Αναλύσεις
Τούρκος ύποπτος της αλ-Κάιντα εμπλεκόταν σε σχέδιο σφαγής Αμερικανών στρατιωτών σε στρατιωτική βάση στην Τουρκία!
Ένας Τούρκος επίδοξος τζιχαντιστής της αλ-Κάιντα και άλλοι τζιχαντιστές εμπλέκονταν σε ένα σχέδιο διεξαγωγής επίθεσης με πολυάριθμα θύματα εναντίον Αμερικανών στρατιωτών σε ευαίσθητη στρατιωτική εγκατάσταση στην Τουρκία. Εκεί, οι στρατιωτικές υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ είχαν εντοπίσει συγκεκριμένες εξτρεμιστικές απειλές που δρούσαν σε απόσταση λίγων ωρών από τη θέση των στρατευμάτων, υπογραμμίζοντας ότι μια βίαιη τζιχαντιστική επίθεση κατά των αμερικανικών δυνάμεων σε χώρα-σύμμαχο του ΝΑΤΟ θεωρούνταν πραγματικός επιχειρησιακός κίνδυνος, σύμφωνα με έγγραφα ομοσπονδιακού δικαστηρίου των ΗΠΑ.
Ένας Τούρκος επίδοξος τζιχαντιστής της αλ-Κάιντα και άλλοι τζιχαντιστές εμπλέκονταν σε ένα σχέδιο διεξαγωγής επίθεσης με πολυάριθμα θύματα εναντίον Αμερικανών στρατιωτών σε ευαίσθητη στρατιωτική εγκατάσταση στην Τουρκία. Εκεί, οι στρατιωτικές υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ είχαν εντοπίσει συγκεκριμένες εξτρεμιστικές απειλές που δρούσαν σε απόσταση λίγων ωρών από τη θέση των στρατευμάτων, υπογραμμίζοντας ότι μια βίαιη τζιχαντιστική επίθεση κατά των αμερικανικών δυνάμεων σε χώρα-σύμμαχο του ΝΑΤΟ θεωρούνταν πραγματικός επιχειρησιακός κίνδυνος, σύμφωνα με έγγραφα ομοσπονδιακού δικαστηρίου των ΗΠΑ.
To σχέδιο επικεντρωνόταν στον Ίθαν Φίλαν Μέλτζερ (Ethan Phelan Melzer), έναν στρατιώτη του Αμερικανικού Στρατού και μέλος της εξτρεμιστικής οργάνωσης «Order of the Nine Angles» (O9A), ο οποίος παρείχε απόρρητες και ευαίσθητες στρατιωτικές πληροφορίες σε συνεργούς του, με την ελπίδα ότι τζιχαντιστές θα επιτίθεντο διμοιρία του κατά τη διάρκεια της ανάπτυξής της στην Τουρκία.
Η κυβέρνηση περιέγραψε την υπόθεση ως μία από τις πιο εξαιρετικές πράξεις προδοσίας που έχουν διωχθεί ποτέ εντός του αμερικανικού στρατού, κατηγορώντας τον Μέλτζερ ότι χρησιμοποίησε ως όπλο την πρόσβαση και την εμπιστοσύνη που του παρασχέθηκαν ως στρατιώτη, σε μια προσπάθεια να δολοφονηθούν οι ίδιοι οι σύντροφοί του.

(Φωτογραφία του Ίθαν Φίλαν Μέλτζερ / Αμερικανικός Στρατός)
Οι πληροφορίες που διοχέτευσε ο Μέλτζερ ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνες επειδή αντικατόπτριζαν πιστά τις απειλές που ο ίδιος ο Αμερικανικός Στρατός είχε αναγνωρίσει ως σοβαρούς κινδύνους για τη μονάδα. Αξιωματικός των στρατιωτικών υπηρεσιών πληροφοριών που προετοίμασε τη διμοιρία του Μέλτζερ για την αποστολή κατέθεσε ότι οι στρατιώτες ενημερώθηκαν για εχθρικές δυνάμεις και τρομοκρατικές οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένων συγκεκριμένων δρώντων και οργανώσεων που ενδέχεται να επιχειρούσαν σε απόσταση 8 έως 16 ωρών από τη θέση της διμοιρίας.
Η ενημέρωση των υπηρεσιών πληροφοριών περιλάμβανε πιθανά σενάρια επίθεσης κατά της ευαίσθητης στρατιωτικής βάσης, τα τρωτά της σημεία, τις διαδρομές μεταφοράς και άλλες πληροφορίες που αποσκοπούσαν στο να βοηθήσουν τα αμερικανικά στρατεύματα να επιζήσουν ακριβώς από τον τύπο της τζιχαντιστικής επίθεσης που ο Μέλτζερ προσπαθούσε να διευκολύνει.
Ταυτόχρονα, ο Μέλτζερ και οι διαδικτυακοί συνεργάτες του συζητούσαν για τη μεταβίβαση των πληροφοριών του σε τζιχαντιστές. Ένας συγκατηγορούμενος του είπε ότι ένας άλλος συμμετέχων, ο οποίος ταυτοποιήθηκε μόνο ως «CC-2», ήταν ένα τουρκικό άτομο που εντάχθηκε στην αλ-Κάιντα και «πρέπει να γνωρίζει» για την επικείμενη ανάπτυξη του αμερικανικού στρατού επειδή «έχει σχέδια». Ο CC-2 χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Kurt Cobani κατά τη διάρκεια της συνομιλίας του σε ομάδα του Telegram στην οποία συμμετείχε ο Μέλτζερ.
(Η δικαστική κατάθεση του λοχαγού Τζόσουα Κράους (Capt. Joshua Kraus), αξιωματικού των στρατιωτικών υπηρεσιών πληροφοριών του αμερικανικού στρατού, αποκάλυψε την τρομοκρατική απειλή που αντιμετωπίζουν οι αμερικανικές δυνάμεις στην Τουρκία)
Καθώς η συνωμοσία εξελισσόταν, ο Μέλτζερ αναζητούσε ρητά ντόπιους συμμετέχοντες, λέγοντας στους συνεργάτες του: «Χρειάζομαι μερικούς Τούρκους να κάνουν φασαρία, για να το θέσω κομψά». Όταν ρωτήθηκε πόσους «τζιχαντιστές» ήθελε, φέρεται να απάντησε ότι χρειαζόταν μια ομάδα «μεγέθους ομάδας μάχης» (squad-sized).
Οι λεπτομέρειες που αποκαλύφθηκαν στην ομοσπονδιακή υπόθεση των ΗΠΑ επιβεβαιώνουν τα ευρήματα μιας σειράς ερευνητικών εκθέσεων που δημοσιεύθηκαν με την πάροδο των ετών από το Nordic Monitor. Οι εκθέσεις αυτές αναγνώρισαν ότι τρομοκρατικές και εξτρεμιστικές ομάδες —από την αλ-Κάιντα και το Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και τη Συρία (ISIS), μέχρι την υποστηριζόμενη από το Ιράν τουρκική Χεζμπολάχ και τη νεο-εθνικιστική ομάδα Aydınlık— είχαν στοχοποιήσει αμερικανικά στρατεύματα που είχαν αναπτυχθεί στην Τουρκία. Ιδιαίτερα στην Αεροπορική Βάση Ιντσιρλίκ στη νότια επαρχία των Αδάνων, όπου εδρεύει η 39η Πτέρυγα Βάσης της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ.
Ο συνδυασμός αυτών των αποκαλύψεων στην ομοσπονδιακή υπόθεση των ΗΠΑ παρουσιάζει μια ανησυχητική εικόνα: Οι στρατιωτικές υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ είχαν αξιολογήσει τις τζιχαντιστικές απειλές σε κοντινή απόσταση από τον προορισμό της μονάδας ως αρκούντως σοβαρές ώστε να ενημερώσουν τους αναπτυσσόμενους στρατιώτες για συγκεκριμένες οργανώσεις και πιθανές μεθόδους επίθεσης, ενώ ένας στρατιώτης μέσα από τη μονάδα διοχέτευε ταυτόχρονα ευαίσθητες πληροφορίες και αναζητούσε Τούρκους τζιχαντιστές που θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν αυτά τα τρωτά σημεία.
Οι ομοσπονδιακοί εισαγγελείς υποστήριξαν αργότερα ότι τα σενάρια επίθεσης που συζήτησε ο Μέλτζερ δεν ήταν φανταστικά ή εξωπραγματικά. Ήταν ουσιαστικά οι ίδιες απειλές που η μονάδα του είχε εκπαιδευτεί να προβλέπει.
«Δεν πρόκειται για επιστημονική φαντασία», δήλωσε ομοσπονδιακός εισαγγελέας στο δικαστήριο επιβολής της ποινής, τονίζοντας ότι σενάρια που μπορεί να ακούγονται μη ρεαλιστικά από μια δικαστική αίθουσα στη Νέα Υόρκη αντιπροσώπευαν πραγματικούς κινδύνους σε μια απομακρυσμένη στρατιωτική εγκατάσταση στην Τουρκία, την οποία προστάτευαν περίπου 40 Αμερικανοί αλεξιπτωτιστές.
Το σχέδιο τελικά αποτράπηκε αφού ένας μυστικός πληροφοριοδότης του FBI, που είχε εισχωρήσει στις επικοινωνίες των συνωμοτών, ειδοποίησε τις αρχές επιβολής του νόμου, οδηγώντας τις αρχές στην αναβολή της ανάπτυξης και τη σύλληψη του Μέλτζερ.
