Οι κτηνοτρόφοι ζητούσαν απεγνωσμένα περισσότερο κράτος, αλλά φαίνεται ότι η κυβέρνηση μπέρδεψε τη λέξη «κράτος» με τη λέξη «πάτος», διότι εκεί έχουν φτάσει πλέον οι αντιλαϊκές πολιτικές της…..

….Παρόλη την αποτυχία διαχείρισης του αφθώδους πυρετού, η κυβέρνηση όχι μόνο δεν οπισθοχώρησε από την αυταρχική γραμμή της, αλλά αποφάσισε να την επιβάλει με συμπεριφορά στρατιωτικού καθεστώτος. Την ώρα που η Τουρκία απειλεί ανοιχτά με πόλεμο για τη μη αποστρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών, η κυβέρνηση Μητσοτάκη «στρατιωτικοποιεί» τη Λέσβο για να υποτάξει τους γονατισμένους Έλληνες κτηνοτρόφους. Χρησιμοποιεί τον τιμημένο στρατό ως «χαμάλη» και ως γενικό Δερβέναγα που θα επιβλέπει το κτηνοτροφικό ολοκαύτωμα…..

…..Αντί να στείλουν κτηνιάτρους και επαρκές υγειονομικό προσωπικό, ντύνουν τις διαταγές τους στα χακί . Όχι για την υπεράσπιση της εθνικής μας ανεξαρτησίας, αλλά για την επίτευξη της διατροφικής μας εξάρτησης. Όχι για την προστασία της εδαφικής μας ακεραιότητας, αλλά για την εκπλήρωση της παραγωγικής μας υποτέλειας. Όχι για την εγγύηση της εθνικής κυριαρχίας μας, αλλά για να επιβάλλουν τη δική τους κυριαρχία στο ζωικό κεφάλαιο της χώρας και εν τέλει στο πιάτο μας….

…Αξιωματικοί που ορκίστηκαν να φυλάττουν πίστιν εις την πατρίδα, να αξιοποιούνται για να διεκπεραιώσουν τη σιωπή των αμνών, να καταστείλουν τον κλαυθμό των συμπολιτών μας, να ερημώσουν τη Λέσβο ως παραγωγό δύναμη….

Διαβάστε τη συνέχεια στο Sportime

Τον καθοριστικό ρόλο των σύγχρονων οπτικοακουστικών συστημάτων στη λειτουργία των Crisis Rooms αναδεικνύει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης, ειδικός στα κέντρα ελέγχου της Telmaco, μέσα από τις παρεμβάσεις του στο μεγάλο αφιέρωμα του διεθνούς περιοδικού Inavate για τη διαχείριση σοβαρών περιστατικών και καταστάσεων έκτακτης ανάγκης.

Του Χρήστου Κωνσταντινίδη

Στο αφιέρωμα με τίτλο «No Time for Panic», το οποίο δημοσιεύθηκε στην έκδοση Inavate EMEA του Σεπτεμβρίου 2026, ο Γιώργος Κωνσταντινίδης εξηγεί ότι ένα σύγχρονο κέντρο επιχειρήσεων δεν κρίνεται από τον αριθμό και το μέγεθος των οθονών του, αλλά από την ικανότητά του να συγκεντρώνει τις κρίσιμες πληροφορίες, να τις παρουσιάζει με ασφάλεια και να επιτρέπει τη λήψη γρήγορων αποφάσεων υπό πίεση.

Η μάχη για την κοινή επιχειρησιακή εικόνα

Σύμφωνα με τον ειδικό της Telmaco, η πρώτη μεγάλη πρόκληση κατά τη διάρκεια μιας κρίσης είναι η δημιουργία κοινής επιχειρησιακής εικόνας για όλους τους εμπλεκόμενους.

Τα σύγχρονα οπτικοακουστικά συστήματα διοίκησης και ελέγχου επιτρέπουν στις ομάδες έκτακτης ανάγκης να παρακολουθούν τις εξελίξεις σε πραγματικό χρόνο, να συντονίζουν ενέργειες μεταξύ διαφορετικών υπηρεσιών και να λαμβάνουν ταχύτερες και καλύτερα τεκμηριωμένες αποφάσεις.

