Μια διαφορετική προσέγγιση για το μέλλον της στρατηγικής συνεργασίας Ισραήλ και Κυπριακής Δημοκρατίας παρουσιάζει ο Σάι Γκαλ, σε εκτενή συνέντευξη που παραχώρησε στη δημοσιογράφο Ελένη Παναγιώτου της Cyprus Mail και δημοσιεύθηκε την Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2026.

Ο Ισραηλινός αναλυτής, ιδρυτής της εταιρείας στρατηγικών συμβουλών Line of State, πρώην αντιπρόεδρος Εξωτερικών Σχέσεων της Israel Aerospace Industries και μελλοντικό μέλος του συμβουλευτικού οργάνου του κυπριακού think tank Strategy International, υποστηρίζει ότι η ενίσχυση των δεσμών Λευκωσίας–Ιερουσαλήμ πρέπει να στηρίζεται στην υπεράσπιση της κυπριακής κυριαρχίας και όχι στη δημιουργία νέων σχέσεων εξάρτησης.

«Η κυπριακή κυριαρχία ενισχύει την ασφάλεια του Ισραήλ. Ο σεβασμός της εδαφικής ακεραιότητας της Δημοκρατίας αποτελεί θεμέλιο της συνεργασίας μας», επισημαίνει.

Η παρέμβασή του πραγματοποιείται σε μια περίοδο ενίσχυσης των διμερών σχέσεων, με την Κύπρο να έχει προχωρήσει στην αγορά δεύτερου περιπολικού ανοικτής θαλάσσης από το Ισραήλ, ενώ αναπτύσσονται νέες πρωτοβουλίες κοινοβουλευτικής συνεργασίας.

Συμφωνία αμοιβαίας συνδρομής απέναντι σε τουρκική επίθεση

Το σημαντικότερο σημείο της συνέντευξης αφορά την πρόταση του Γκαλ για θεσμοθέτηση συγκεκριμένων αμυντικών υποχρεώσεων μεταξύ Ισραήλ και Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ο Ισραηλινός αναλυτής εισηγείται μια επίσημη συμφωνία αμοιβαίας συνδρομής, με σαφώς προσδιορισμένες δεσμεύσεις των δύο κρατών σε περίπτωση περιφερειακής κρίσης.

Η κεντρική θέση του είναι ότι μια τέτοια συμφωνία θα μπορούσε να υποχρεώνει το Ισραήλ να συνδράμει στρατιωτικά την Κυπριακή Δημοκρατία σε περίπτωση τουρκικής επίθεσης, ανεξαρτήτως του εάν το ισραηλινό κράτος έχει δεχθεί επίθεση.

Πρόκειται για πρόταση του αναλυτή και όχι για ήδη συμφωνημένη ή ανακοινωμένη κυβερνητική δέσμευση.

Σύμφωνα με τον Γκαλ, η συμφωνία θα μπορούσε να περιλαμβάνει ανταλλαγή πληροφοριών, συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης, αεράμυνα, κυβερνοασφάλεια, παροχή κρίσιμων εφοδίων σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης και ενδεχομένως άμεση στρατιωτική βοήθεια.

Οι δύο κυβερνήσεις θα καθόριζαν εκ των προτέρων τα προστατευόμενα συμφέροντα, τις υποχρεώσεις και τις εξαιρέσεις, διατηρώντας την αυτονομία τους στη χάραξη εθνικής πολιτικής.

Ο Γκαλ τονίζει, επίσης, ότι η ισραηλινή συνδρομή θα πρέπει να λειτουργεί συμπληρωματικά προς τις υποχρεώσεις της Ευρώπης και όχι να τις υποκαθιστά.

Οι προϋποθέσεις για εξομάλυνση των σχέσεων με την Τουρκία

Ιδιαίτερη βαρύτητα έχουν οι τοποθετήσεις του Ισραηλινού αναλυτή για το ενδεχόμενο μελλοντικής επαναπροσέγγισης Ισραήλ και Τουρκίας.

Ο Γκαλ υποστηρίζει ότι οποιαδήποτε βελτίωση των σχέσεων με την Άγκυρα δεν πρέπει να πραγματοποιηθεί εις βάρος της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας.

«Η δέσμευση του Ισραήλ απέναντι στην Κύπρο και την Ελλάδα θα διατηρηθεί, ανεξάρτητα από το εάν η Τουρκία αλλάξει πορεία. Η κυριαρχία τους δεν θα αποτελέσει ποτέ το τίμημα μιας προσέγγισης με την Άγκυρα», δηλώνει.

Για την πλήρη εξομάλυνση των ισραηλινοτουρκικών σχέσεων, ο Γκαλ θέτει συγκεκριμένους όρους:

• Τερματισμό της τουρκικής κατοχής στο βόρειο τμήμα της Κύπρου.

• Διακοπή των σχέσεων της Άγκυρας με τη Χαμάς.

• Τερματισμό των απειλών εναντίον της Ελλάδας.