Ο Μέλτζερ ομολόγησε τελικά την ενοχή του για απόπειρα δολοφονίας μελών των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ, απόπειρα παροχής και παροχή υλικής υποστήριξης σε τρομοκράτες και παράνομη διαβίβαση πληροφοριών εθνικής άμυνας. Καταδικάστηκε σε 45 χρόνια κάθειρξη σε ομοσπονδιακή φυλακή.
Οι στρατιωτικές πληροφορίες που προετοιμάστηκαν για την ανάπτυξη στην Τουρκία παρέχουν κρίσιμο πλαίσιο για την κατανόηση του γιατί οι αποκαλύψεις του Μέλτζερ ανησύχησαν τις αμερικανικές αρχές. Υπογραμμίζουν επίσης πώς, μετά από περισσότερες από δύο δεκαετίες διακυβέρνησης από την ισλαμική κυβέρνηση του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν —της οποίας οι πολιτικές έχουν διευκολύνει και υποστηρίξει ριζοσπαστικές τζιχαντιστικές ομάδες— το επιχειρησιακό περιβάλλον για τα αμερικανικά στρατεύματα στην Τουρκία έχει γίνει όλο και πιο εχθρικό και απρόβλεπτο, παρά την ιδιότητα της χώρας ως συμμάχου του ΝΑΤΟ.
Ο λοχαγός Τζόσουα Κράους, αξιωματικός των στρατιωτικών υπηρεσιών πληροφοριών του Αμερικανικού Στρατού που ήταν άμεσα υπεύθυνος για την προετοιμασία της διμοιρίας του Μέλτζερ, κατέθεσε ότι ενημέρωσε τους στρατιώτες για το έδαφος, τον καιρό, τις εχθρικές απειλές, τις παραμέτρους μετακίνησης και τα υποτιθέμενα μέσα μεταφοράς που ενδέχεται να χρησιμοποιούσαν μετά την άφιξή τους στη χώρα.
Εξέτασε επίσης σενάρια στα οποία εχθρικές δυνάμεις, τρομοκρατικές οργανώσεις ή πολίτες θα μπορούσαν να επιτεθούν άμεσα στη στρατιωτική εγκατάσταση. Σε απόρρητες συνεδρίες, ο Κράους προσδιόρισε συγκεκριμένους δρώντες και οργανώσεις που πιστεύεται ότι επιχειρούσαν σε απόσταση 8 έως 16 ωρών από τη θέση της διμοιρίας.
Η ενημέρωση δεν ήταν θεωρητική άσκηση. Η δουλειά του Κράους ήταν να εντοπίσει τους πραγματικούς κινδύνους που αντιμετώπιζαν οι στρατιώτες και να εξηγήσει πώς οι αντίπαλοι θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν τα τρωτά σημεία της εγκατάστασης.
«Παρείχα ευαίσθητες πληροφορίες σχετικά με το πώς θα επιτιθέμουν σε αυτή τη βάση αν ήμουν ο εχθρός», δήλωσε αργότερα ο Κράους στο δικαστήριο επιβολής της ποινής. Είπε ότι περιέγραψε λεπτομερώς πιθανά τρωτά σημεία και τόνισε ότι η αξιολόγηση διανεμήθηκε αυστηρά σε όσους ήταν απαραίτητο να γνωρίζουν (need-to-know basis).
Ως εκ τούτου, ο Μέλτζερ εκπαιδευόταν για να αμυνθεί ενάντια στους ίδιους τύπους επιθέσεων που παράλληλα συζητούσε με εξτρεμιστές.
Ο Κράους εξέτασε αργότερα ορισμένα από τα υλικά που είχε μοιραστεί ο Μέλτζερ στο διαδίκτυο και δήλωσε «πλήρως σοκαρισμένος» όταν αναγνώρισε πληροφορίες που είχε παράσχει ο ίδιος προσωπικά για την προστασία της διμοιρίας.
«Οι πληροφορίες που παρείχα για να προστατεύσω τον Ίθαν και τη διμοιρία του κοινοποιήθηκαν στους ορκισμένους εχθρούς μας», δήλωσε στο δικαστήριο.
Η υπόθεση της κυβέρνησης περιγράφει τις ενέργειες του Μέλτζερ ως ιδιαίτερα επικίνδυνες, επειδή τα σενάρια επίθεσης που μεταβίβασε στους συνεργάτες του βασίζονταν σε πραγματικές στρατιωτικές αξιολογήσεις απειλών.
Οι εισαγγελείς δήλωσαν ότι ο Μέλτζερ πήρε ουσιαστικά πληροφορίες που του είχε δώσει ο Στρατός για να μπορέσει να προστατεύσει την εγκατάσταση και τους συμπολεμιστές του και τις «αναμασούσε» σε ανθρώπους με τους οποίους συζητούσε μια επίθεση.
Οι πληροφορίες κάλυπταν επίσης τον στρατηγικό σκοπό της στρατιωτικής εγκατάστασης. Σύμφωνα με τους εισαγγελείς, ο Μέλτζερ αποκάλυψε όχι μόνο συντεταγμένες, αριθμό στρατευμάτων και οπλισμό, αλλά και τον σκοπό της ίδιας της βάσης, συζητώντας τη σημασία της και τις πιθανές ζημιές που θα μπορούσε να προκαλέσει μια επίθεση εκεί στα αμερικανικά συμφέροντα.
Οι λεπτομέρειες σχετικά με τον άγνωστο Τούρκο ύποπτο προέκυψαν από ηλεκτρονικές επικοινωνίες μεταξύ του Μέλτζερ και των συνωμοτών του τον Μαΐου του 2020, λίγο πριν από την προγραμματισμένη ανάπτυξη της αμερικανικής μονάδας.
(Πραγματοποιήθηκε τελετή στις 3 Νοεμβρίου 2023 για την αποστολή αυτοκινητοπομπής από την Κωνσταντινούπολη στα Άδανα, όπου σχεδιαζόταν μαζική διαμαρτυρία έξω από την αεροπορική βάση Ιντσιρλίκ, την έδρα του προσωπικού της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ. Η κινητοποίηση οργανώθηκε από την IHH, μια τουρκική τζιχαντιστική φιλανθρωπική οργάνωση συνδεδεμένη με τις τουρκικές υπηρεσίες πληροφοριών και με διασυνδέσεις με την αλ-Κάιντα.)
Ο Μέλτζερ είχε μετατεθεί τον Απρίλιο σε μια νέα διμοιρία που προετοιμαζόταν για μια αποστολή φύλαξης μιας ευαίσθητης στρατιωτικής εγκατάστασης στην Τουρκία. Στις 17 Μαΐου, ο Μέλτζερ ενημέρωσε έναν συγκατηγορούμενο που ταυτοποιήθηκε ως CC-1 σχετικά με την επικείμενη ανάπτυξη, η οποία είχε προγραμματιστεί τότε για τις 28 Μαΐου. Ο CC-1 ανέφερε ότι οι πληροφορίες έπρεπε να διαβιβαστούν στον CC-2, ο οποίος ταυτοποιήθηκε ως πρόσωπο της αλ-Κάιντα στην Τουρκία.
Η αναφορά στον Τούρκο επίδοξο τζιχαντιστή της αλ-Κάιντα έγινε τρεις ημέρες πριν ο Μέλτζερ λάβει την απόρρητη ενημέρωση της 20ής Μαΐου, η οποία του παρείχε πιο λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τη στρατιωτική εγκατάσταση, τη στρατηγική της σημασία και πιθανά σενάρια τζιχαντιστικών επιθέσεων.
Στη συνέχεια, ο Μέλτζερ αποκάλυψε όλο και πιο ευαίσθητες πληροφορίες. Έως τις 25 Μαΐου είχε επιβεβαιώσει τις συντεταγμένες της βάσης και είχε παράσχει λεπτομέρειες σχετικά με τον αριθμό των στρατιωτών που αναμένονταν να παρίστανται και τον οπλισμό τους.
Η αλληλουχία υποδηλώνει ότι, σύμφωνα με τον CC-1, ο CC-2 θεωρούνταν ήδη δυνητικά σχετικός με την επιχειρησιακή δράση πριν ο Μέλτζερ αποκτήσει και μεταδώσει τις πιο ευαίσθητες στρατιωτικές πληροφορίες.
Η κυβέρνηση τόνισε ότι ο Μέλτζερ δεν έστειλε απλώς πληροφορίες σε ένα μόνο άτομο. Τις διένειμε σε ένα ευρύτερο διαδικτυακό κοινό και αναζητούσε ενεργά ανθρώπους ικανούς να διοχετεύσουν τις πληροφορίες σε όσους μπορούσαν να εκτελέσουν μια επίθεση στη μονάδα.
Η τουρκική διάσταση έγινε ακόμη πιο σαφής καθώς πλησίαζε η προγραμματισμένη ανάπτυξη.
Στις 23 Μαΐου, ο CC-1 φέρεται να προώθησε επικοινωνίες σχετικά με την προτεινόμενη επίθεση σε μια διαδικτυακή ομάδα με 18 συμμετέχοντες. Μεταξύ αυτών ήταν ο Μέλτζερ και ο μυστικός πληροφοριοδότης του FBI που θα αποκάλυπτε τελικά το σχέδιο. Οι συμμετέχοντες συζήτησαν την πιθανότητα να επιτεθούν τζιχαντιστές στη διμοιρία του Μέλτζερ.
Ο Μέλτζερ δήλωσε ότι στο παρελθόν διατηρούσε φιλικές σχέσεις με αρκετά μέλη του ISIS που ζούσαν στη Γαλλία. Παραδέχθηκε επίσης ότι με την αποhandling/αποκάλυψη πληροφοριών σχετικά με τη στρατιωτική του ανάπτυξη «διακινδύνευε την ίδια την ελευθερία της ζωής του» και δήλωσε ότι «περιμένει αποτελέσματα».