«Κατά τη διάρκεια μιας κρίσης, η αποτελεσματική ανταλλαγή πληροφοριών είναι συχνά εξίσου σημαντική με την ίδια την αντίδραση», επισημαίνει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης.

Σε μια πυρκαγιά, μια πλημμύρα, μια κυβερνοεπίθεση, ένα τρομοκρατικό χτύπημα ή μια στρατιωτική επιχείρηση, διαφορετικές υπηρεσίες καλούνται να συνεργαστούν μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Η Αστυνομία, η Πυροσβεστική, οι διασώστες, οι Ένοπλες Δυνάμεις και οι φορείς πολιτικής προστασίας πρέπει να βλέπουν τα ίδια δεδομένα και να έχουν κοινή αντίληψη της κατάστασης.

Αυτό ακριβώς καλείται να εξασφαλίσει ένα σωστά σχεδιασμένο Crisis Room.

Δεν χρειάζεται πάντα ένα τεράστιο videowall

Ο Γιώργος Κωνσταντινίδης καταρρίπτει την αντίληψη ότι ένα λειτουργικό κέντρο διαχείρισης κρίσεων προϋποθέτει αναγκαστικά ένα τεράστιο videowall ή μια πολυτελή και πολύπλοκη αίθουσα ελέγχου.

Όπως εξηγεί, μια πρακτική ελάχιστη εγκατάσταση πρέπει να διαθέτει ένα ασφαλές περιβάλλον προβολής, το οποίο μπορεί να αποτελείται από μεγάλες οθόνες ή συστήματα προβολής, δυνατότητες τηλεδιάσκεψης και συνεργασίας, καθώς και συστήματα ενίσχυσης ήχου και καθαρής μετάδοσης της ομιλίας.

Παράλληλα, είναι απαραίτητη μια αξιόπιστη δικτυακή σύνδεση, μέσω της οποίας οι χειριστές θα αποκτούν πρόσβαση στις κρίσιμες πηγές δεδομένων και στις ροές πληροφοριών που απαιτούνται για την επίγνωση της κατάστασης.

Στον βασικό εξοπλισμό εντάσσονται επίσης οι φορητοί σταθμοί εργασίας για τα στελέχη που λαμβάνουν τις αποφάσεις, αλλά και η εφεδρική παροχή ηλεκτρικής ενέργειας. Σε μια πραγματική κρίση, μια διακοπή ρεύματος ή η απώλεια της κύριας σύνδεσης δεν μπορεί να οδηγήσει σε παράλυση του κέντρου επιχειρήσεων.

Το κρίσιμο στοιχείο, επομένως, δεν είναι η εντυπωσιακή εικόνα της αίθουσας. Είναι η ανθεκτικότητα, η ασφαλής πρόσβαση στα δεδομένα και η δυνατότητα συνέχισης της λειτουργίας ακόμη και στις δυσκολότερες συνθήκες.

Τα συστήματα πρέπει να αποδίδουν υπό πραγματική πίεση

Ιδιαίτερη σημασία αποδίδει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης στη συνεργασία μεταξύ των κατασκευαστών οπτικοακουστικού εξοπλισμού και των integrators, δηλαδή των εταιρειών που αναλαμβάνουν τη μελέτη, την εγκατάσταση και την ολοκλήρωση των επιμέρους συστημάτων.

Οι κατασκευαστές, όπως επισημαίνει, πρέπει να συνεργάζονται με τους integrators από τα πρώτα στάδια του σχεδιασμού, ώστε να κατανοούν τις πραγματικές επιχειρησιακές ανάγκες και να μην επικεντρώνονται αποκλειστικά στις τεχνικές προδιαγραφές.

«Τα περιβάλλοντα αντιμετώπισης κρίσεων απαιτούν λύσεις που λειτουργούν αξιόπιστα υπό πίεση και όχι μόνο σε ιδανικές εργαστηριακές συνθήκες», τονίζει.

