική παραμένει κατακερματισμένη ανά υπουργείο. Το υπουργείο Άμυνας είναι υπεύθυνο για τη διάταξη των δυνάμεων. Το υπουργείο Εξωτερικών και Εμπορίου διαχειρίζεται τις εταιρικές σχέσεις. Τα υπουργεία Οικονομικών, Βιομηχανίας, Ενέργειας, Εσωτερικών Υποθέσεων και Επικοινωνιών ελέγχουν τις κρίσιμες εξαρτήσεις που καθορίζουν εάν η άμυνα και οι συνεργασίες μπορούν να επιβιώσουν μιας σοβαρής διαταραχής. Οι συμφωνίες χρηματοδοτούνται ξεχωριστά, εφαρμόζονται διμερώς και αξιολογούνται βάσει των αποτελεσμάτων κάθε χαρτοφυλακίου. Η Καμπέρα συσσωρεύει υποχρεώσεις ταχύτερα από όσο τις ενοποιεί.

Η στρατηγική συγγραφή παρέχει την πειθαρχία που λείπει. Είναι η ικανότητα διαμόρφωσης της λειτουργικής λογικής μιας περιοχής, αντί της απλής προσαρμογής σε αυτήν. Δεν απαιτεί αυστραλιανή πρωτοκαθεδρία. Απαιτεί ένα σύστημα μέσα στο οποίο ο εξαναγκασμός αποτυγχάνει, οι βασικές λειτουργίες διατηρούνται και οι εταίροι διαφυλάσσουν την αυτονομία τους. Το κριτήριο επιτυχίας του είναι η αυτονομία, όχι η ευθυγράμμιση.

Η περιφερειακή πρόταση της Αυστραλίας πρέπει, επομένως, να είναι η ελευθερία από την εξαναγκασμένη επιλογή. Κάθε εταίρος πρέπει να διατηρεί τον έλεγχο της στρατηγικής πρόσβασης, των υποδομών, της πολιτικής του ευθυγράμμισης και των εθνικών του πόρων, όταν η χρηματοδότηση έκτακτης ανάγκης, η συνδεσιμότητα, η παροχή βοήθειας σε καταστροφές ή η υποστήριξη ασφάλειας καθίστανται απαραίτητες.

Ένα κράτος που αναγκάζεται να ανταλλάξει την κυριαρχία του για να εξασφαλίσει τη συνέχειά του δεν επιλέγει. Του επιβάλλεται το τίμημα.

Η Επιτροπή Εθνικής Ασφάλειας του υπουργικού συμβουλίου πρέπει να αναθέσει την κατάρτιση ενός Αυστραλιανού Περιφερειακού Σχεδιασμού, συγχρονισμένου με κάθε Εθνική Αμυντική Στρατηγική. Πρέπει να καθορίζει την επιθυμητή περιφερειακή κατάσταση, τους κρίσιμους κόμβους, τις εναλλακτικές διαδρομές, τους εταίρους προτεραιότητας, τα κατώφλια εξαναγκασμού, τις μη αποδεκτές εξαρτήσεις και τη σειρά των επενδύσεων.

Κάθε σημαντική εισήγηση που αφορά τη διάταξη δυνάμεων, την αναπτυξιακή χρηματοδότηση, τα κρίσιμα ορυκτά, τα ψηφιακά συστήματα, την ενέργεια, τις υποδομές και την αμυντική βιομηχανία πρέπει να αποδεικνύει ότι διευρύνει την ελευθερία δράσης της Αυστραλίας και της ευρύτερης περιοχής υπό συνθήκες πίεσης.

Το πρώτο εργαλείο πρέπει να είναι μια Εγγύηση Κυρίαρχης Επιλογής για τους εταίρους που επιθυμούν να συμμετάσχουν. Η εγγύηση αυτή θα καλύπτει την έκτακτη αεροπορική και θαλάσσια μεταφορά, τις προστατευμένες επικοινωνίες, τη ρευστότητα, τη συνέχεια των τραπεζικών λειτουργιών, τα καύσιμα, τις βασικές προμήθειες, την αποκατάσταση από κυβερνοεπιθέσεις, την επισκευή υποδομών και τη συνδρομή ασφαλείας. Η μορφή μπορεί να διαφέρει. Το πρότυπο όχι.