Ο στόχος του, σύμφωνα με τους εισαγγελείς, εκτεινόταν πέρα από τη δολοφονία μελών της δικής του μονάδας.
Ο Μέλτζερ πίστευε ότι μια επίθεση στις αμερικανικές δυνάμεις θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια άλλη παρατεταμένη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή. Σκεφτόταν να πεθάνει ο ίδιος στην επίθεση και πρότεινε ότι η πρόκληση ενός ακόμη 10ετούς πολέμου θα του επέτρεπε να αφήσει το στίγμα του.
Η σχεδιαζόμενη επιχείρηση περιγράφηκε στις επικοινωνίες ως επίθεση «μαζικών θυμάτων» (mass casualty).
Στις 25 Μαΐου, ο Μέλτζερ επιβεβαίωσε τις συντεταγμένες της στρατιωτικής εγκατάστασης και παρείχε λεπτομερείς πληροφορίες εθνικής άμυνας, συμπεριλαμβανομένου του αναμενόμενου αριθμού στρατιωτών και όπλων στη βάση. Στη συνέχεια, ο CC-1 δημιούργησε μια μικρότερη ομάδα στο Telegram, μόνο κατόπιν πρόσκλησης, για ελεγμένους συμμετέχοντες, συμπεριλαμβανομένου του Μέλτζερ, ενός άλλου εικαζόμενου συνωμότη που ταυτοποιήθηκε ως CC-3 και του μυστικού πληροφοριοδότη του FBI.
Η ανταλλαγή μηνυμάτων υποδηλώνει ότι ο Μέλτζερ αναζητούσε άτομα με τουρκική διασύνδεση που θα μπορούσαν ενδεχομένως να συμμετάσχουν σε μια επιχείρηση εντός της χώρας.
Τα δικαστικά έγγραφα δείχνουν ότι οι συζητήσεις ξεπέρασαν τη γενική επιθυμία στρατολόγησης τζιχαντιστών. Οι συνωμότες συζήτησαν πρακτικές πτυχές της επίθεσης στην αμερικανική μονάδα και την εγκατάσταση.
Ο CC-1 ζήτησε πληροφορίες σχετικά με τη στρατιωτική αυτοκινητοπομπή που εμπλεκόταν στην ανάπτυξη, συμπεριλαμβανομένου του πόσοι στρατιώτες θα ταξίδευαν, αν θα μετακινούνταν αεροπορικώς ή οδικώς, τι θα μεταφερόταν και ποια ήταν τα σχέδια του στρατού.
Οι συζητήσεις تناولαν επίσης την επίθεση από ορεινό/υπερυψωμένο έδαφος και βολές κατά της εγκατάστασης από πολλαπλές θέσεις. Ο CC-3 φέρεται να اقترح ότι οι επιτιθέμενοι θα έπρεπε να «έρθουν από το βουνό» και δήλωσε ότι εάν η επιχείρηση εκτελούνταν γρήγορα, «δεν θα υπήρχε ανησυχία για αεροπορική υποστήριξη».
Ο Μέλτζερ αποκάλυψε επίσης πληροφορίες σχετικά με στρατιωτική αυτοκινητοπομπή, συμπεριλαμβανομένου του δρόμου στον οποίο θα ταξίδευε.
Το δικαστήριο διαπίστωσε αργότερα ότι η τζιχαντιστική προπαγάνδα που βρέθηκε στις συσκευές του Μέλτζερ —συμπεριλαμβανομένου υλικού από αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό που έπληξε στρατιωτικό όχημα μεταφοράς προσωπικού— ήταν σχετική εν μέρει λόγω της ομοιότητάς της με τον τύπο της υπό συζήτηση επίθεσης.
Οι τακτικές συζητήσεις απέκτησαν μεγαλύτερη σημασία υπό το πρίσμα της αξιολόγησης των ίδιων των στρατιωτικών υπηρεσιών πληροφοριών του Στρατού. Οι εισαγγελείς τόνισαν κατά την επιβολή της ποινής ότι τα πιθανά σενάρια επίθεσης που συζήτησε ο Μέλτζερ είχαν ουσιαστικά αντληθεί από την ενημέρωση απειλών που έλαβε από τη στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών.
Ο Στρατός είχε εντοπίσει αυτές τις μεθόδους επειδή οι αξιωματούχοι πίστευαν ότι αντιπροσώπευαν πραγματικούς κινδύνους για τα στρατεύματα που επιχειρούσαν στην απομακρυσμένη εγκατάσταση.
Στις 26 Μαΐου περίπου, ο μυστικός πληροφοριοδότης του FBI αποκάλυψε τη συνωμοσία στις αρχές επιβολής του νόμου. Η ανάπτυξη της 28ης Μαΐου αναβλήθηκε. Οι εισαγγελείς δήλωσαν αργότερα στο δικαστήριο επιβολής της ποινής ότι όταν συνελήφθη ο Μέλτζερ, φορούσε στολή, είχε ετοιμάσει τις αποσκευές του και περίμενε το λεωφορείο για να μεταφέρει τη μονάδα στο αεροδρόμιο.
(Το Δεκέμβριο του 2024, το Εφετείο των ΗΠΑ για τη Δεύτερη Περιφέρεια επικύρωσε την καταδίκη του Ίθαν Φίλαν Μέλτζερ από το Ομοσπονδιακό Περιφερειακό Δικαστήριο των ΗΠΑ για τη Νότια Περιφέρεια της Νέας Υόρκης)
Βιβλιογραφία της O9A φέρεται να ήταν συσκευασμένη στις αποσκευές του. Μόλις λίγες ώρες πριν από τη σύλληψή του, δήλωσαν οι εισαγγελείς, ο Μέλτζερ εξακολουθούσε να συζητά την επίθεση με την μυστική πηγή και προέβλεπε ότι οι συνέπειες θα άφηναν τις Ηνωμένες Πολιτείες να παλεύουν να στείλουν δυνάμεις στην περιοχή και να ξεκινήσουν άλλον έναν πόλεμο.
Η ανακάλυψη του σχεδίου καθυστέρησε αλλά δεν ακύρωσε τη στρατιωτική αποστολή. Ο λοχαγός Τζέικομπ Φέρις (Capt. Jacob Ferris), ο διοικητής της διμοιρίας που διοίκησε τελικά τους στρατιώτες κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης, κατέθεσε ότι περίπου τρεις δεκάδες αλεξιπτωτιστές προχώρησαν τελικά στην αποστολή.
Τώρα έπρεπε να αναχωρήσουν για μια απομακρυσμένη και δυνητικά επικίνδυνη τοποθεσία αφού έμαθαν ότι ένας από τους συμπολεμιστές τους είχε προσπαθήσει να παράσχει σε τρομοκράτες πληροφορίες που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να τους σκοτώσουν.
Ο Φέρις περιέγραψε τον προορισμό τους ως μια «απίστευτα απομακρυσμένη στρατιωτική βάση», όπου τα στρατεύματα θα περνούσαν περίπου πέντε έως έξι μήνες με ελάχιστη σύνδεση με τις οικογένειές τους ή τον έξω κόσμο. Επομένως, έπρεπε να βασίζονται σε μεγάλο βαθμό ο ένας στον άλλο αμέσως μόλις ανακάλυψαν ότι κάποιος μέσα στις δικές τους τάξεις είχε συνωμοτήσει εναντίον τους.
Μετά την άφιξή τους στην Τουρκία, οι στρατιώτες υποβλήθηκαν σε καραντίνα δύο εβδομάδων. Ο Φέρις κατέθεσε ότι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου κάθε μέλος της διμοιρίας ανακρίθηκε από ερευνητικούς πράκτορες στην Αεροπορική Βάση Ιντσιρλίκ.
Οι ερευνητές ρώτησαν τους στρατιώτες αν είχαν παρατηρήσει ύποπτη συμπεριφορά από τον Μέλτζερ πριν από την ανάπτυξη. Ορισμένοι κατηγόρησαν τους εαυτούς τους επειδή απέτυχαν να αναγνωρίσουν την απειλή νωρίτερα, δήλωσε ο Φέρις.
Στρατιωτικοί αξιωματούχοι κατέθεσαν ότι οι πληροφορίες δεν θα μπορούσαν ποτέ απλώς να αποσυρθούν από την κυκλοφορία. Ο Κράους προειδοποίησε ότι οι πληροφορίες θα μπορούσαν ενδεχομένως να κοινοποιηθούν σε άγνωστο αριθμό ατόμων ή οργανώσεων και να εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται για την πρόκληση βλάβης σε αμερικανικό στρατιωτικό προσωπικό και δυνάμεις εταίρων χωρών.
Το πρόβλημα επιδεινώθηκε από τη φύση των στρατιωτικών αναπτύξεων στο εξωτερικό. Ο Κράους εξήγησε ότι το Υπουργείο Άμυνας δεν μπορούσε απλώς να μετακινήσει μια εγκατάσταση, επειδή τέτοιες εγκαταστάσεις λειτουργούν βάσει Συμφωνιών για το Καθεστώς των Δυνάμεων (Status of Forces Agreements – SOFA) και άλλων διπλωματικών ρυθμίσεων.
Η κατάθεση σημαίνει ότι ενώ η άμεση συνωμοσία αποτράπηκε, Αμερικανοί στρατιωτικοί αξιωματούχοι πίστευαν ότι η ίδια η διαρροή των πληροφοριών δημιούργησε έναν δυνητικά διαρκή κίνδυνο ασφαλείας.