Ένα σύστημα μπορεί να εμφανίζει άριστες επιδόσεις σε μια επίδειξη ή σε ένα ελεγχόμενο εργαστήριο. Η πραγματική δοκιμασία, όμως, αρχίζει όταν πρέπει να λειτουργήσει αδιάλειπτα μέσα σε συνθήκες έντασης, χρονικής πίεσης, υπερφόρτωσης πληροφοριών ή ακόμη και μερικής απώλειας υποδομών.

Από το εξειδικευμένο κτίριο στην ασφαλή συνδεσιμότητα

Μία ακόμη σημαντική αλλαγή αφορά τον ίδιο τον χώρο στον οποίο μπορεί να δημιουργηθεί ένα κέντρο διαχείρισης κρίσεων.

Ο Γιώργος Κωνσταντινίδης διευκρινίζει ότι η τοποθεσία εξακολουθεί να έχει σημασία, αλλά η βαρύτητά της μεταβάλλεται. Στο παρελθόν, τα κέντρα διοίκησης αποτελούσαν άκρως εξειδικευμένους χώρους, σχεδιασμένους για μία συγκεκριμένη αποστολή και δεμένους με ένα συγκεκριμένο κτίριο.

Σήμερα, η δυνατότητα σύνδεσης, η επάρκεια ηλεκτρικής ενέργειας, η κυβερνοασφάλεια και η πρόσβαση στα απαραίτητα δεδομένα είναι συχνά σημαντικότερες από το ίδιο το κτίριο.

Το βασικό ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο «πού μπορούμε να κατασκευάσουμε ένα κέντρο διοίκησης;», αλλά «πού μπορούμε να εξασφαλίσουμε γρήγορα και με ασφάλεια πρόσβαση στις πληροφορίες και στις επικοινωνίες;».

Η συγκεκριμένη μεταβολή επιτρέπει τη δημιουργία προσωρινών ή κινητών κέντρων επιχειρήσεων σε διαφορετικά σημεία, εφόσον υπάρχουν οι απαραίτητες δικτυακές, ενεργειακές και ψηφιακές υποδομές.

Η εποχή των υβριδικών Crisis Rooms

Ο Γιώργος Κωνσταντινίδης εκτιμά ότι τα κέντρα διαχείρισης κρίσεων κινούνται προς ένα υβριδικό μοντέλο και όχι προς την πλήρη κατάργηση των φυσικών εγκαταστάσεων.

Οι φορείς κρίσιμων υποδομών, οι οργανισμοί κοινής ωφέλειας, οι μεταφορές, οι υπηρεσίες δημόσιας ασφάλειας και οι μεγάλες επιχειρήσεις θα συνεχίσουν να χρειάζονται ειδικά διαμορφωμένα φυσικά κέντρα διοίκησης.

Τα κέντρα αυτά, όμως, θα συμπληρώνονται ολοένα και περισσότερο από ψηφιακές δυνατότητες. Έτσι, στελέχη που λαμβάνουν αποφάσεις, ειδικοί επιστήμονες και προσωπικό που βρίσκεται στο πεδίο θα μπορούν να συμμετέχουν εξ αποστάσεως, έχοντας ασφαλή πρόσβαση στην ίδια επιχειρησιακή εικόνα.

Το Crisis Room του μέλλοντος, επομένως, δεν θα περιορίζεται στους τέσσερις τοίχους μιας αίθουσας. Θα αποτελεί τον πυρήνα ενός ευρύτερου ψηφιακού δικτύου, το οποίο θα ενώνει το φυσικό κέντρο διοίκησης με τους ανθρώπους και τις δυνάμεις που επιχειρούν σε διαφορετικές τοποθεσίες.

Το τελικό μήνυμα του Γιώργου Κωνσταντινίδη είναι, ότι στη διαχείριση μιας κρίσης δεν αρκεί η τεχνολογία ως επίδειξη ισχύος. Χρειάζονται αξιόπιστα συστήματα, ασφαλή δεδομένα, κοινή επιχειρησιακή εικόνα και άνθρωποι που μπορούν να συνεργαστούν και να αποφασίσουν μέσα σε ελάχιστο χρόνο.

Γιατί όταν ξεσπάσει η κρίση, δεν υπάρχει χρόνος για πανικό – ούτε για συστήματα που λειτουργούν μόνο στα χαρτιά.

