Η ιστορική ελληνορθόδοξη κοινότητα της Συρίας, η πόλη που ακόμη ψιθυρίζει ελληνικά στα στενά δρομάκια της Λεβαντίνης, βρίσκεται για ακόμη μία φορά στο μάτι του κυκλώνα.

Λίγες μόλις εβδομάδες μετά την τελευταία αναζωπύρωση της βίας στην περιοχή, ένοπλες ομάδες από το γειτονικό προπύργιο των ανταρτών, το Καλαάτ αλ-Μαντίκ, εισέβαλαν στην πόλη, προκάλεσαν πανικό και παρενόχλησαν κατοίκους, για να απωθηθούν τελικά από ντόπιους που πήραν τα όπλα ως αυτοάμυνα. Τώρα, οι πηγές μας στη Λεβαντίνη μεταφέρουν νέες, ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, οι ίδιες ομάδες υπόσχονται να επιστρέψουν με βαρύτερο οπλισμό για να «καθαρίσουν την περιοχή».

Η είδηση, που έσκασε σαν βόμβα στα τοπικά δημοσιογραφικά δίκτυα και επιβεβαιώνεται από το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και ανεξάρτητους Λεβαντίνους ανταποκριτές, έρχεται σε μια περίοδο που η διεθνής προσοχή παραμένει αποκλειστικά στραμμένη στους μεγάλους γεωπολιτικούς παίκτες. Η Αλ-Σουκαϊλαμπίγια, μία από τις τελευταίες εστίες του ελληνορθόδοξου στοιχείου στη μέση ανατολή, κινδυνεύει να γίνει παράπλευρη απώλεια μιας σύγκρουσης που δεν σταματά ποτέ.

Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες που μίλησαν στο δίκτυο Enab Baladi και σε ανεξάρτητους δημοσιογράφους από τη Χάμα, το βράδυ της περασμένης Τρίτης, φάλαγγα ενόπλων που πρόσκεινται σε ακραίες ισλαμιστικές ομάδες εισήλθε στη χριστιανική συνοικία της πόλης. Οι ένοπλοι, υπό την ανοχή, αν όχι την κάλυψη, των τοπικών δυνάμεων ασφαλείας που ελέγχουν de facto την ύπαιθρο, άρχισαν να προπηλακίζουν πολίτες, να βανδαλίζουν καταστήματα και να απειλούν ανοιχτά τις οικογένειες. «Μας είπαν πως ήρθε η ώρα να φύγουμε από τα σπίτια των προγόνων μας, πως αυτή η γη ανήκει μόνο στους “πιστούς”», ανέφερε στο ρεπορτάζ ένας ελληνορθόδοξος κάτοικος που θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του.

Η απάντηση των ντόπιων ήταν άμεση και οργανωμένη. Πολίτες, πολλοί από αυτούς βετεράνοι της αυτοάμυνας από τα χρόνια της κατοχής του ISIS, συγκρότησαν ομάδες περιφρούρησης, απώθησαν τους εισβολείς στα περίχωρα και κατάφεραν να προστατεύσουν τον αστικό ιστό. Ωστόσο, η νίκη αυτή είναι πύρρειος. Λίγες ώρες μετά την υποχώρησή τους, ηγέτες των οπλισμένων ομάδων από το Καλαάτ αλ-Μαντίκ ανήρτησαν βίντεο και ηχητικά μηνύματα σε τοπικά κανάλια του Telegram, καλώντας σε «νέα, τελειωτική επιχείρηση». Υπόσχονται να γυρίσουν με ενισχύσεις και βαρύ οπλισμό, δίνοντας διορία ουσιαστικά στην κοινότητα για να παραδοθεί ή να εκκενώσει.

Μια πόλη με Ελληνική ψυχή στη δίνη του εμφυλίου

Η Αλ-Σουκαϊλαμπίγια δεν είναι μια τυχαία πόλη. Είναι μια κωμόπολη 18.000 ψυχών, όπου οι λειτουργίες γίνονται ακόμη στη γλώσσα του Ευαγγελίου και τα παιδιά βαφτίζονται με ονόματα που θυμίζουν Βυζάντιο. Βρίσκεται στην καρδιά της κοιλάδας του Ορόντη, στην πεδιάδα αλ-Γκαμπ, μια περιοχή που αποτέλεσε θέατρο σκληρών μαχών ανάμεσα στον συριακό στρατό και τις ανταρτικές ομάδες, πριν την πτώση του καθεστώτος Άσαντ. Σήμερα, υπό τις νέες, ισλαμιστικές de facto αρχές της Δαμασκού, η χριστιανική μειονότητα ζει υπό καθεστώς σιωπηλής τρομοκρατίας, αλλά η Αλ-Σουκαϊλαμπίγια, λόγω της περήφανης  ιστορίας της και της ένοπλης αντίστασης των κατοίκων της, έχει μπει επανειλημμένα στο στόχαστρο.

Ο Έλληνας Πρέσβης στη Δαμασκό, αν και η Πρεσβεία λειτουργεί υποτυπωδώς και από απόσταση, έχει δεχθεί επανειλημμένες οχλήσεις από εκπροσώπους της κοινότητας και ομογενειακά σωματεία της διασποράς, τα οποία ζητούν να ασκηθεί άμεση διπλωματική πίεση. «Η Αθήνα δεν μπορεί να περιμένει να δει στάχτες και προσφυγικές ροές για να αντιδράσει. Η γενοκτονία των χριστιανών της ανατολής συντελείται σε αργή κίνηση και τώρα σημαίνει συναγερμός», δήλωσε στην ιστοσελίδα μας κάτοικος της περιοχής.

Επείγουσα παράκληση προς την Αθήνα

Σε μια έκκληση που κάνει τον γύρο των εκκλησιαστικών κύκλων και έχει φτάσει στο γραφείο του Υπουργού Εξωτερικών, οι κάτοικοι ζητούν:

Άμεση παρέμβαση της Ελληνικής Πρεσβείας στη Δαμασκό ώστε να τεθεί το ζήτημα στις νέες αρχές της χώρας.

Διεθνή καταγγελία της ατιμωρησίας των ένοπλων ομάδων, που δρουν με την έγκριση τοπικών πολιτοφυλακών οι οποίες συνδέονται με τον νέο συριακό στρατό.

Ανθρωπιστική και υλική στήριξη μέσω ευρωπαϊκών μηχανισμών, πριν να είναι πολύ αργά.

Η ειρωνεία είναι οδυνηρή: ενώ η Ελλάδα δαπανά διπλωματικό κεφάλαιο για γεωπολιτικές ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο, η αρχαιότερη ελληνική παροικία του Λεβάντε κινδυνεύει να αφανιστεί μέσα σε λίγες ώρες. Ο κόσμος δεν πρέπει να περιμένει άλλη μία τραγωδία, σαν εκείνες που έπνιξαν στο αίμα το Χαλέπι και τη Μοσούλη, για να στρέψει το βλέμμα του στην Αλ-Σουκαϊλαμπίγια. Τα ξημερώματα της επόμενης μέρας μπορεί να είναι ήδη αργά.

*Η κατάσταση παραμένει ρευστή. Η e-enimerosi.com παρακολουθεί τις εξελίξεις και έχει θέσει ερώτημα στο υπουργείο εξωτερικών, χωρίς να έχει λάβει ακόμη επίσημη απάντηση.