Η ταυτότητα της στρατιωτικής εγκατάστασης δεν έχει επιβεβαιωθεί ποτέ δημόσια στα δικαστικά έγγραφα που εξετάστηκαν. Πριν από την αναμενόμενη δίκη του Μέλτζερ, η κυβέρνηση των ΗΠΑ ζήτησε από τον δικαστή Γκρέγκορι Χ. Γουντς (Gregory H. Woods) του Ομοσπονδιακού Περιφερειακού Δικαστήριου των ΗΠΑ για τη Νότια Περιφέρεια της Νέας Υόρκης να απαγορεύσει στους διαδίκους να ταυτοποιήσουν δημόσια την εγκατάσταση. Ο δικαστής συμφώνησε, διατάσσοντας να αναφέρεται απλώς ως «η Στρατιωτική Βάση».
Ωστόσο, δημόσια διαθέσιμες πληροφορίες υποδηλώνουν ότι μόνο ένας περιορισμένος αριθμός στρατηγικά σημαντικών εγκαταστάσεων των ΗΠΑ ή του ΝΑΤΟ στην Τουρκία ταιριάζει με την ευρεία περιγραφή στο δικαστικό υπόμνημα. Η αεροπορική βάση Ιντσιρλίκ στα Άδανα είναι η πιο πιθανή εκδοχή λόγω του μακροχρόνιου ρόλου της στις στρατιωτικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ, αν και η κατάθεση στην υπόθεση Μέλτζερ που υποδεικνύει ότι η διμοιρία ανακρίθηκε στο Ιντσιρλίκ πριν μεταβεί στην ανώνυμη εγκατάσταση ενδέχεται να δείχνει διαφορετική εγκατάσταση.
Άλλοι πιθανοί υποψήφιοι περιλαμβάνουν την εγκατάσταση ραντάρ Κιουρετσίκ στην επαρχία Μαλάτια, η οποία φιλοξενεί αμερικανικής ιδιοκτησίας προωθημένο ραντάρ ενσωματωμένο στην αρχιτεκτονική αντιβαλλιστικής αμυνας του ΝΑΤΟ, και το στρατηγείο της Διοίκησης Χερσαίων Δυνάμεων του ΝΑΤΟ (LANDCOM) στη Σμύρνη, το κύριο στρατηγείο χερσαίων δυνάμεων της συμμαχίας.
Και οι τρεις εγκαταστάσεις έχουν σημαντική στρατηγική σημασία και αντιπροσωπεύουν ιδιαίτερα ορατές εκδηλώσεις της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην Τουρκία, καθιστώντας τες δυνητικά ελκυστικούς στόχους για τζιχαντιστικές ή άλλες εξτρεμιστικές ομάδες εχθρικές προς τη Δυτική Συμμαχία.
Το σχέδιο υπογραμμίζει επίσης τη σύγκλιση που μπορεί να συμβεί μεταξύ φαινομενικά διαφορετικών εξτρεμιστικών ιδεολογιών. Ο Μέλτζερ ανήκε στην O9A, η οποία περιγράφεται από τους εισαγγελείς ως βίαιη οργάνωση λευκής υπεροχής και σατανισμού που δοξάζει τον Χίτλερ και το Ολοκαύτωμα, προωθεί τον βιασμό, τη δολοφονία και τις αδιακρίτως επιθέσεις, και ευθυγραμμίζεται με τρομοκρατικές ομάδες και ομάδες μίσους που επιδιώκουν την καταστροφή του δυτικού πολιτισμού. Η ομάδα ασπάζεται τον επιταχυνσιτισμό (accelerationism), πιστεύοντας ότι η βία και το χάος μπορούν να επιταχύνουν έναν αναπόφευκτο παγκόσμιο φυλετικό πόλεμο.
(Ο Αρχηγός του Επιτελείου της Πολεμικής Αεροπορίας Στρατηγός Ντέιβιντ Λ. Γκόλντφεϊν (Gen. David L. Goldfein) και ο Αρχικελευστής της Πολεμικής Αεροπορίας Κάλεθ Ο. Ράιτ (Chief Master Sgt. Kaleth O. Wright) συνομιλούν με Αμερικανούς σμηνίτες της 22ης Μοίρας Ανεφοδιασμού Αέρος κατά τη διάρκεια επίσκεψης στην αεροπορική βάση Ιντσιρλίκ, στις 23 Δεκεμβρίου 2018. Ο Γκόλντφεϊν εξέφρασε την εκτίμησή του για τη θυσία των σμηνιτών και αναγνώρισε πόσο δύσκολο είναι να βρίσκεται κανείς μακριά από την οικογένειά του κατά τη διάρκεια των διακοπών. / Φωτογραφία Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ)
Οι εισαγγελείς δήλωσαν ότι ο Μέλτζερ συζητούσε για την O9A έως τον Φεβρουάριο του 2019, πριν ξεκινήσει την ενεργό στρατιωτική του θητεία. Μέχρι τον Μάρτιο αναζητούσε στρατολόγηση στην ομάδα. Μέχρι τον Απρίλιο είχε κατεβάσει και αποθηκεύσει σχεδόν μια δωδεκάδα κείμενα σχετικά με την O9A και τα μοιραζόταν με άλλους. Τον Μάιο είπε στους οπαδούς της O9A ότι είχε καταταγεί στον στρατό των ΗΠΑ και σκόπευε να εκπαιδευτεί ως αλεξιπτωτιστής.
Αναγνώρισε ότι οι στρατιωτικοί κανόνες απαγόρευαν τη συμμετοχή στην O9A και δήλωσε ότι θα απέκρυπτε τους δεσμούς του. Αργότερα τον ίδιο μήνα συζήτησε την ίδρυση μιας ομάδας O9A με σύνθημα «Ολική Άρια Νίκη». Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2019 είχε τοποθετηθεί στην Ιταλία. Τον Δεκέμβριο είπε σε άλλο άτομο: «Είμαι στον Στρατό ειδικά γι’ αυτό. Κυριολεκτικά κατατάχθηκα γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο».
Οι εισαγγελείς υποστήριξαν ότι ο Μέλτζερ έβλεπε τη στρατιωτική του θητεία ως μέσο απόκτησης εκπαίδευσης και πρόσβασης που θα μπορούσαν τελικά να χρησιμοποιηθούν για την προώθηση εξτρεμιστικών στόχων. Η ευκαιρία, σύμφωνα με την κυβέρνηση, ήρθε όταν μετατέθηκε στη διμοιρία που αναπτυσσόταν στην Τουρκία.
Οι ερευνητές ανέκτησαν επίσης μια σημαντική συλλογή τζιχαντιστικής προπαγάνδας από τις συσκευές του Μέλτζερ. Μεταξύ του υλικού που επισημάνθηκε από τους εισαγγελείς ήταν πλάνα του ISIS που απεικόνιζαν επιθέσεις σε στρατιωτικές δυνάμεις, εκτελέσεις και άλλη βία. Ένα ιδιαίτερα σχετικό βίντεο έδειχνε τη δολοφονία Αμερικανών στρατιωτικών στην Αφρική κατά τη διάρκεια ενέδρας σε στρατιωτική αυτοκινητοπομπή.
(Η πρόσοψη του κτιρίου του επιβατικού σταθμού της βάσης. 31 Ιουλίου 2020, Αεροπορική Βάση Ιντσιρλίκ. / Φωτογραφία Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ)
Εβδομάδες μετά την εμφάνιση του βίντεο στο τηλέφωνο του Μέλτζερ, είπαν οι εισαγγελείς, άρχισε να συζητά την πιθανότητα μια ενέδρα στην αυτοκινητοπομπή της δικής του μονάδας να προκαλέσει μαζικά θύματα. Άλλο υλικό απεικόνιζε επιθέσεις σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις, τη χρήση αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών κατά στρατιωτικών οχημάτων και επιθέσεις με όλμους.
Ο ίδιος ο Μέλτζερ έγραψε κατά τη διάρκεια συζητήσεων σχετικά με την επιχείρηση στην Τουρκία ότι «μια ομάδα όλμων θα μπορούσε απολύτως να προκαλέσει όλεθρο». Η σημασία της προπαγάνδας δεν ήταν απλώς ιδεολογική.
Σύμφωνα με τους εισαγγελείς, οι μέθοδοι που απεικονίζονταν σε μέρος του υλικού έμοιαζαν με τους ίδιους τύπους σεναρίων επίθεσης που συζητούσε ο Μέλτζερ με τους συνεργάτες του —και τους ίδιους τύπους απειλών που οι στρατιωτικές υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ θεωρούσαν αρκετά ρεαλιστικούς ώστε να τους συμπεριλάβουν στις ενημερώσεις πριν από την ανάπτυξη.
Ο Μέλτζερ ομολόγησε τελικά την ενοχή του στις 24 Ιουνίου 2022 για απόπειρα δολοφονίας μελών των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ, απόπειρα παροχής και παροχή υλικής υποστήριξης σε τρομοκράτες και παράνομη διαβίβαση πληροφοριών εθνικής άμυνας.
Η κυβέρνηση χαρακτήρισε τα αδικήματα ως απόπειρα διευκόλυνσης της δολοφονίας περίπου 40 Αμερικανών στρατιωτών. Κατά την επιβολή της ποινής, το δικαστήριο υπολόγισε επίπεδο αδικήματος 43 και κατηγορία ποινικού μητρώου VI, επειδή τα αδικήματα περιλάμβαναν ομοσπονδιακό έγκλημα τρομοκρατίας.