Διαβάστε το θέμα:

Το smartphone έχει μετατραπεί από απλή συσκευή επικοινωνίας σε κεντρικό κόμβο του ψηφιακού οικοσυστήματος, συγκεντρώνοντας διαπιστευτήρια, συστήματα ταυτοποίησης, ευαίσθητα έγγραφα και συνδέσεις σε cloud και εταιρικά δίκτυα. Αυτή η κεντρικότητα το καθιστά πρωτεύοντα στόχο δραστηριοτήτων συλλογής πληροφοριών, κυβερνοκατασκοπείας και κυβερνοπολέμου, καθώς η παραβίασή του δεν σημαίνει απλώς υποκλοπή κλήσεων, αλλά απόκτηση προνομιακής πρόσβασης σε ολόκληρο το ψηφιακό οικοσύστημα του θύματος.

Η ΜΕΤΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ

Για δεκαετίες, η παρακολούθηση εστίαζε στην υποκλοπή επικοινωνιών μέσω δικτυακών υποδομών και τηλεπικοινωνιακών φορέων. Σήμερα, το παράδειγμα έχει αλλάξει ριζικά: ο στόχος δεν είναι μόνο η καταγραφή του περιεχομένου μιας συνομιλίας, αλλά η άμεση απόκτηση ελέγχου της συσκευής που χρησιμοποιεί το άτομο-στόχος. Το smartphone έχει καταστεί το πρωτεύον σημείο συλλογής δεδομένων, προσφέροντας μια ολοκληρωμένη εικόνα των ψηφιακών δραστηριοτήτων του χρήστη.

Αποκαλύψεις όπως αυτές του Edward Snowden (2013) κατέδειξαν τη μετατόπιση των δυνατοτήτων παρακολούθησης προς τις κινητές συσκευές, ενώ αναλύσεις του Citizen Lab τεκμηρίωσαν την εξέλιξη εργαλείων κυβερνοκατασκοπείας, συμπεριλαμβανομένου εξελιγμένου spyware, που μπορεί να παραβιάζει smartphones Android και iOS χωρίς καμία αλληλεπίδραση του θύματος. Η επιχειρησιακή αξία αυτών των τεχνολογιών έγκειται στην ικανότητα συνεχούς πρόσβασης: μια παραβιασμένη συσκευή μετατρέπεται σε πλατφόρμα συνεχούς συλλογής πληροφοριών, επιτρέποντας την απόκτηση επικοινωνιών, δεδομένων, γεωγραφικής τοποθεσίας και άλλων στρατηγικών πληροφοριών.

Στο σύγχρονο επιχειρησιακό περιβάλλον, το smartphone συγκεντρώνει λειτουργίες που άλλοτε κατανέμονταν σε διαφορετικές συσκευές: διαχείριση φωνής και κειμένου, πολυπαραγοντική ταυτοποίηση (MFA), email, πρόσβαση σε δίκτυα VPN, εμπιστευτικά έγγραφα, cloud υπηρεσίες και επιχειρησιακές εφαρμογές. Είναι, ουσιαστικά, το σημείο σύγκλισης της ψηφιακής ταυτότητας του χρήστη.

Αυτή η συγκέντρωση πληροφοριών καθιστά τη συσκευή εξαιρετικά πολύτιμη για σκοπούς συλλογής πληροφοριών. Η παραβίαση ενός μόνο smartphone μπορεί να επιτρέψει την ανακατασκευή δικτύων σχέσεων μεταξύ ατόμων, την αναγνώριση επιχειρησιακών διαδικασιών, την ανάλυση μετακινήσεων, τον εντοπισμό χρησιμοποιούμενων υποδομών και σε ορισμένες περιπτώσεις, την εκμετάλλευση υφιστάμενων διαπιστευτηρίων για πρόσβαση σε άλλα συστήματα οργάνωσης. Ένας επιτιθέμενος, συνεπώς, δεν χρειάζεται να παραβιάσει απευθείας ένα προστατευμένο δίκτυο, αν μπορεί να επιτύχει τα ίδια αποτελέσματα μέσω της συσκευής που χρησιμοποιούν καθημερινά τα στελέχη.

ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ: ΑΠΟ ΤΟ PHISING ΣΤΑ ZERO-CLICK EXPLOITS

Οι σύγχρονες εκστρατείες κυβερνοκατασκοπείας σπάνια βασίζονται σε μία μόνο τεχνική επίθεσης. Συνδυάζουν κοινωνική μηχανική, εκμετάλλευση τρωτοτήτων και εξειδικευμένο κακόβουλο λογισμικό, αυξάνοντας την πιθανότητα παραβίασης χωρίς να προκαλέσουν υποψίες.

Το phishing παραμένει ένας από τους κύριους φορείς πρόσβασης, αλλά έχει εξελιχθεί σε πιο στοχευμένες μορφές όπως το spear phishing, το οποίο χρησιμοποιεί συγκεκριμένες πληροφορίες για το θύμα ώστε να αυξήσει την αξιοπιστία του μηνύματος. Σε αυτό προστίθενται το smishing (μέσω SMS ή εφαρμογών ανταλλαγής μηνυμάτων) και το spoofing, όπου ο επιτιθέμενος πλαστογραφεί ταυτότητες ή υπηρεσίες που θεωρούνται αξιόπιστες.

Τα τελευταία χρόνια, τα zero-click exploits έχουν αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία. Αυτά επιτρέπουν την παραβίαση συσκευών χωρίς καμία αλληλεπίδραση του χρήστη, εκμεταλλευόμενα τρωτότητες στο λειτουργικό σύστημα ή σε εφαρμογές. Παράλληλα, ολοένα και πιο εξελιγμένο mobile spyware μπορεί να διανεμηθεί μέσω κακόβουλων εφαρμογών, επιβλαβών ενημερώσεων ή επιθέσεων στην αλυσίδα εφοδιασμού λογισμικού.

Σύμφωνα με το πλαίσιο MITRE ATT&CK for Mobile, ο απώτερος στόχος δεν είναι απλώς η εγκατάσταση κακόβουλου λογισμικού, αλλά η επίτευξη επιμονής (persistence), η απόκτηση διαπιστευτηρίων, η συλλογή πληροφοριών και η διατήρηση του ελέγχου της συσκευής για όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο, ελαχιστοποιώντας την πιθανότητα ανίχνευσης.

ΣΥΓΧΡΟΝΟ SPYWARE: ΜIA ΑΛΛΑΓΗ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΟΣ

Για πολλά χρόνια, τα πιο εξελιγμένα εργαλεία ψηφιακής παρακολούθησης θεωρούνταν ικανότητα που διέθεταν λίγοι κρατικοί φορείς. Τα τελευταία χρόνια, αυτό το σκηνικό άλλαξε δραματικά με την εμφάνιση πλατφορμών όπως το Pegasus, το Predator και το Graphite, οι οποίες κατέδειξαν την ύπαρξη μιας διεθνούς αγοράς εμπορικού spyware, αναπτυγμένου από ιδιωτικές εταιρείες και προορισμένου για θεσμικούς πελάτες.

Έρευνες του Citizen Lab, μαζί με αναλύσεις της Google Threat Intelligence Group, έχουν τεκμηριώσει τη χρήση αυτών των τεχνολογιών σε πολλές χώρες, επισημαίνοντας πώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε επιχειρήσεις πληροφοριών, αντιτρομοκρατίας και αστυνόμευσης, αλλά και σε περιπτώσεις αμφιλεγόμενης παρακολούθησης κατά δημοσιογράφων, πολιτικών αντιπάλων και οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών. Το κύριο δίδαγμα από αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι η ασφάλεια των κινητών συσκευών δεν μπορεί πλέον να αξιολογείται αποκλειστικά με βάση τις παραδοσιακές εγκληματικές απειλές.

Η ΑΞΙΑ ΤΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ: ΟΤΑΝ ΤΑ METADATA ΓΙΝΟΝΤΑΙ INTELLIGENCE

Στις σύγχρονες επιχειρήσεις πληροφοριών, το περιεχόμενο των επικοινωνιών δεν είναι πάντα η πιο πολύτιμη πληροφορία. Συχνά, είναι τα metadata-ποιος επικοινωνεί με ποιον, πότε, από πού και πόσο συχνά-αυτά που επιτρέπουν την ανακατασκευή δικτύων σχέσεων, την αναγνώριση ιεραρχιών, τον ορισμό επιχειρησιακών διαδικασιών και την πρόβλεψη μελλοντικών δραστηριοτήτων.