Η Συνθήκη Ναούρου–Αυστραλίας συνδέει ήδη τις τραπεζικές υπηρεσίες, τη δημοσιονομική ανθεκτικότητα, τις τηλεπικοινωνίες, τις κρίσιμες υποδομές και την ασφάλεια. Η Ένωση Falepili και οι νέες συνθήκες με τα Φίτζι προσθέτουν επιπλέον στοιχεία. Η Καμπέρα πρέπει να μετατρέψει τα διμερή προηγούμενα σε περιφερειακή εγγύηση. Κανένας εταίρος δεν πρέπει να αναγκάζεται να εκπλειστηριάζει τη στρατηγική πρόσβαση για να επιβιώσει τον πρώτο μήνα μιας κρίσης.

Η εγγύηση απαιτεί ένα ενιαίο στρατηγικό τόξο που θα εκτείνεται από τον ανατολικό Ινδικό Ωκεανό, μέσω του ινδονησιακού αρχιπελάγους και των βόρειων προσβάσεων της Αυστραλίας, έως τον νοτιοδυτικό Ειρηνικό. Τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τα καύσιμα, οι δυνατότητες επισκευών, τα συστήματα πληρωμών, η επίγνωση της θαλάσσιας κατάστασης, τα καλώδια, οι δορυφόροι και οι υποδομές υπολογιστικού νέφους πρέπει να μπορούν να επιβιώσουν από τον εξαναγκασμό, τις καταστροφές και τον πόλεμο. Οι εφεδρείες πρέπει να σχεδιάζονται σε περιφερειακό επίπεδο, να ανήκουν σε τοπικούς φορείς και να δοκιμάζονται τακτικά σε ασκήσεις.

Η ανθεκτικότητα που υπάρχει μόνο στα χαρτιά εξαφανίζεται μόλις έρθει αντιμέτωπη με την πραγματικότητα.

Ο ίδιος σχεδιασμός πρέπει να προσδώσει βιομηχανικό βάθος στην αποτροπή. Οι δυνάμεις μπορεί να διαφέρουν, όμως η παραγωγή, η συντήρηση και η κινητοποίηση πρέπει να είναι διαλειτουργικές. Οι κοινές προδιαγραφές, τα αμοιβαία δικαιώματα επισκευής, οι εγγυημένες μεταφορές, οι πάγιες εγκρίσεις εξαγωγών, τα κοινά διαγνωστικά συστήματα και οι συλλογικές συμβάσεις για την ταχεία αύξηση της παραγωγής πρέπει να υπάρχουν πριν από την κρίση. Μια πλατφόρμα δεν έχει καμία κυρίαρχη αξία, όταν τα εξαρτήματα, το λογισμικό, τα δεδομένα αποστολής, τα πυρομαχικά ή οι τεχνικοί της δεν μπορούν να περάσουν τα ίδια σύνορα.

Η αρχιτεκτονική λήψης αποφάσεων είναι εξίσου καθοριστική. Οι εταίροι χρειάζονται κοινή έγκαιρη προειδοποίηση, δοκιμασμένες διαδικασίες διαβούλευσης και εκ των προτέρων εξουσιοδοτημένη υποστήριξη για περιπτώσεις θαλάσσιας παρενόχλησης, κυβερνοεπίθεσης, οικονομικού εξαναγκασμού, δολιοφθοράς υποδομών και περιφερειακών κρίσεων. Αυτό σημαίνει αυτόματη αντίδραση, όχι αυτόματο πόλεμο: διαβουλεύσεις, απόδοση ευθύνης, τεχνική υποστήριξη, ενεργοποίηση της εφοδιαστικής αλυσίδας και συλλογικές συνέπειες.

Ο εξαναγκασμός στη γκρίζα ζώνη μετατρέπει τη διαδικαστική καθυστέρηση σε τετελεσμένο γεγονός. Ο στρατηγικός σχεδιασμός εξαλείφει την καθυστέρηση.