Ο υπολογισμός των κατευθυντήριων γραμμών που προέκυψε θα οδηγούσε κανονικά σε ισόβια κάθειρξη, αλλά το ανώτατο όριο που προβλέπει ο νόμος για τα τρία αδικήματα για τα οποία ομολόγησε την ενοχή του ο Μέλτζερ ήταν 45 έτη. Ο δικαστής Γουντς επέβαλε την πλήρη ποινή των 540 μηνών στις 3 Μαρτίου 2023.
Η ταυτότητα του CC-2 παραμένει άγνωστη. Η ανησυχία, ωστόσο, είναι ότι αυτό το τουρκικό άτομο ενδέχεται να έχει αποκτήσει πρόσβαση σε εξαιρετικά ευαίσθητες επιχειρησιακές πληροφορίες που θα μπορούσαν ενδεχομένως να εκμεταλλευτούν σε μια μελλοντική επίθεση. Το δημόσια διαθέσιμο δικαστικό υπόμνημα δεν αποδεικνύει ότι ο CC-2 έλαβε προσωπικά όλες τις απόρρητες πληροφορίες που αποκάλυψε ο Μέλτζερ, αλλά δείχνει ότι οι συνωμότες σκόπευαν να του διαβιβάσουν πληροφορίες επειδή, σύμφωνα με τον CC-1, «πρέπει να γνωρίζει» και «έχει σχέδια».
Αυτό που είναι σαφές από τα δικαστικά στοιχεία είναι ότι ένας Αμερικανός στρατιώτης παρείχε ευαίσθητες και απόρρητες πληροφορίες σχετικά με μια στρατηγικά σημαντική στρατιωτική εγκατάσταση στην Τουρκία, ενώ προσπαθούσε να διευκολύνει μια τζιχαντιστική επίθεση εναντίον της δικής του μονάδας. Ο Μέλτζερ αναζήτησε ρητά Τούρκους συμμετέχοντες για την επιχείρηση και συζήτησε τη στρατολόγηση μιας ομάδας τζιχαντιστών μεγέθους ομάδας μάχης. Ταυτόχρονα, οι στρατιωτικές υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ είχαν εντοπίσει ανεξάρτητα τρομοκρατικούς δρώντες που επιχειρούσαν σε απόσταση λίγων ωρών από την προβλεπόμενη τοποθεσία των στρατιωτών και θεωρούσαν τις τζιχαντιστικές επιθέσεις εναντίον της μονάδας και της εγκατάστασης ως ρεαλιστικές απειλές.
Στρατιωτικοί αξιωματούχοι προειδοποίησαν ότι οι πληροφορίες που διοχέτευσε ο Μέλτζερ δεν θα μπορούσαν ποτέ να αποσυρθούν πλήρως από την κυκλοφορία, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο πληροφορίες που αρχικά προορίζονταν για την προστασία των αμερικανικών στρατευμάτων στην Τουρκία να παραμείνουν στην κατοχή εχθρικών δρώντων πολύ μετά την αποτροπή του άμεσου σχεδίου.
Το ευρύτερο περιβάλλον ασφαλείας έχει επίσης γίνει όλο και πιο ανησυχητικό. Εν μέσω αυξανόμενης αντιδυτικής και αντιαμερικανικής ρητορικής στην Τουρκία την τελευταία δεκαετία, η κυβέρνηση του Προέδρου Ερντογάν και ανώτεροι αξιωματούχοι έχουν συχνά χρησιμοποιήσει εμπρηστική γλώσσα που κατά περιόδους απηχεί θέματα που προωθούνται από ισλαμιστικά και άλλα εξτρεμιστικά κινήματα. Σε αυτό το υπόβαθρο, και με τις ριζοσπαστικές ομάδες να απολαμβάνουν μεγαλύτερη ορατότητα και ικανότητα κινητοποίησης, το περιβάλλον απειλών γύρω από δυτικούς στρατιωτικούς και πολιτικούς στόχους στην Τουρκία —ιδιαίτερα εκείνους που συνδέονται με τις Ηνωμένες Πολιτείες— έχει γίνει αισθητά πιο εχθρικό και απρόβλεπτο.
nordicmonitor.com
GEOPOLITICO
Συμπτώματα Παρακμής…
Η Τουρκία διεκδικεί ξανά πρόσβαση στη δυτική αμυντική αγορά, ενώ η Ελλάδα καλείται να μετατρέψει τους εξοπλισμούς και τις συμμαχίες της σε ουσιαστική αποτροπή. Ο Θανάσης Κ. ασκεί αιχμηρή κριτική στην πολιτική της ελληνοτουρκικής «φιλίας» και θέτει το κρίσιμο ερώτημα: πώς μπορεί η Ευρώπη να οικοδομεί στρατηγική αυτονομία, όταν εξοπλίζει μια χώρα που απειλεί την Ελλάδα και την Κύπρο;
Του Θανάση Κ.
* Η Τουρκία ξαναμπαίνει, βήμα-βήμα, στη δυτική αμυντική αγορά.
Γαλλία και Τουρκία υπέγραψαν πρόσφατα έναν «οδικό χάρτη» για την αμυντική τους συνεργασία. Δεν είναι συνθήκη αμυντικής συνδρομής. Δεν είναι κάτι ανάλογο με την ελληνογαλλική συμφωνία του 2021. Δεν “δεσμεύει” τη Γαλλία να υπερασπιστεί στρατιωτικά την Τουρκία.
Ας μην υπερβάλλουμε, λοιπόν.
Αλλά ας μην το υποτιμούμε κιόλας.,,
Τα Eurofighter προχωρούν. Οι Meteor, οι γαλλικοί πύραυλοι αέρος-αέρος, ανοίγουν τον δρόμο τους προς την Τουρκία. Και η Τουρκία ξαναμπαίνει σταδιακά στην αλυσίδα της δυτικής αμυντικής βιομηχανίας.
Όχι χωρίς εμπόδια…
Τα F-35 δεν τα πήρε.
Τα 40 αμερικανικά F-16 Block 70 καθυστερούν.
Τα 79 αμερικανικά πακέτα αναβάθμισης παλαιών F-16 σε Viper εγκρίθηκαν από το Κογκρέσο, αλλά στη συνέχεια η Άγκυρα απέσυρε αυτή την αμερικανική λύση και επέλεξε να προχωρήσει στην αναβάθμιση με δικές της δυνατότητες.
Οι αμερικανικοί κινητήρες F110 για το KAAN τελικά αποδεσμεύθηκαν. Αλλά δεν αποτελούν “αναβάθμιση”. Και ο τουρκικός κινητήρας, δεν αναμένεται πριν από τις αρχές της επόμενης δεκαετίας.
Το αντι-αεροπορικό SAMP/T εξακολουθεί να συναντά γαλλικές αντιρρήσεις.
Με άλλα λόγια, η Τουρκία δεν κέρδισε τα πάντα.
Αλλά κερδίζει έδαφος.
Και αυτό είναι το σημαντικό.
Γιατί κάθε φορά που συναντά ένα εμπόδιο δεν εγκαταλείπει.
Πιέζει.
Διαπραγματεύεται.
Αλλάζει δρόμο.
Αναζητά άλλη λύση.
Υπέρ-προβάλλει κι ύστερα αξιοποιεί στο μέγιστο τη “γεωπολιτική της αξία”.
Και περιμένει την κατάλληλη στιγμή.
Έτσι λειτουργούν οι χώρες που θέλουν να γίνουν περιφερειακές δυνάμεις.
Η Ελλάδα, αντιθέτως, έχει αναλάβει έναν παράξενο ρόλο: να εξηγεί στους άλλους ότι η Τουρκία είναι… “φίλη μας”.
* Η “Διακήρυξη των Αθηνών” του Δεκεμβρίου 2023 δεν είναι συνθήκη ούτε νομικά δεσμευτική συμφωνία. Είναι πολιτική διακήρυξη φιλίας και καλής γειτονίας.
Και αυτό ακριβώς ήταν το πρόβλημα.
Γιατί η διπλωματία δεν κρίνεται μόνο από το νομικό περιεχόμενο των κειμένων.
Κρίνεται και από τα μηνύματα που εκπέμπεις.
Και το μήνυμα που εκπέμψαμε τότε ήταν σαφές:
Η Τουρκία είναι “φίλη” μας!
Την ώρα που δημιουργεί συνεχώς νέα τετελεσμένα και κλιμακώνει ασταμάτητα τις προκλήσεις σε βάρος μας.
Αφού εμείς λέμε ότι, παρ’ όλα αυτά, “η Τουρκία είναι φίλη μας”,
γιατί να μην το πιστέψουν και οι άλλοι;
Γιατί οι Γάλλοι να θεωρούν ότι υπάρχει πρόβλημα, όταν συζητούν την πώληση όπλων στην Τουρκία;
Γιατί οι Γερμανοί να διστάζουν να πουλήσουν Eurofighter;
Και, κυρίως, γιατί οι χώρες της περιοχής, που έχουν δικά τους προβλήματα με την Τουρκία, να θεωρούν την Ελλάδα “φυσικό σύμμαχο” απέναντί της;
Εμείς οι ίδιοι τους διαμηνύουμε να μη περιμένουν τίποτα από μας.
* Κι εδώ βρίσκεται η ευθύνη της κυβερνητικής πολιτικής.
Δεν είναι λάθος “να συνομιλείς” με την Τουρκία. Έτσι κι αλλιώς υπάρχουν πολλαπλοί δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ μας.