Η ανάλυση metadata μπορεί να αποκαλύψει τη σύνθεση μιας ομάδας, την παρουσία προσωπικού σε μια δεδομένη περιοχή, τη συχνότητα επαφής μεταξύ διαφορετικών μονάδων ή την ενεργοποίηση συγκεκριμένων αλυσίδων λήψης αποφάσεων, ακόμη και χωρίς πρόσβαση στο περιεχόμενο των μηνυμάτων. Η προσέγγιση αυτή είναι εδραιωμένη σε δραστηριότητες πληροφοριών και ευρέως τεκμηριωμένη στους τομείς της άμυνας και της ασφάλειας.

Η αυξανόμενη διαθεσιμότητα εργαλείων που βασίζονται στην τεχνητή νοημοσύνη και την αυτοματοποιημένη ανάλυση δεδομένων, καθιστά πλέον δυνατή τη συσχέτιση μεγάλων ποσοτήτων πληροφοριών από διαφορετικές συσκευές, μετατρέποντας φαινομενικά μεμονωμένα γεγονότα σε μια συνεκτική εικόνα πληροφοριών. Σε αυτό το πλαίσιο, κάθε smartphone αντιπροσωπεύει όχι μόνο μια πηγή δεδομένων, αλλά έναν κόμβο εντός ενός πολύ μεγαλύτερου δικτύου πληροφοριών.

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΕΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΚΑΙ ΑΝΘΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑ

Η αυξανόμενη πολυπλοκότητα των απειλών καθιστά ανεπαρκή την εξάρτηση από μία μόνο τεχνολογία για την ασφάλεια των επικοινωνιών. Η επιχειρησιακή ανθεκτικότητα απαιτεί μια πολυεπίπεδη προσέγγιση που ενσωματώνει την προστασία συσκευών, την κεντρική διαχείριση endpoint, τον έλεγχο πρόσβασης και τη συνεχή επαλήθευση της ακεραιότητας του συστήματος.

Οι κύριες διεθνείς κατευθυντήριες γραμμές, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του NIST, του CISA και της ENISA, συγκλίνουν σε μερικές θεμελιώδεις αρχές: υιοθέτηση μοντέλου Zero Trust, ισχυρή ταυτοποίηση, έγκαιρες ενημερώσεις συστημάτων, περιορισμός ιδιαιτεροτήτων, συνεχής παρακολούθηση endpoint και κρυπτογράφηση επικοινωνιών. Κανένα μέτρο δεν είναι επαρκές από μόνο του. Είναι ο συνδυασμός τους που μειώνει πραγματικά την επιφάνεια επίθεσης. [file:1]

Σε στρατιωτικά, κυβερνητικά περιβάλλοντα και περιβάλλοντα κρίσιμων υποδομών, ο διαχωρισμός των πληροφοριών (compartmentalization) είναι επίσης ιδιαίτερα σημαντικός. Ο διαχωρισμός επιχειρησιακών περιβαλλόντων, ο περιορισμός της πρόσβασης σε δεδομένα με βάση τον ρόλο και η χρήση αφιερωμένων συσκευών για ευαίσθητες επικοινωνίες, βοηθούν στον μετριασμό των επιπτώσεων μιας πιθανής παραβίασης και στη διασφάλιση της επιχειρησιακής συνέχειας, ακόμη και σε περίπτωση περιστατικού ασφαλείας.

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ

Οι συγκρούσεις των τελευταίων ετών έχουν αναδείξει πώς ο κυβερνοχώρος έχει καταστεί αναπόσπαστο μέρος των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Ο κυβερνοπόλεμος, ο ηλεκτρονικός πόλεμος, η συλλογή πληροφοριών και οι δραστηριότητες παραπληροφόρησης σχεδιάζονται και εκτελούνται συντονισμένα, με στόχο την απόκτηση επιχειρησιακού πλεονεκτήματος ακόμη και πριν από την ανάπτυξη συμβατικών δυνάμεων.