Η AUKUS παρέχει την προηγμένη υποθαλάσσια και τεχνολογική ραχοκοκαλιά. Δεν παρέχει την περιφερειακή αρχιτεκτονική. Τα πυρηνοκίνητα υποβρύχια, τα αυτόνομα συστήματα, τα πλήγματα μεγάλου βεληνεκούς και η συμμαχική διάταξη δυνάμεων προσφέρουν εμβέλεια και αποτρεπτικό βάρος. Ο αυστραλιανός σχεδιασμός πρέπει να προσδιορίσει τον σκοπό τους. Η συμμαχία αποτελεί πολλαπλασιαστή ισχύος, όχι το ίδιο το χειρόγραφο.

Η SRF–West μπορεί να αποτελεί μεταβατικό μηχανισμό ανάπτυξης δυνατοτήτων, μόνιμη διάταξη δυνάμεων ή έναν διαδοχικό συνδυασμό και των δύο. Δεν μπορεί να παραμένει στρατηγικά απροσδιόριστη.

Τρία κράτη καταδεικνύουν την απαιτούμενη πειθαρχία. Η Σιγκαπούρη ενοποίησε τη στρατιωτική, πολιτική, οικονομική, κοινωνική, ψηφιακή και ψυχολογική άμυνα σε ένα ενιαίο εθνικό σύστημα. Η Ιαπωνία μετέτρεψε τις υποδομές, τα πρότυπα και τη συνδεσιμότητα σε σταθερή περιφερειακή επιρροή, χωρίς να απαιτεί πολιτική υποταγή. Η Φινλανδία κατέστησε τη συνέχεια των λειτουργιών μια μόνιμη συμφωνία μεταξύ κράτους, επιχειρήσεων, οργανώσεων και πολιτών.

Κανένα από αυτά τα κράτη δεν μπέρδεψε έναν κατάλογο δυνατοτήτων με μια πραγματική στρατηγική. Καθένα ενοποίησε το κράτος πριν το δοκιμάσει η κρίση.

Αυτό το δόγμα ενισχύει την κεντρικότητα της ASEAN και την πρωτοκαθεδρία των ίδιων των χωρών του Ειρηνικού, επειδή η κοινή συγγραφή αποτελεί τη μέθοδό του. Η συναίνεση δεν είναι διπλωματικό στολίδι.

Είναι η πηγή της ανθεκτικότητας. Η Αυστραλία πρέπει να γράψει μαζί με την περιοχή, όχι πάνω από αυτήν.

Ο σεβασμός δεν απαιτεί παθητικότητα. Η εταιρική σχέση δεν απαιτεί παραίτηση.

Ένα περιβάλλον που παραμένει αδιαμόρφωτο θα οργανωθεί από τη δύναμη που θα είναι πρόθυμη να ενοποιήσει πρώτη το κεφάλαιο, την πρόσβαση, την τεχνολογία και τον εξαναγκασμό.

Η Αυστραλία διαθέτει τη γεωγραφία, τις συμμαχίες, τους θεσμούς, το κεφάλαιο και την εμπιστοσύνη που απαιτούνται για να καταστεί ο πλέον αξιόπιστος εγγυητής της κυρίαρχης επιλογής στον Ινδοειρηνικό.

Διαθέτει ήδη το μεγαλύτερο μέρος του μηχανισμού. Το υπουργικό συμβούλιο πρέπει τώρα να παράσχει τον σχεδιασμό που θα μετατρέψει τα διμερή επιτεύγματα σε περιφερειακή τάξη και την εθνική ισχύ σε πολιτικό σκοπό.

Η στρατηγική άρνησης προστατεύει τον χώρο μέσα στον οποίο μπορεί να επιβιώσει η επιλογή. Ο στρατηγικός σχεδιασμός καθιστά αυτή την επιλογή διαρκή. Χωρίς αυτόν, η Αυστραλία θα δαπανήσει 425 δισ. δολάρια για να αγοράσει ισχύ σε έναν Ινδοειρηνικό, του οποίου η λειτουργική λογική θα έχει γραφτεί αλλού.