Δεν είναι λάθος να επιδιώκεις αποκλιμάκωση.
Λάθος είναι να βαφτίζεις «φιλική» μια συμπεριφορά που δεν είναι φιλική!
Και να στέλνεις παντού το λάθος μήνυμα…
Γιατί η συμπεριφορά της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα δεν είναι συμπεριφορά “φίλου”.
Κι αυτό πρέπει να ειπωθεί ψύχραιμα, καθαρά και απερίφραστα.
Προς πάσαν κατεύθυνση…
* Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη.
Και αυτό πρέπει να λέγεται στην Ευρώπη ξανά και ξανά.
Η Τουρκία απειλεί δύο κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την Ελλάδα και την Κύπρο. Και κατέχει παράνομα έδαφος ενός κράτους-μέλους: Της Κύπρου…
Πώς είναι δυνατόν, λοιπόν, η Ευρώπη να εξοπλίζει την Τουρκία και ταυτόχρονα να μιλά για “ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία”;
Πώς μπορεί να θέλει να γίνει “αμυντικά ανεξάρτητη” – όταν μόνη της καθίσταται αμυντικά “ανύπαρκτη”;
Όταν απειλούνται κράτη-μέλη από τρίτη χώρα και άλλα κράτη-μέλη εξοπλίζουν την τρίτη χώρα, γεωπολιτικά δεν υπάρχει Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αυτό πρέπει να διακηρύσσει η Ελλάδα.
Σε κάθε ευρωπαϊκό συμβούλιο.
Σε κάθε Σύνοδο Κορυφής.
Στο ΝΑΤΟ.
Στα Ηνωμένα Έθνη.
Παντού.
Για να γίνει στρατηγικά αυτόνομη η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει προηγουμένως να υπάρχει. Και εξοπλίζοντας την Τουρκία την ώρα που η Τουρκία απειλεί κράτη μέλη της, η Ευρώπη αυτο-ακυρώνεται.
Αυτό δεν αφορά μόνο την Ελλάδα και την Κύπρο.
Αφορά την Ευρώπη συνολικά.
Δεν είναι “κραυγή αγωνίας” της Ελλάδας προς την Ευρώπη.
Είναι “καμπανάκι” για την Ευρώπη συνολικά.
* Και μετά υπάρχει το τρίτο, το αυτονόητο.
Η Ελλάδα πρέπει να ξαναβρεί τους φυσικούς της συμμάχους στην περιοχή.
Το Ισραήλ.
Την Αίγυπτο.
Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Την Ανατολική Λιβύη.
Την Ινδία.
Να τους πει καθαρά:
Η Ελλάδα είναι χώρα πρώτης γραμμής απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό – αναθεωρητισμό. Δεν είναι «φίλη» της τουρκικής πολιτικής.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνει “αντί-τουρκική” η Πολιτική της Ελλάδας,,,
Σημαίνει ότι πρέπει να γίνει, επιτέλους, Ελληνική!
Να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της.
Να αξιοποιήσει τις δυνητικές συμμαχίες της.
Να δημιουργήσει νέες.
Να προσφέρει στους άλλους λόγο να στηρίζονται στην Ελλάδα.
Γιατί σήμερα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο:
Όταν η Αθήνα διακηρύσσει ότι η Τουρκία είναι “φίλη” της, απογοητεύει όσους έχουν λόγους να φοβούνται την Τουρκία.
Και ενθαρρύνει άλλες χώρες να τα βρουν απευθείας με την Άγκυρα.
Γιατί να επενδύσει περισσότερο το Κάιρο στην Αθήνα, όταν η ίδια η Αθήνα διαβεβαιώνει ότι οι σχέσεις της με την Άγκυρα είναι “σχέσεις φιλίας”;
Φτάσαμε στο παράδοξο να υπερασπίζεται ο Νετανιάχου, στα Ηνωμένα Έθνη, την Ελλάδα και την Κύπρο απέναντι στις τουρκικές προκλήσεις με μεγαλύτερη καθαρότητα από εκείνη που επιδεικνύουν οι ίδιες οι ελληνικές διπλωματικές αντιπροσωπείες.
Αυτό δεν είναι εξωτερική πολιτική. Είναι αυτοϋπονόμευση.
* Και δεν είναι η πρώτη φορά.
— Στη Λιβύη, η Τουρκία μπήκε δυναμικά και άλλαξε τον συσχετισμό.
Η Γαλλία είχε τότε κοινά συμφέροντα με εμάς.
Η Αίγυπτος και τα Εμιράτα επίσης.
Η Ανατολική Λιβύη επίσης.
Εμείς;
Χαρακτηρίσαμε τον Χαφτάρ που αντιστεκόταν στην τουρκική διείσδυση “καμένο χαρτί” και “τελειωμένο”.
Τελικά οι Γάλλοι σταμάτησαν την τουρκική διείσδυση στη Λιβύη με τη βοήθεια της Αιγύπτου και των Εμιράτων.
Μετά η Τουρκία έκανε άνοιγμα στον Χαφτάρ (που οι δικοί μας φωστήρες των είχαν “τελειωμένο”). Τώρα ο υιός Χαφτάρ τα βρήκε με την Αίγυπτο και το Ισραήλ. Κι εμείς απλώς είμαστε απόντες. Γιατί όλοι μας υπολογίζουν ως “φίλους” της Τουρκίας…
— Η Γαλλία μάς είχε προτείνει συμφωνία αμυντικής συνδρομής και μας πήρε πάνω από έναν χρόνο για να απαντήσουμε.
Τελικά, χρειάστηκε η κρίση των γαλλικών υποβρυχίων με την Αυστραλία για να ανοίξει ο δρόμος προς τις Belharra και την ελληνογαλλική συμφωνία. Από “σπόντα”…
Εμείς περιμέναμε την ευκαιρία. Η ευκαιρία πέρασε από μπροστά μας. Και παρά λίγο να τη χάσουμε…
Κι ύστερα διακηρύξαμε την “φιλία μας” προς την Τουρκία και τα ακυρώσαμε όλα…
Εμείς διστάζουμε και καρκινοβατούμε!
Η Τουρκία δεν περιμένει.
Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα…
* Δεν χρειάζεται να υπερτιμούμε την Τουρκία.
Πρέπει να πάψουμε να υποτιμούμε την Ελλάδα!
Γιατί η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της περιοχής που ανήκει ταυτόχρονα στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.
Έχει ναυτική θέση που δεσπόζει στην Ανατολική Μεσόγειο.
Έχει ενεργειακές, εμπορικές και στρατηγικές δυνατότητες.
Έχει ευκαιρίες.
Πολύ περισσότερες απ’ όσες αξιοποιεί.
Και αυτή είναι, ίσως, η μεγαλύτερη διαφορά μας με την Τουρκία.
Η Τουρκία συναντά εμπόδια και προσπαθεί να τα ξεπεράσει.
Εμείς συναντάμε ευκαιρίες και συχνά τις αφήνουμε να περάσουν.
Εκείνη πιέζει.
Εμείς καθησυχάζουμε.
Εκείνη διεκδικεί.
Εμείς εξηγούμε γιατί είμαστε “καλά παιδιά” – σε ένα σύγχρονο κόσμο ανάστατο, που κανείς δεν δίνει σημασία πια στα “καλά παιδιά”…
Εκείνη οικοδομεί επιρροή.
Εμείς διακηρύσσουμε «φιλία» με όσους μας απειλούν!
Εκείνη θέλει να γίνει περιφερειακή δύναμη.
Εμείς διστάζουμε, μήπως η διεκδίκηση του δικού μας ρόλου ενοχλήσει κάποιον.
Αυτό πρέπει να τελειώσει!
* Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να γίνει επιθετική.
Χρειάζεται να γίνει παρούσα. Και Αξιόπιστη…
Δεν χρειάζεται να ψάχνει εχθρούς.
Χρειάζεται να αναγνωρίζει τους πραγματικούς φίλους της.
Δεν χρειάζεται να κόψει τις γέφυρες με την Τουρκία.
Χρειάζεται να πάψει να στρώνει μόνη της τον δρόμο στην Τουρκία.
Γιατί η Τουρκία θα συνεχίσει να πιέζει.
Θα συνεχίσει να αναζητά όπλα.
Θα συνεχίσει να εκμεταλλεύεται τις αντιθέσεις των μεγάλων δυνάμεων.
Θα συνεχίσει να διεκδικεί.
Και αν εμείς συνεχίσουμε να αποκαλούμε
«φιλία» την υποχώρηση,
«σταθερότητα» την αδράνεια
και «επιτυχία» την απουσία κρίσης,
κάποια στιγμή θα ανακαλύψουμε κάτι πολύ δυσάρεστο:
η Τουρκία θα έχει γίνει περιφερειακός ηγεμόνας — κι εμείς θα έχουμε αυτοϋποβιβαστεί σε παρατηρητή της δικής μας ανυπαρξίας.
Μαζί, και της ανυπαρξίας της Ευρώπης…
Οι ευκαιρίες δεν χάνονται όλες μαζί.
Χάνονται μία-μία.
Μέχρι να μην υπάρχουν άλλες.
Και τότε θα είναι πολύ αργά.
* Η “Συμφωνία των Αθηνών” που τώρα έχει οριστικά χρεοκοπήσει,
– αλλά ακόμα δεν έχει οριστικά εγκαταλειφθεί – δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό.
Είναι ένα ακόμα σύμπτωμα της Παρακμής του πολιτικού συστήματος, για την οποία μίλησε χθες και ο Αντώνης Σαμαράς.