Αναλύσεις που δημοσιεύονται από το Κέντρο Αριστείας Συνεργατικής Κυβερνοάμυνας του ΝΑΤΟ (CCDCOE), την ENISA και πολλά διεθνή ερευνητικά κέντρα δείχνουν πώς η προστασία των κινητών endpoint, έχει καταστεί βασικό στοιχείο της επιχειρησιακής ασφάλειας. Τα smartphones, λόγω του όγκου των πληροφοριών που διαχειρίζονται και της συνεχούς χρήσης τους, αντιπροσωπεύουν σημαντικό πεδίο εστίασης για όσους διεξάγουν επιχειρήσεις συλλογής πληροφοριών.

Το κύριο δίδαγμα είναι ότι η ασφάλεια των επικοινωνιών, δεν μπορεί πλέον να προσεγγίζεται απλώς ως μέτρο κυβερνοασφάλειας. Πρέπει να θεωρείται συνιστώσα της επιχειρησιακής ικανότητας ενός οργανισμού, σε ίση μοίρα με την ασφάλεια δικτύου, υποδομών και συστημάτων πληροφορικής. Σε αυτό το σενάριο, η προστασία των κινητών συσκευών αποκτά στρατηγική σημασία που ξεπερνά κατά πολύ την προστασία του απορρήτου των επικοινωνιών.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Τα smartphones είναι πλέον ένα από τα πιο κρίσιμα περιουσιακά στοιχεία στο ψηφιακό οικοσύστημα. Η παραβίασή τους μπορεί να έχει συνέπειες που ξεπερνούν κατά πολύ την απώλεια προσωπικών δεδομένων, επηρεάζοντας την ασφάλεια των επικοινωνιών, την προστασία ευαίσθητων πληροφοριών και στα πιο εκτεθειμένα περιβάλλοντα, την επιχειρησιακή ικανότητα οργανισμών, κρίσιμων υποδομών και δημόσιων αρχών.

Η εξέλιξη των δραστηριοτήτων πληροφοριών και των τεχνικών κυβερνοπολέμου καταδεικνύει ότι η προστασία των κινητών συσκευών δεν μπορεί πλέον να θεωρείται δευτερεύουσα πτυχή της κυβερνοασφάλειας. Είναι απαραίτητο να υιοθετηθεί μια προσέγγιση που ενσωματώνει τεχνολογίες, επιχειρησιακές διαδικασίες και διαχείριση endpoint, μειώνοντας την επιφάνεια επίθεσης και αυξάνοντας την ανθεκτικότητα των επικοινωνιών.

Τα τελευταία χρόνια, η αγορά έχει δει την εμφάνιση πλατφορμών και συσκευών σχεδιασμένων ειδικά για περιβάλλοντα υψηλού κινδύνου, με ανώτερα χαρακτηριστικά ασφαλείας σε σύγκριση με τα παραδοσιακά smartphones. Η κατανόηση της αρχιτεκτονικής τους, των δυνατοτήτων και των περιορισμών τους, είναι απαραίτητη για την αξιολόγηση του ποιες λύσεις είναι πραγματικά ικανές να καλύψουν τις επιχειρησιακές ανάγκες κυβερνητικών, στρατιωτικών και βιομηχανικών οργανισμών.

Σε αυτό το πλαίσιο, η ασφάλεια των κινητών επικοινωνιών πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ζήτημα εθνικής και οργανωσιακής ασφάλειας, ενταγμένο σε ένα ευρύτερο δόγμα αποτροπής και ανθεκτικότητας. Όπως η πυρηνική αποτροπή βασίστηκε στην ικανότητα δεύτερου πλήγματος, έτσι και η «ψηφιακή αποτροπή πρέπει να βασίζεται στην ικανότητα ανίχνευσης, ανάκτησης και συνέχισης των επιχειρήσεων ακόμη και μετά από παραβίαση. Η προστασία του smartphone ως νέου πεδίου μάχης δεν είναι πλέον τεχνικό ζήτημα, αλλά στρατηγική επιλογή.