• Σεβασμό των θαλάσσιων δικαιωμάτων των κρατών της περιοχής.

Οι θέσεις αυτές αποκτούν πρόσθετη σημασία υπό το βάρος των εξελίξεων γύρω από το τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Η Cyprus Mail αναφέρεται στην έγκριση της συμφωνίας από το κοινοβούλιο της ανατολικής Λιβύης στις 20 Οκτωβρίου 2026, επτά χρόνια μετά την αρχική υπογραφή της.

Ελλάδα και Κύπρος απέρριψαν την εξέλιξη, επισημαίνοντας ότι το μνημόνιο παραβιάζει κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων κρατών και παραγνωρίζει τα θαλάσσια δικαιώματα των ελληνικών νησιών. Η Ευρωπαϊκή Ένωση επανέλαβε τη θέση της περί ακυρότητας του μνημονίου, ενώ αρνητικά τοποθετήθηκε και το Ισραήλ.

Ο Γκαλ θεωρεί ότι η Τουρκία δεν μπορεί να επιδιώκει εξομάλυνση των σχέσεών της με το Ισραήλ, διατηρώντας παράλληλα πολιτικές εξαναγκασμού έναντι γειτονικών κρατών.

Κατά τον ίδιο, οι περιφερειακές ενεργειακές και μεταφορικές υποδομές πρέπει να μειώνουν την εξάρτηση από διαδρομές που ελέγχονται από την Τουρκία, ακόμη και σε περίπτωση βελτίωσης των ισραηλινοτουρκικών σχέσεων.

«Η συμφιλίωση δεν απαιτεί την αναδημιουργία των εξαρτήσεων που κατέστησαν δυνατό τον εξαναγκασμό», επισημαίνει.

Great Sea Interconnector: Οι απειλές δεν αποτελούν δικαίωμα αδειοδότησης

Ξεχωριστή αναφορά κάνει ο Ισραηλινός αναλυτής στο έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ, Great Sea Interconnector.

Με αφορμή τις τουρκικές παρεμβάσεις στις έρευνες βυθού μεταξύ Κρήτης και Κύπρου, ο Γκαλ θέτει ευθέως ζήτημα αξιοπιστίας της ευρωπαϊκής στρατηγικής.

Στη συνέντευξη γίνεται αναφορά σε δήλωση του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, σύμφωνα με την οποία η Άγκυρα δεν θα αντιτασσόταν στις προγραμματισμένες έρευνες, υπό την προϋπόθεση ότι θα λάμβανε προηγουμένως γραπτή ενημέρωση.

Ο Γκαλ απαντά ότι το συγκεκριμένο έργο αποτελεί δοκιμασία για την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση:

«Ο Great Sea Interconnector δοκιμάζει την ικανότητα της Ευρώπης να προστατεύει τις δικές της αποφάσεις. Οι απειλές δεν μπορούν να μετατραπούν σε αρχή αδειοδότησης».

Η τοποθέτηση συνδέει άμεσα την υλοποίηση του έργου με το ευρύτερο ζήτημα της ευρωπαϊκής στρατηγικής αυτονομίας και της δυνατότητας των κρατών-μελών να αναπτύσσουν κρίσιμες υποδομές χωρίς να υπόκεινται σε πιέσεις τρίτων χωρών.

BARAK MX και αμυντική βιομηχανία: Η Κύπρος δεν πρέπει να περιοριστεί στον ρόλο του αγοραστή

Ο Γκαλ αναφέρεται εκτενώς και στη συνεργασία Κύπρου–Ισραήλ στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την απόκτηση ισραηλινών συστημάτων, όπως το BARAK MX.

Κατά την άποψή του, η αγορά προηγμένων οπλικών συστημάτων πρέπει να συνοδεύεται από μεταφορά τεχνογνωσίας, δυνατότητες εγχώριας παραγωγής και κοινή ανάπτυξη νέων εφαρμογών.

Ο Ισραηλινός αναλυτής θεωρεί ότι οι κυπριακές επιχειρήσεις δεν πρέπει απλώς να αποτελούν πελάτες της ισραηλινής αμυντικής βιομηχανίας, αλλά να αποκτήσουν ουσιαστικό ρόλο στον σχεδιασμό και στην υποστήριξη των συστημάτων.

Ιδιαίτερες δυνατότητες εντοπίζει στον τομέα του λογισμικού, των ασφαλών επικοινωνιών, των αισθητήρων και της προσομοίωσης.

Παράλληλα, εκτιμά ότι η συνεργασία με ελληνικές και ισραηλινές επιχειρήσεις μπορεί να ανοίξει νέες αγορές για κυπριακές εταιρείες και να δημιουργήσει θέσεις εργασίας υψηλής εξειδίκευσης.

Ο Γκαλ επιμένει ότι η επιχειρησιακή επάρκεια της Κυπριακής Δημοκρατίας πρέπει να διατηρείται ακόμη και όταν οι εταίροι της βρίσκονται οι ίδιοι σε πόλεμο.

Για τον λόγο αυτό προκρίνει την ανάπτυξη εγχώριων δυνατοτήτων συντήρησης, τεχνικής υποστήριξης και επάρκειας ανταλλακτικών και εφοδίων.

Η βασική αρχή που διατυπώνει είναι ότι ο επιχειρησιακός έλεγχος των συστημάτων πρέπει να παραμένει στη Λευκωσία.

Οι σχέσεις με τον αραβικό κόσμο και η κυπριακή διπλωματική αυτονομία

Ένα ακόμη ενδιαφέρον σημείο της συνέντευξης αφορά τη δυνατότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας να αναπτύσσει στενότερες σχέσεις με το Ισραήλ, χωρίς να εγκαταλείπει τους παραδοσιακούς διπλωματικούς δεσμούς της με τον αραβικό κόσμο.

Ο Γκαλ αντιμετωπίζει αυτές τις σχέσεις ως στρατηγικό πλεονέκτημα της Λευκωσίας και όχι ως εμπόδιο στην ισραηλινοκυπριακή συνεργασία.

«Οι σχέσεις της Κύπρου με τις αραβικές χώρες αποτελούν διπλωματικό πλεονέκτημα. Η αμυντική συνεργασία με το Ισραήλ έχει τη θέση της δίπλα σε αυτές», εξηγεί.

Διευκρινίζει, μάλιστα, ότι η φιλία με το Ισραήλ δεν συνεπάγεται υποχρέωση αποδοχής κάθε ισραηλινής πολιτικής.

Ο ίδιος υποστηρίζει την ύπαρξη ενός ασφαλούς Ισραήλ, ενός κυρίαρχου και αποστρατιωτικοποιημένου παλαιστινιακού κράτους και μιας επανενωμένης Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η δυνατότητα της Κύπρου να συνομιλεί με διαφορετικούς περιφερειακούς παράγοντες, κατά τον Γκαλ, ενισχύει τη διπλωματική αξία της και για το ίδιο το Ισραήλ.

Ισραηλινές επενδύσεις και προβληματισμός για την αγορά ακινήτων

Η συνέντευξη επεκτείνεται και στην αυξανόμενη παρουσία ισραηλινών επενδυτικών συμφερόντων στην Κύπρο, ιδιαίτερα στον τομέα των ακινήτων.

Ο Γκαλ αναγνωρίζει τους προβληματισμούς που έχουν διατυπωθεί για τις τιμές των κατοικιών, την πρόσβαση των Κυπρίων στην αγορά στέγης και τον βαθμό στον οποίο οι ξένες επενδύσεις ωφελούν τις τοπικές κοινωνίες.

Υποστηρίζει ότι οι κυβερνήσεις οφείλουν να αξιολογούν τη συνολική επίδραση των επενδύσεων στην οικονομία και στην κοινωνία, ανεξαρτήτως της χώρας προέλευσης των κεφαλαίων.

Όπως επισημαίνει, η αύξηση των τιμών των ακινήτων δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη οικονομικής ευημερίας, εάν δεν συνοδεύεται από ουσιαστικά οφέλη για τους κατοίκους και τις τοπικές επιχειρήσεις.

Στο ίδιο πλαίσιο, αναφέρεται στη μεταφορά εντός έδρας αγώνων της Μακάμπι Τελ Αβίβ στη Λεμεσό για την EuroLeague και στο ζήτημα της επιβάρυνσης των κυπριακών αρχών με πρόσθετα μέτρα ασφαλείας.

Ο Γκαλ υποστηρίζει ότι η Μακάμπι και η EuroLeague πρέπει να καλύπτουν συμφωνημένα μερίδια των πρόσθετων δαπανών ασφαλείας. Οποιαδήποτε δημόσια συνεισφορά, σύμφωνα με τον ίδιο, οφείλει να είναι αιτιολογημένη, προϋπολογισμένη και δημοσιοποιημένη.

Παράλληλα, η ευθύνη για τη δημόσια ασφάλεια πρέπει να παραμένει στις κυπριακές αρχές.

Κοινοβουλευτική διπλωματία χωρίς πολιτικές εξαρτήσεις

Ο Ισραηλινός αναλυτής τοποθετείται και για τις νέες κοινοβουλευτικές πρωτοβουλίες που έχουν αναπτυχθεί στην Κύπρο, με τη συμμετοχή οργανώσεων όπως οι Transatlantic Friends of Israel και Israel Allies Foundation.

Αναγνωρίζει ότι η κοινοβουλευτική διπλωματία μπορεί να προσφέρει σημαντικά οφέλη, υπό την προϋπόθεση ότι διασφαλίζονται η διαφάνεια και η ανεξαρτησία των εκλεγμένων αντιπροσώπων.

Ο Γκαλ ζητεί δημοσιοποίηση των πηγών χρηματοδότησης, των επιχορηγούμενων ταξιδιών και ενδεχόμενων συγκρούσεων συμφερόντων.

Η συμμετοχή σε διεθνή κοινοβουλευτικά δίκτυα, σύμφωνα με την τοποθέτησή του, δεν πρέπει να δεσμεύει την πολιτική κρίση των βουλευτών ούτε να υπερισχύει της εντολής που έχουν λάβει από τους πολίτες.

Ισραηλινές εκλογές: «Οι κυβερνήσεις αλλάζουν, τα εθνικά συμφέροντα όχι»

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εκτιμήσεις του Σάι Γκαλ για το πολιτικό τοπίο στο Ισραήλ, μετά τις βουλευτικές εκλογές της 27ης Οκτωβρίου.

Σχολιάζοντας τα προκαταρκτικά αποτελέσματα, αναφέρει ότι τα κόμματα που αντιτίθενται στον σχηματισμό νέας κυβέρνησης υπό τον Μπενιαμίν Νετανιάχου συγκεντρώνουν κοινοβουλευτική πλειοψηφία, συμπεριλαμβανομένων 19 εδρών που κατέχουν κόμματα υπό αραβική ηγεσία.

Διευκρινίζει, ωστόσο, ότι η αριθμητική αυτή πλειοψηφία δεν συνιστά αυτομάτως κυβερνητικό συνασπισμό.

Το βασικό μήνυμα του Γκαλ είναι ότι ενδεχόμενη κυβερνητική αλλαγή δεν θα πρέπει να ταυτίζεται με ανατροπή των στρατηγικών προτεραιοτήτων του Ισραήλ.

«Οι εκλογές μπορεί να αλλάξουν την κυβέρνηση του Ισραήλ, όχι όμως τα συμφέροντά του», υπογραμμίζει.

Επικαλείται την τουρκική στρατιωτική παρουσία στη Συρία και στην κατεχόμενη Κύπρο, τις τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο και τις σχέσεις της Άγκυρας με τη Χαμάς ως παράγοντες που εξακολουθούν να καθορίζουν το στρατηγικό περιβάλλον.

Υπενθυμίζει ότι ο Νετανιάχου συνέβαλε στη διαμόρφωση της συνεργασίας του Ισραήλ με Ελλάδα και Κύπρο, ενώ οι Ναφτάλι Μπένετ και Γιαΐρ Λαπίντ συνέχισαν την ανάπτυξή της.

Κατά τον Γκαλ, μια νέα ισραηλινή ηγεσία θα μπορούσε να επιδιώξει βελτίωση των σχέσεων με την Ευρώπη και ιδιαίτερα με τη Γαλλία.

Παράλληλα, θεωρεί ότι η δημιουργία αποστρατιωτικοποιημένου παλαιστινιακού κράτους και ο αφοπλισμός της Χαμάς θα μπορούσαν να απελευθερώσουν στρατιωτικούς πόρους και να διευκολύνουν την ενίσχυση των ευρωπαϊκών σχέσεων του Ισραήλ.

Για Ελλάδα και Κύπρο, το ζητούμενο, όπως εξηγεί, δεν είναι απλώς η διατήρηση προσωπικών σχέσεων με συγκεκριμένους Ισραηλινούς ηγέτες, αλλά η ύπαρξη ενός αξιόπιστου στρατηγικού εταίρου, οι δεσμεύσεις του οποίου θα στηρίζονται σε συγκεκριμένο σχεδιασμό, χρηματοδότηση και επιχειρησιακή ετοιμότητα.

Η συνέντευξη καταλήγει με την επισήμανση του Γκαλ ότι η επιτυχία της συνεργασίας πρέπει να κρίνεται από τα πραγματικά αποτελέσματα για τους πολίτες των δύο χωρών και όχι μόνο από τις διπλωματικές διακηρύξεις.

Του Μάικλ Ρούμπιν, Middle East Forum

Η δεύτερη θητεία του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες, ολοκληρώνεται στις 31 Δεκεμβρίου 2026, αλλά δεν υπάρχει ακόμη κάποιος ξεκάθαρος υποψήφιος για να τον διαδεχθεί. Αρχικά, οι χώρες της Λατινικής Αμερικής ανέμεναν ότι κάποιος από την Κεντρική Αμερική, τη Νότια Αμερική ή την Καραϊβική θα αναλάμβανε τα ηνία. Ωστόσο, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο κατέστησαν σαφές ότι κανένας από τους υποψηφίους που είχαν ανακοινωθεί δεν πληρούσε τα κριτήριά τους για μεταρρυθμίσεις και ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν επρόκειτο να περιορίσουν τις επιλογές τους προσχωρώντας στην προσχηματική πολιτική εκπροσώπησης του ΟΗΕ.

Ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, έχει ασκήσει πιέσεις προκειμένου ένας Τούρκος να αναλάβει τα ηνία, προωθώντας τον επί χρόνια πιστό συνεργάτη του, Φεριντούν Σινιρλίογλου, πρώην υπηρεσιακό υπουργό Εξωτερικών.

Σύντομα εμφανίστηκαν αρκετοί ακόμη υποψήφιοι, με σημαντικότερους την αξιωματούχο των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Λάνα Νουσεϊμπέ, τον πρώην πρωθυπουργό της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν και τον πρόεδρο του Καζακστάν Κασίμ-Ζομάρτ Τοκάγεφ.

Στο παρασκήνιο, ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει ασκήσει πιέσεις προκειμένου ένας Τούρκος να αναλάβει τα ηνία, προωθώντας τον επί χρόνια πιστό συνεργάτη του, Φεριντούν Σινιρλίογλου, πρώην υπηρεσιακό υπουργό Εξωτερικών, ο οποίος σήμερα κατέχει τη θέση του Γενικού Γραμματέα του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ).

Ανθρακεύς στο Geopolitico: «Η λύση υπάρχει στο ευρωπαϊκό δίκαιο» – Η πρόταση για ΑΟΖ Ελλάδας–Κύπρου

Ο Ερντογάν και οι συνεργάτες του έχουν διερευνήσει διακριτικά τις θέσεις άλλων ηγετών, ιδίως εκείνων των πέντε μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, και δηλώνουν κατ’ ιδίαν ότι δεν αντιμετωπίζουν αντιρρήσεις από κανέναν, εκτός από τη Γαλλία. Ο Ερντογάν, ωστόσο, πιστεύει ότι είτε μέσω δωροδοκίας είτε μέσω εξαναγκασμού μπορεί να αποσπάσει τη συγκατάθεση του Εμανουέλ Μακρόν.

Ο Ερντογάν δεν προωθεί έναν Τούρκο απλώς από εθνική υπερηφάνεια. Επιδιώκει συστηματικά να φιλοξενεί διεθνείς διοργανώσεις ή να τοποθετεί Τούρκους σε ηγετικές θέσεις, προκειμένου να επεκτείνει την εμβέλεια της πολιτικής του και να εφαρμόσει το ιδεολογικό του πρόγραμμα.

Το 2011 ανακοίνωσε την υποψηφιότητα της Κωνσταντινούπολης για τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων. Τούρκοι αξιωματούχοι προώθησαν ανοιχτά την υποψηφιότητά τους μέσα από το πρίσμα της θρησκείας.

Ο Εγκεμέν Μπαγίς, στενός έμπιστος του Ερντογάν και διαχειριστής αμφιλεγόμενων οικονομικών συναλλαγών, δήλωσε ότι η ανάθεση των Αγώνων στην Τουρκία θα επέτρεπε στα μέλη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής να αποδείξουν ότι δεν ήταν προκατειλημμένα «εναντίον μιας θρησκευτικής ομάδας».

Την ίδια στιγμή, το προτεινόμενο λογότυπο της Τουρκίας περιλάμβανε τζαμιά και την ημισέληνο.

Η παγίδα της Τουρκίας με το καλώδιο – Ο κίνδυνος για την Ελλάδα

Η Τουρκία έχει υποβάλει εκ νέου υποψηφιότητα για τη φιλοξενία των Ολυμπιακών Αγώνων του 2036. Ωστόσο, θα ήταν ντροπή να την επιλέξει η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, ανεξάρτητα από το πόσες δωροδοκίες προσφέρουν οι Τούρκοι, δεδομένου ότι ο δήμαρχος Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου ανακοίνωσε την υποψηφιότητα πριν συλληφθεί για το «έγκλημα» ότι ήταν υπερβολικά δημοφιλής και αποτελούσε πολιτική απειλή για τον Ερντογάν.

Ο Ερντογάν προώθησε ανοιχτά τον Εκμελεντίν Ιχσάνογλου για την ηγεσία του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας τον Ιανουάριο του 2005. Τούρκοι αξιωματούχοι παρουσίασαν τον διορισμό του Ιχσάνογλου ως ένδειξη του αυξημένου κύρους της Τουρκίας μεταξύ των ισλαμικών χωρών.

Ο Χικμέτ Τσετίν, ένας Τούρκος που υπηρέτησε ως ο πρώτος Ανώτατος Πολιτικός Εκπρόσωπος του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν, υιοθέτησε ήπια προσέγγιση απέναντι στους Ταλιμπάν. Σε ολόκληρη την Καμπούλ εμφανίστηκαν διαφημιστικές πινακίδες που πρόβαλλαν την ισλαμική αλληλεγγύη μεταξύ Τουρκίας και Αφγανιστάν, αντί να προβάλλουν την Τουρκία ως μέλος του ΝΑΤΟ.

Ο Ερντογάν μεθόδευσε επίσης την τοποθέτηση του Αχμέτ Ουζουμτζού στην ηγεσία του Οργανισμού για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων, κατά την περίοδο 2013-2018.

Ηχηρό μήνυμα στην Άγκυρα από το 73,9% των Ελλήνων! «Ποντίστε τώρα το καλώδιο, ακόμη κι αν αντιδράσει η Τουρκία»

Ο Φατίχ Μπιρόλ ηγείται του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας και έχει επανειλημμένα λειτουργήσει ως προπαγανδιστής των πετρελαϊκών και φυσικού αερίου σχεδίων του Ερντογάν, προκρίνοντας έναν αγωγό μέσω Τουρκίας έναντι ασφαλέστερων ελληνικών, κυπριακών και ισραηλινών εναλλακτικών επιλογών.

Ο Σινιρλίογλου διαθέτει τη χαρισματικότητα του Μάικλ Δουκάκη έπειτα από διπλή δόση κεταμίνης.

Η θητεία του στον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη υπήρξε, στην καλύτερη περίπτωση, υποτονική. Δεν έχει προχωρήσει σε καμία μεταρρύθμιση και φαίνεται να λειτουργεί ως θεματοφύλακας που εμποδίζει τον οργανισμό να εκδώσει οποιαδήποτε ανακοίνωση ή να αναλάβει οποιαδήποτε σημαντική δράση που θα μπορούσε να υπονομεύσει τα διπλωματικά ή οικονομικά συμφέροντα του Ερντογάν.

Το να του ανοίξει κανείς τα ταμεία του ΟΗΕ θα ισοδυναμούσε με πρόσκληση για ένα σκάνδαλο διαφθοράς αντίστοιχης κλίμακας με εκείνο του προγράμματος «Πετρέλαιο αντί Τροφίμων» επί Γενικού Γραμματέα Κόφι Ανάν.

Ο Σινιρλίογλου είναι άνθρωπος του Ερντογάν. Υπηρέτησε ως υφυπουργός κατά τη θητεία του Αχμέτ Νταβούτογλου στο υπουργείο Εξωτερικών. Στη συνέχεια υπηρέτησε πιστά τον Ερντογάν στα Ηνωμένα Έθνη επί επτά χρόνια.

Όταν οι τουρκικές δυνάμεις εισέβαλαν σε περιοχές της Συρίας που διοικούνταν από Κούρδους και προχώρησαν σε εθνοκάθαρση, ο Σινιρλίογλου δήλωσε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ότι «απορρίπτουμε κατηγορηματικά και καταδικάζουμε έντονα κάθε διαστρέβλωση της αντιτρομοκρατικής μας επιχείρησης, με την παρουσίασή της ως επιθετικής ενέργειας ή πράξης επίθεσης».

Μπορεί να επαναληφθεί το έπος του ’40;

Υπερασπίστηκε τις εκκαθαρίσεις δεκάδων χιλιάδων Τούρκων μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος του Ιουλίου 2016, την οποία ο συντάκτης παρομοιάζει με τον «Εμπρησμό του Ράιχσταγκ», δηλώνοντας: «Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ αυτή την αθλιότητα».

Τέσσερα χρόνια αργότερα, προειδοποίησε τις χώρες που διατηρούσαν επαφές με τους Κούρδους της Συρίας ότι «τα κόκκινα χαλιά σας θα μπορούσαν πολύ γρήγορα να βαφτούν με αίμα».

Ο Σινιρλίογλου, εν τω μεταξύ, παρέμεινε σιωπηλός απέναντι στο ασφαλές καταφύγιο που παρείχε η Τουρκία στο Ισλαμικό Κράτος, καθώς και απέναντι στην αποδοχή και υποστήριξη της Χαμάς από την Άγκυρα.

Παρέμεινε επίσης σιωπηλός για τη σύλληψη του Ιμάμογλου, ακόμη και όταν άλλοι αξιωματούχοι του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη τοποθετήθηκαν δημόσια.

Υπό τον Ερντογάν, η Τουρκία έχει εξελιχθεί σε μία από τις πιο διεφθαρμένες χώρες στον κόσμο, σε επίπεδο αντίστοιχο με τη Λευκορωσία και την Αίγυπτο.

Τον Ιούλιο του 2026, Ρώσοι φαρσέρ τηλεφώνησαν στον Σινιρλίογλου, με τον έναν να προσποιείται ότι ήταν ο πρωθυπουργός της Αρμενίας Νικόλ Πασινιάν.

Ο φαρσέρ διατύπωσε κατηγορίες εναντίον του Καρεκίν Β΄, επικεφαλής της Αρμενικής Εκκλησίας, και ζήτησε τη βοήθεια του Σινιρλίογλου για την απομάκρυνσή του.

Ο Σινιρλίογλου απάντησε: «Εντάξει, θα κάνω ό,τι μπορώ· θα προσπαθήσω».

Τεχνητή νοημοσύνη: Ο ψυχρός πόλεμος του 21ου αιώνα

Μια τέτοια δήλωση υποδηλώνει ότι ο Σινιρλίογλου αντιμετωπίζει με περιφρόνηση την Αρχή VII του Ελσίνκι, η οποία αφορά τη θρησκευτική ελευθερία.

Υπό τον Ερντογάν, η Τουρκία έχει καταστεί μία από τις πιο διεφθαρμένες χώρες του κόσμου, σε επίπεδο αντίστοιχο με τη Λευκορωσία και την Αίγυπτο.

Αυτό δεν οφείλεται μόνο στον Τούρκο ηγέτη, αλλά και στη σιωπή, τη δειλία και τη συνενοχή ανθρώπων όπως ο Σινιρλίογλου.

Όλα αυτά θα έπρεπε να αποκλείουν τον Σινιρλίογλου ως πρόσωπο. Ωστόσο, η ιδέα ότι οποιοσδήποτε Τούρκος θα μπορούσε να ηγηθεί του ΟΗΕ ή οποιουδήποτε άλλου οργανισμού θα έπρεπε εξαρχής να απορρίπτεται και για άλλους λόγους.

Η Τουρκία κατέχει την Κύπρο εδώ και περισσότερο από μισό αιώνα.

Η αντίληψη ότι η επιθυμία προστασίας της μουσουλμανικής μειονότητας της Κύπρου αποτέλεσε το κίνητρο και τη δικαιολογία για την τουρκική εισβολή είναι ανοησία: Το μεγαλύτερο μέρος της εισβολής πραγματοποιήθηκε αφότου είχε παρέλθει η κυπριακή κρίση και ενώ οι δύο πλευρές διεξήγαν ειρηνευτικές συνομιλίες στη Γενεύη.

Με απλά λόγια, η Τουρκία κατέχει έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, όσο συνεχίζεται αυτή η κατοχή, κανένας Τούρκος δεν θα πρέπει να κατέχει ηγετική θέση στα Ηνωμένα Έθνη ή σε οποιονδήποτε διεθνή οργανισμό. Ούτε θα πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο να φιλοξενήσει η Τουρκία τα Ηνωμένα Έθνη.

Η Ινδία συνεχίζει να διευρύνει την παρουσία της στο Διάστημα, επενδύοντας σε τεχνολογίες που περιορίζουν την εξάρτησή της από ξένα συστήματα δορυφορικής πλοήγησης.

Την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2026, ο Ινδικός Οργανισμός Διαστημικής Έρευνας (ISRO) πραγματοποίησε επιτυχημένη εκτόξευση του δορυφόρου NVS-03 από το Διαστημικό Κέντρο Satish Dhawan, στη Σριχαρικότα της νοτιοανατολικής Ινδίας.

Η εκτόξευση πραγματοποιήθηκε στις 23:51 τοπική ώρα (20:21 ώρα Ελλάδας), με τη χρησιμοποίηση πυραύλου GSLV Mark II. Ο πύραυλος έθεσε τον δορυφόρο στην προβλεπόμενη τροχιά γεωσύγχρονης μεταφοράς, επιβεβαιώνοντας την επιτυχία του αρχικού σταδίου της αποστολής.

Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του ISRO, ο NVS-03 τοποθετήθηκε αρχικά σε ελλειπτική τροχιά με περίγειο 170,3 χιλιομέτρων και απόγειο 38.080 χιλιομέτρων.

NavIC: Η ινδική απάντηση στο αμερικανικό GPS

Ο NVS-03 αποτελεί τον τρίτο δορυφόρο νέας γενιάς που εκτοξεύεται για το πρόγραμμα Navigation with Indian Constellation (NavIC), το εθνικό σύστημα δορυφορικής πλοήγησης της Ινδίας.

Σε αντίθεση με το αμερικανικό GPS, το οποίο παρέχει παγκόσμια κάλυψη, το NavIC έχει σχεδιαστεί ως περιφερειακό σύστημα, με επίκεντρο την ινδική επικράτεια.

Η περιοχή κάλυψής του περιλαμβάνει την Ινδία και εκτείνεται περίπου 1.500 χιλιόμετρα πέρα από τα γεωγραφικά της όρια.

Το σύστημα προορίζεται να παρέχει υπηρεσίες ακριβούς προσδιορισμού θέσης, πλοήγησης και χρονικού συγχρονισμού (Position, Navigation and Timing – PNT).

Οι συγκεκριμένες δυνατότητες είναι απαραίτητες για τις μεταφορές, τη ναυσιπλοΐα, τις τηλεπικοινωνίες και την αξιοποίηση εφαρμογών που απαιτούν ακριβή γεωγραφικό εντοπισμό.

Παράλληλα, οι ανεξάρτητες υπηρεσίες δορυφορικής πλοήγησης έχουν σημαντική διάσταση εθνικής ασφάλειας, καθώς μπορούν να υποστηρίξουν στρατιωτικές επιχειρήσεις χωρίς αποκλειστική εξάρτηση από ξένους δορυφορικούς παρόχους.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα του Mike Wall στο Space.com, πριν από την εκτόξευση λειτουργούσαν πλήρως τρεις δορυφόροι του NavIC, ενώ απαιτούνται τουλάχιστον τέσσερις για την παροχή των προβλεπόμενων υπηρεσιών πλοήγησης.

Ο κρίσιμος ρόλος του NVS-03

Ο νέος δορυφόρος ενσωματώνει τεχνολογίες που αποσκοπούν στη βελτίωση της αξιοπιστίας και της λειτουργικότητας του ινδικού συστήματος.

Ειδικότερα, διαθέτει ινδικής κατασκευής ατομικό ρολόι, καθώς και πρόσθετα ατομικά ρολόγια που έχουν αποκτηθεί από εξωτερικούς προμηθευτές.

Επιπλέον, υποστηρίζει σήματα στη συχνότητα L1, πέρα από τις ήδη χρησιμοποιούμενες ζώνες L5 και S, διευρύνοντας τις δυνατότητες αξιοποίησης των υπηρεσιών του NavIC.

Η επιτυχία της εκτόξευσης, πάντως, δεν συνεπάγεται αυτομάτως και την πλήρη επιχειρησιακή ενεργοποίηση του δορυφόρου.

Το επόμενο στάδιο περιλαμβάνει την ολοκλήρωση των τροχιακών ελιγμών, τον έλεγχο των συστημάτων και την πιστοποίηση της λειτουργίας του.

Μάλιστα, στις 31 Οκτωβρίου ο ISRO ανακοίνωσε ότι ολοκληρώθηκε επιτυχώς ο πρώτος τροχιακός ελιγμός, με λειτουργία του κινητήρα για 2.174,8 δευτερόλεπτα. Ο δορυφόρος βρισκόταν σε κανονική λειτουργική κατάσταση, ενώ προβλέπονται πρόσθετοι ελιγμοί ώστε να τοποθετηθεί στην προγραμματισμένη γεωσύγχρονη τροχιακή θέση των 111,75 μοιρών ανατολικά.

Ο πύραυλος GSLV Mark II και η εξέλιξη του ινδικού διαστημικού προγράμματος

Για την αποστολή χρησιμοποιήθηκε ο GSLV Mark II, ένας πύραυλος τριών σταδίων, ύψους περίπου 52 μέτρων, που αποτελεί βασικό μέσο της Ινδίας για την τοποθέτηση δορυφόρων σε τροχιές μεγάλου ύψους.

Σύμφωνα με το Space.com, η εκτόξευση του NVS-03 ήταν η 14η για τη συγκεκριμένη έκδοση του πυραύλου, με 12 επιτυχημένες αποστολές.

Ο ISRO καταγράφει την αποστολή GSLV-F18 ως την 20ή πτήση της ευρύτερης οικογένειας πυραύλων GSLV, στην οποία περιλαμβάνονται και προηγούμενες εκδόσεις.

Η αποστολή πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο κατά την οποία η Ινδία επιχειρεί να ενισχύσει τις εγχώριες δυνατότητες κατασκευής και εκτόξευσης δορυφόρων, ενώ παράλληλα διευρύνεται η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στη διαστημική της βιομηχανία.

Στο δημοσίευμα επισημαίνεται ότι η συγκεκριμένη εκτόξευση ήταν η τέταρτη ινδική διαστημική αποστολή του 2026 και η τρίτη που πραγματοποιήθηκε από τον ISRO.

Η στρατηγική σημασία της δορυφορικής ανεξαρτησίας

Η ανάπτυξη του NavIC εντάσσεται στη διαχρονική προσπάθεια του Νέου Δελχί να αποκτήσει μεγαλύτερη αυτονομία σε κρίσιμες τεχνολογικές υποδομές.

Η δυνατότητα μιας χώρας να διαθέτει δικό της σύστημα δορυφορικής πλοήγησης αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε περιόδους διεθνούς έντασης, όταν η πρόσβαση σε υπηρεσίες τρίτων χωρών ενδέχεται να αποτελέσει παράγοντα στρατηγικής εξάρτησης.

Για την Ινδία, η οποία καλείται να διαχειριστεί σύνθετες προκλήσεις ασφαλείας στα σύνορά της με την Κίνα και το Πακιστάν, η ανάπτυξη τέτοιων δυνατοτήτων αποκτά πρόσθετη γεωπολιτική βαρύτητα.

Πέρα από τις στρατιωτικές εφαρμογές, η ανεξάρτητη δορυφορική πλοήγηση μπορεί να υποστηρίξει τη λειτουργία κρίσιμων υποδομών, την παρακολούθηση μεταφορικών δικτύων και την ανάπτυξη τεχνολογικών υπηρεσιών.

Το πρόγραμμα NavIC δεν έχει σχεδιαστεί για να ανταγωνιστεί το GPS σε παγκόσμια κλίμακα. Στόχος του είναι να εξασφαλίσει στην Ινδία αξιόπιστες και εθνικά ελεγχόμενες υπηρεσίες πλοήγησης στην περιοχή άμεσου στρατηγικού ενδιαφέροντός της.

Η εκτόξευση του NVS-03 αποτελεί σημαντικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Η οριστική επιχειρησιακή συμβολή του θα κριθεί μετά την ολοκλήρωση των ελέγχων και την ένταξή του στο δορυφορικό σύστημα.