Η Ελλάδα αγοράζει Belharra και Rafale, αλλά την ίδια στιγμή παραιτείται από την υπεράσπιση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων (ορίζει την “κόκκινη γραμμή” στα 6 μίλια!) και διακηρύσσει τη… “φιλία” της με εκείνους που της τα καταπατούν. Την ίδια στιγμή ξεπλένει την Τουρκία, ώστε να εξοπλιστεί κι εκείνη με οπλικά συστήματα που πριν δεν της τα έδιναν.
Η Ελλάδα ακυρώνει την Αποτροπή της και απογοητεύει συνεχώς δυνητικούς συμμάχους της στην περιοχή.
Η Ελλάδα δεν αξιοποιεί ούτε τις δυνατότητές που έχει
ούτε τις ευκαιρίες που της παρουσιάζονται.
Ούτε οικονομικά, ούτε διπλωματικά, ούτε γεωπολιτικά.
* Κι αν πάμε ακόμα βαθύτερα: Στην Ελλάδα το πολιτικό σύστημα δεν εκπροσωπεί τη χώρα στο εξωτερικό, αλλά το “Εξωτερικό”μέσα στη χώρα!
Δεν οικοδομεί συμμαχίες έναντι κοινού εχθρού.
Αναζητεί προστάτες! Που εμφανίζονται όλο και πιο απρόθυμοι…
Και δεν θέλει ούτε να εμπνεύσει ούτε να εκπροσωπήσει τους Έλληνες.
Επιδιώκει απλώς να τους “ελέγξει”.
Και γι’ αυτό απογοητεύει όλο και περισσότερους.
Να τους ελέγξει για λογαριασμό μιας “δυτικής πολιτικής” που είτε είναι βαθιά διχασμένη, είτε έντονα αμφισβητούμενη στο εσωτερικό των χωρών της Δύσης.
Η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι “Προπύργιο” της Ευρώπης και της Δύσης στην περιοχή – και γίνεται η “Αχίλλειος πτέρνα” της.
Και η Ευρώπη θα μπορούσε να είναι η “ατμομηχανή” της Δυτικής επιρροής στον κόσμο – και κοντεύει να γίνει η “μαύρη Τρύπα” της Δύσης.
Ό,τι άλλο συμβεί δίπλα μας ή γύρω μας,
η Ελλάδα πρέπει να σταθεί όρθια στα πόδια της
και να σταματήσει τον κατήφορο της Παρακμής της…
Κι ίσως έτσι βοηθήσουμε πραγματικά, την αληθινή Ευρώπη.
Αλλά για την ώρα πρέπει να σώσουμε τους εαυτούς μας.
Είναι πιο “επείγον” απ’ ό,τι φανταζόμαστε
και λιγότερο “ανέφικτο” απ’ ό,τι προσπαθούν να μας πείσουν…
Αναλύσεις
Επιπτώσεις συνεχών παρατάσεων επαναφοράς ελέγχου εσωτερικών συνόρων στη λειτουργία του Σένγκεν
Οι διαδοχικές παρατάσεις των γερμανικών συνοριακών ελέγχων δοκιμάζουν στην πράξη την ελεύθερη κυκλοφορία στον χώρο Σένγκεν. Με το Βερολίνο να επικαλείται μεταναστευτικές πιέσεις και απειλές για τη δημόσια ασφάλεια, ενώ η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζητά επαρκέστερη τεκμηρίωση και σταδιακή άρση των ελέγχων, το ερώτημα γίνεται επιτακτικό: πότε ένα προσωρινό μέτρο αρχίζει να μετατρέπεται σε μόνιμο καθεστώς;
Το καθεστώς της επαναφοράς/παράτασης του ελέγχου των συνόρων στα εσωτερικά σύνορα των Κρατών – Μελών Schengen διέπεται από το άρθρο 25 του Κανονισμού (ΕΕ) 2016/399, όπως τροποποιήθηκε από τον Κανονισμό (ΕΕ) 2024/1717, συγκεκριμένα:
Όταν απαιτείται άμεση δράση για «απρόβλεπτες απειλές», ένα Κράτος-Μέλος μπορεί να επαναφέρει ελέγχους μέγιστης αρχικής διάρκειας ως ένα μήνα. Αν η απειλή επιμένει, μπορεί να παραταθεί με ανώτατο συνολικό όριο τους τρεις μήνες.
Για «προαναγγελλόμενες ή αναμενόμενες απειλές», η αρχική επαναφορά μπορεί να γίνει για χρονικό διάστημα μέγιστης διάρκειας έξι μηνών. Κάθε παράταση μπορεί να διαρκεί ως έξι μήνες, με ανώτατο συνολικό όριο τα δύο έτη.
Σ’ εξαιρετικές περιπτώσεις, όπου η «σοβαρή απειλή» επιμένει μετά το πέρας των δύο ετών, επιτρέπεται η παράταση των ελέγχων για επιπλέον έξι μήνες κάθε φορά, με απόλυτο μέγιστο όριο το ένα επιπλέον έτος (συνολικά 3 έτη). Ωστόσο, αυτό απαιτεί ειδική κοινοποίηση, επικαιροποιημένη εκτίμηση κινδύνου και ενεργοποιεί αυστηρότερο έλεγχο αναλογικότητας από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Οι έλεγχοι πρέπει να επιβάλλονται μόνο ως έσχατη ανάγκη. Τα Κράτη-Μέλη υποχρεούνται πλέον:
• Ν’ αποδεικνύουν ότι εξέτασαν εναλλακτικά μέτρα, όπως η αυξημένη αστυνομική συνεργασία ή οι στοχευμένοι έλεγχοι σε παραμεθόριες ζώνες αντί για πλήρεις συνοριακούς ελέγχους.
• Να υποβάλλουν λεπτομερή εκτίμηση κινδύνου (risk assessment) που να δικαιολογεί ότι η κλίμακα και διάρκεια των ελέγχων δεν υπερβαίνουν το απολύτως απαραίτητο.
Αν οι έλεγχοι παρατείνονται για περισσότερους από δώδεκα μήνες συνολικά, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υποχρεούται (άρθρο 27α) να εκδώσει επίσημη γνώμη (opinion), ενώ δύναται να ξεκινήσει και διαδικασία διαβούλευσης μεταξύ των εμπλεκόμενων Κρατών-Μελών.
Η γνώμη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής περιλαμβάνει τουλάχιστον:
• αξιολόγηση του κατά πόσο η επαναφορά ή η επέκταση του ελέγχου συνόρων στα εσωτερικά σύνορα συμμορφώνεται με τις αρχές της αναγκαιότητας και αναλογικότητας
• αξιολόγηση του κατά πόσο διερευνήθηκαν επαρκώς εναλλακτικά μέτρα για την αντιμετώπιση της σοβαρής απειλής.
Επαναφορά ελέγχου στα κοινά της χερσαία (εσωτερικά) σύνορα της Γερμανίας
Από το Σεπτέμβριο 2024, η Γερμανία επανέφερε τους ελέγχους στα κοινά της χερσαία (εσωτερικά) σύνορα με Γαλλία, Λουξεμβούργο, Βέλγιο, Ολλανδία, Δανία, Ελβετία, Αυστρία, Τσεχία και Πολωνία και τους διατήρησε με διαδοχικές εξάμηνες παρατάσεις, λόγω μεταναστευτικών πιέσεων, πίεσης στο σύστημα υποδοχής ασύλου, λαθρεμπορίου και πιέσεων στη δημόσια ασφάλεια.
Στις 02 Ιουνίου 2026, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέδωσε γνώμες για εννέα χώρες, μεταξύ αυτών και για τη Γερμανία [έγγραφο C (2026) 3557], με τις οποίες είχε εκφράσει επιφυλάξεις για την αναγκαιότητα και αναλογικότητα των ελέγχων σ’ όλα τα εσωτερικά σύνορα χωρίς διάκριση, συστήνοντας τη σταδιακή κατάργησή τους.
Ειδικά για τη Γερμανία, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έκρινε ότι οι κοινοποιήσεις (παράτασης επαναφοράς ελέγχων στα εσωτερικά σύνορα) δεν τεκμηριώνουν επαρκώς γιατί χρειάζονται έλεγχοι σ’ όλα τα κοινά χερσαία σύνορα χωρίς διάκριση, γιατί επιλέγονται εξάμηνες περίοδοι κι όχι συντομότερες, ούτε γιατί δεν αρκούν εναλλακτικά μέτρα (π.χ. στοχευμένοι αστυνομικοί έλεγχοι). Συνέστησε σταδιακή κατάργηση των εσωτερικών ελέγχων, ωστόσο δεν διαπίστωσε ρητά ότι οι έλεγχοι αυτοί είναι ασύμβατοι με το δίκαιο της Ένωσης και, συνεπώς, δεν τους σταμάτησε.
Η τελευταία παράταση (16/09/2026 – 15/03/2027), κοινοποιήθηκε τον Αύγουστο 2026 στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στ’ άλλα Κράτη-Μέλη από το Γερμανό Υπουργό Εσωτερικών Alexander Dobrindt, μ’ επίσημη αιτιολογία τις συνεχιζόμενες σοβαρές απειλές για τη δημόσια ασφάλεια και τάξη, λόγω: υψηλών επιπέδων παράνομης μετανάστευσης, πίεσης στο σύστημα υποδοχής ασύλου, καθώς και της επίδρασης της διεθνούς κατάστασης ασφαλείας (πόλεμος Ρωσίας – Ουκρανίας, κατάσταση στη Μέση Ανατολή και στην Κεντρική Ασία).
Η παράταση αυτή καταχωρήθηκε στο Μητρώο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και ισχύει. Η διατύπωση «ισχύει αν δεν αντιταχθεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή» είναι δημοσιογραφική.
Νομικά, το μέτρο ενεργοποιείται με την κοινοποίηση. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μπορεί ν’ ασκήσει διαδικασία παράβασης, αλλά ως τώρα δεν έχει μπλοκάρει τις παρατάσεις της επαναφοράς ελέγχων στα εσωτερικά σύνορα της Γερμανίας.
Με αφορμή τις διαδοχικές παρατάσεις που έχουν σημειωθεί στην επαναφορά ελέγχων στα εσωτερικά (κοινά χερσαία) σύνορα της Γερμανίας με τις εννέα γειτονικές της χώρες, εγείρονται γενικοί και σοβαροί προβληματισμοί:
• Αρχικά, οι συνεχείς παρατάσεις επαναφοράς των εσωτερικών ελέγχων και, συνεπώς της αναστολής λειτουργίας του Σένγκεν στο συγκεκριμένο είδος συνόρων (εν προκειμένω στα χερσαία σύνορα) για διάστημα δύο ετών, με πιθανότητα να διευρυνθεί συνολικά σε 3 έτη (ήδη το Μάρτιο 2027 θα είναι 2,5 χρόνια επαναφοράς εσωτερικών ελέγχων) εγείρουν θεμελιώδεις και σοβαρές αιτιάσεις αμφισβήτησης της ομαλής κι εύρυθμης λειτουργίας του χώρου Σένγκεν, καθώς και της βασικής φιλοσοφίας του χώρου Σένγκεν «ως χώρου ελευθερίας ασφάλειας και δικαιοσύνης», λαμβάνοντας επίσης υπόψη ότι όπως προαναφέρθηκε, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, οι Γερμανικές Αρχές δεν αιτιολόγησαν επαρκώς: την ανάγκη ελέγχων στα κοινά χερσαία σύνορα της Γερμανίας μ’ όλες τις γειτονικές της χώρες, χωρίς διάκριση, γιατί επέλεξαν εξάμηνες κι όχι συντομότερες περιόδους, καθώς και γιατί δεν αρκούν εναλλακτικά μέτρα αντί για συνεχόμενες παρατάσεις επαναφοράς των εσωτερικών ελέγχων
• Αν «οποιεσδήποτε σοβαρές απειλές στα σύνορα» δεν αιτιολογούνται κατάλληλα ή δεν είναι δυνατό ν’ αντιμετωπιστούν σε διάστημα έξι μηνών ή ενός έτους, από τις αρχές μίας χώρας όπως η Γερμανία των 85 εκατ. κατοίκων, η οποία διαθέτει επαρκή αριθμό αστυνομικών και συνοριοφυλάκων σ’ όλα τα σύνορά της (εξωτερικά κι εσωτερικά), τότε τίθενται στο τραπέζι γενικοί προβληματισμοί για τη συνολική κι εύρυθμη λειτουργία του χώρου Σένγκεν, ειδικά όσον αφορά μικρότερα Κράτη-Μέλη σε πληθυσμό, υποδομές/δυνατότητες/μέσα και προσωπικό επιβολής του νόμου
• Ενώ η Γερμανία διατηρεί, από το Σεπτέμβριο 2024, την επαναφορά ελέγχων στα κοινά χερσαία της (εσωτερικά) σύνορα με γειτονικά Κράτη – Μέλη, λόγω μεταναστευτικών πιέσεων, πίεσης στο σύστημα υποδοχής ασύλου, λαθρεμπορίου και πιέσεων στη δημόσια ασφάλεια, η Ελλάδα, παρότι τη θερινή περίοδο 2025 επικαλέστηκε «κατάσταση ανωτέρας βίας», λόγω των αυξημένων προσφυγικών – μεταναστευτικών ροών δια θαλάσσης, από την Ανατολική Λιβύη στα νησιά Γαύδο και Κρήτη, καθώς και της συνακόλουθης μεγάλης πίεσης στο εθνικό μας σύστημα υποδοχής και ασύλου (με την πίεση αυτή στο σύστημα υποδοχής και ασύλου μάλιστα να εκδηλώνεται και φέτος κατά τη θερινή περίοδο 2026), δεν αιτήθηκε την επαναφορά ελέγχων στα εσωτερικά της σύνορα
• Με βάση πρόσφατα περιστατικά επιθέσεων, από υπηκόους τρίτων χωρών, στη Γερμανία αλλά και σε άλλα Κράτη – Μέλη ΕΕ, σε ανυποψίαστους πολίτες, η παραβατικότητα κάποιων από τους οποίους ήταν ήδη γνωστή στις αρχές επιβολής του νόμου, είναι προφανές ότι η αποτελεσματικότητα των ελέγχων στα σύνορα συνδέεται άμεσα με το επίπεδο και την ποιότητα της εσωτερικής ασφάλειας των Κρατών – Μελών ΕΕ, ενώ εγείρονται επίσης ερωτήματα γιατί αυτοί κυκλοφορούσαν ελεύθεροι ή γιατί δεν είχαν απελαθεί από την ΕΕ.
GEOPOLITICO
Το καλωσόρισμα της Γκίλφοϊλ στον Ρούμπιο και το like στην παρέμβαση Σαμαρά
Η Αμερικανίδα πρέσβης προβάλλει άμυνα, ενέργεια και επενδύσεις ως προτεραιότητες της επίσκεψης Ρούμπιο. Εντύπωση προκάλεσε η διαδικτυακή αντίδρασή της σε ανάρτηση με την κριτική του πρώην πρωθυπουργού.
Τη στρατηγική σημασία της επίσκεψης του Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα υπογράμμισε η πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Κίμπερλι Γκιλφόιλ, συνδέοντας τον 6ο Στρατηγικό Διάλογο των δύο χωρών με την αμυντική συνεργασία, την ενέργεια, το εμπόριο και τις επενδύσεις.
Σε ανάρτησή της το βράδυ της Τρίτης 6 Οκτωβρίου, η Αμερικανίδα πρέσβης καλωσόρισε τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, ο οποίος ηγείται της αμερικανικής αντιπροσωπείας, και χαρακτήρισε την επίσκεψη ένδειξη της ισχύος της διμερούς συμμαχίας.
«Η εταιρική σχέση ΗΠΑ–Ελλάδας δεν ήταν ποτέ ισχυρότερη», ανέφερε, τονίζοντας ότι οι δύο χώρες εργάζονται για ένα ασφαλέστερο και ευημερούν μέλλον, τόσο για τις ίδιες όσο και για την περιοχή.
Οι προτεραιότητες της Ουάσιγκτον
Η Γκιλφόιλ ενέταξε την επίσκεψη Ρούμπιο στην προώθηση των προτεραιοτήτων του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, κατονομάζοντας τρεις βασικούς τομείς: την αμυντική συνεργασία, το εμπόριο και τις επενδύσεις, καθώς και την ενεργειακή συνεργασία.
Η αναφορά της αποτυπώνει το εύρος της ατζέντας του Στρατηγικού Διαλόγου. Πέρα από τις διπλωματικές επαφές, η αμερικανική πλευρά δίνει έμφαση στις οικονομικές και ενεργειακές σχέσεις, παράλληλα με τη συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας.
Η ίδια σημείωσε ότι η παρουσία του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών υπογραμμίζει τη δύναμη της συμμαχίας και την κοινή δέσμευση για την περαιτέρω ανάπτυξή της.
Το like στην ανάρτηση για τον Σαμαρά
Παράλληλα, ενδιαφέρον προκάλεσε μια διαφορετική κίνηση της πρέσβεως στα κοινωνικά δίκτυα: το like σε ανάρτηση που παρουσίαζε την κριτική του Αντώνη Σαμαρά για τη Βόρεια Μακεδονία και τις ελληνοβουλγαρικές σχέσεις.
Στην ανάρτηση περιλαμβάνονταν οι θέσεις του πρώην πρωθυπουργού για τις δηλώσεις της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, σχετικά με την ταυτότητα, τη γλώσσα και τον πολιτισμό της Βόρειας Μακεδονίας.
Ο Αντώνης Σαμαράς είχε επίσης επικρίνει τη συμφωνία που συνέδεσε την επιστροφή 48 εκκλησιαστικών κειμηλίων στην Ελλάδα με την παράδοση των λειψάνων του τσάρου Σαμουήλ στη Βουλγαρία. Υποστήριξε ότι η Αθήνα όφειλε να διεκδικήσει το σύνολο των θρησκευτικών θησαυρών που αφαιρέθηκαν κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κάνοντας λόγο για υποχώρηση της ελληνικής πλευράς.
Η Γκιλφόιλ ακολουθεί, μεταξύ άλλων πολιτικών προσώπων, και τον λογαριασμό του πρώην πρωθυπουργού. Ο λόγος του συγκεκριμένου like, ωστόσο, δεν έχει διευκρινιστεί. Η διαδικτυακή αντίδραση δεν αρκεί για να συναχθεί ότι η πρέσβης υιοθετεί το σύνολο των θέσεων της ανάρτησης ή ότι αυτές εκφράζουν την επίσημη αμερικανική πολιτική.
Το σαφές δημόσιο μήνυμά της αφορά την ενίσχυση της ελληνοαμερικανικής συνεργασίας. Η επίσκεψη Ρούμπιο και οι εργασίες του Στρατηγικού Διαλόγου αποτελούν το πεδίο στο οποίο αυτό το μήνυμα καλείται να αποκτήσει συγκεκριμένο περιεχόμενο.
-
Αναλύσεις3 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO3 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας
