Ακολουθήστε μας

GEOPOLITICO

Ποιος θα πάρει την Ουκρανία μετά τον πόλεμο; Η αθέατη μάχη για τη γη, τους σπόρους και την παραγωγή

Η επόμενη μεγάλη μάχη για την Ουκρανία ενδέχεται να δοθεί όχι στα χαρακώματα, αλλά στην οικονομία. Η ανοικοδόμηση της χώρας φέρνει στο προσκήνιο διεθνή κεφάλαια, αγροτεχνολογικούς κολοσσούς και νέες τεχνολογίες, μετατρέποντας τη γη, τους σπόρους, τη γενετική και τις παραγωγικές αλυσίδες σε κρίσιμα πεδία γεωοικονομικής ισχύος.

Δημοσιεύτηκε στις

BlackRock, Bayer–Monsanto, γενετική τεχνολογία και η γεωοικονομία της Ουκρανίας της επόμενης ημέρας

Η δεύτερη μάχη: ποιος θα διαμορφώσει την Ουκρανία μετά τον πόλεμο

Γράφει ο Θεόδωρος Ατματζίδης

Ο πόλεμος στην Ουκρανία κρίνεται καθημερινά στο μέτωπο, με όπλα, στρατεύματα και εδαφικές μεταβολές. Παράλληλα όμως έχει ήδη αρχίσει να διαμορφώνεται μια άλλη μάχη, λιγότερο ορατή αλλά με πιθανώς πολύ μεγαλύτερη διάρκεια: η μάχη για την ανοικοδόμηση, τα κεφάλαια, τις υποδομές, την ενέργεια, τη γεωργία και τις τεχνολογίες που θα στηρίξουν την οικονομία της επόμενης ημέρας.

Η Ουκρανία διαθέτει τεράστιες καλλιεργήσιμες εκτάσεις και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες αγροτικές παραγωγικές βάσεις της Ευρώπης. Όταν οι πολεμικές επιχειρήσεις περιοριστούν ή τερματιστούν, μπροστά της θα ανοίξει μια διαδικασία ανοικοδόμησης ιστορικών διαστάσεων. Τα απαιτούμενα κεφάλαια θα είναι τεράστια και η συμμετοχή διεθνών επενδυτών δύσκολα θα αποφευχθεί.

Το κρίσιμο ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο ποιος θα χρηματοδοτήσει την ανοικοδόμηση. Είναι και ποιος θα αποκτήσει πρόσβαση στους πόρους, στις υποδομές, στην τεχνολογία και στις παραγωγικές αλυσίδες που θα καθορίσουν τη μεταπολεμική οικονομία.

Ήδη στο περιβάλλον αυτό συναντώνται μεγάλοι χρηματοοικονομικοί και αγροτεχνολογικοί όμιλοι. Η BlackRock έχει εμπλακεί στον σχεδιασμό της προσέλκυσης ιδιωτικών κεφαλαίων για την ανοικοδόμηση, ενώ η Bayer, μετά την εξαγορά της Monsanto το 2018, απέκτησε ένα από τα σημαντικότερα διεθνή χαρτοφυλάκια στον χώρο των σπόρων, της φυτοπροστασίας και της αγροτικής βιοτεχνολογίας.

Έτσι διαμορφώνεται ένα πλέγμα που συνδέει κεφάλαιο, ανοικοδόμηση, γεωργία, σπόρους, γενετική τεχνολογία και πρόσβαση στις ευρωπαϊκές αγορές.

BlackRock: το κεφάλαιο πίσω από την ανοικοδόμηση

Η εμπλοκή της BlackRock στην ουκρανική ανοικοδόμηση δεν αποτελεί θεωρητική υπόθεση. Τον Νοέμβριο του 2022, το υπουργείο Οικονομίας της Ουκρανίας υπέγραψε μνημόνιο συνεργασίας με τη BlackRock Financial Markets Advisory, με αντικείμενο τη δημιουργία πλαισίου που θα μπορούσε να προσελκύσει ιδιωτικά κεφάλαια για την ανασυγκρότηση της χώρας.[1]

Το 2023 η συνεργασία συνδέθηκε με τον σχεδιασμό του Ukraine Development Fund, με τομείς όπως οι υποδομές, η ενέργεια, η γεωργία, η μεταποίηση και η τεχνολογία.[2]

Η σημασία αυτής της εξέλιξης γίνεται μεγαλύτερη αν συνυπολογιστεί το μέγεθος των αναγκών της Ουκρανίας. Η ανοικοδόμηση θα απαιτήσει τεράστιες επενδύσεις και, μαζί με αυτές, θα δημιουργηθούν ευκαιρίες για διεθνή κεφάλαια σε ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων.

Από τις μεταφορές και την ενέργεια μέχρι τη βιομηχανία και την αγροτική παραγωγή, η επόμενη οικονομική αρχιτεκτονική της χώρας θα διαμορφωθεί σε σημαντικό βαθμό μέσα από επενδυτικές αποφάσεις που θα ληφθούν κατά την περίοδο της ανασυγκρότησης.

Και μέσα σε αυτή την εικόνα, η γεωργία ξεχωρίζει ως ένας από τους πλέον στρατηγικούς τομείς.

Η ουκρανική γεωργία ως στρατηγικό κεφάλαιο

Η αγροτική παραγωγή αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Ουκρανίας. Η χώρα παραμένει μεγάλος παραγωγός και εξαγωγέας σιτηρών, ενώ οι εκτιμήσεις για την παραγωγή σιταριού το 2026 κινούνται περίπου μεταξύ 22 και 23 εκατομμυρίων τόνων.[3]

Σε παγκόσμια παραγωγή περίπου 800–810 εκατομμυρίων τόνων, η ουκρανική συμμετοχή αντιστοιχεί περίπου στο 2,7%–2,9%, δηλαδή περίπου στο 3% της παγκόσμιας παραγωγής.

Την ίδια στιγμή, η σύνδεση της ουκρανικής γεωργίας με την ευρωπαϊκή αγορά έχει ενισχυθεί. Οι εισαγωγές ουκρανικού σιταριού, καλαμποκιού και κριθαριού στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπερδιπλασιάστηκαν την περίοδο 2020–2024.[4]

Αυτό σημαίνει ότι η ουκρανική γεωργία έχει πάψει να αποτελεί αποκλειστικά εσωτερικό οικονομικό ζήτημα. Συνδέεται πλέον άμεσα με τις ευρωπαϊκές εμπορικές ροές, τις αγορές τροφίμων και ευρύτερα με την επισιτιστική ασφάλεια.

Υπάρχει όμως μια κρίσιμη παράμετρος που συχνά χάνεται πίσω από τη συζήτηση για τη γη.

Η σύγχρονη γεωργική ισχύς δεν μετριέται μόνο σε στρέμματα.

Μετριέται επίσης από το ποιος διαθέτει τους σπόρους, τη γενετική τεχνολογία, την τεχνογνωσία, τα φυτοπροστατευτικά προϊόντα, τη χρηματοδότηση και την πρόσβαση στις αγορές.

Επομένως, η στρατηγική επιρροή μπορεί να ασκείται όχι μόνο μέσω της ιδιοκτησίας της γης αλλά και μέσω του ελέγχου κρίσιμων κρίκων της παραγωγικής αλυσίδας.

Από τη Monsanto στη Bayer: ο σπόρος ως κρίκος ισχύος

Το 2018 η Bayer ολοκλήρωσε την εξαγορά της Monsanto, έναντι περίπου 63 δισ. δολαρίων.[5] Η Monsanto έπαψε να αποτελεί ανεξάρτητη εταιρεία, ενώ οι δραστηριότητές της στους σπόρους, στη γενετική, στην προστασία των καλλιεργειών και στη γεωργική βιοτεχνολογία ενσωματώθηκαν στη Bayer Crop Science.

Η εξέλιξη αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία για την Ουκρανία, όπου η Bayer διαθέτει ήδη σημαντική παρουσία στον αγροτικό τομέα.

Η εταιρεία δραστηριοποιείται στους σπόρους και στη φυτοπροστασία και έχει επενδύσει περίπου 60 εκατ. ευρώ σε εγκατάσταση παραγωγής σπόρων καλαμποκιού στο Pochuiky, στην περιοχή Zhytomyr.[6]

Σύμφωνα με τα στοιχεία της εταιρείας, η συγκεκριμένη μονάδα μπορεί να παράγει, να αποθηκεύει και να διανέμει έως περίπου 1,2 εκατομμύρια μονάδες σπόρων καλαμποκιού ετησίως, εξυπηρετώντας περίπου 2.500 Ουκρανούς πελάτες.[7]

Το στοιχείο αυτό μετατοπίζει τη συζήτηση σε ένα διαφορετικό επίπεδο.

Η γεωργική ισχύς δεν βρίσκεται μόνο στη γη. Βρίσκεται και σε όσα απαιτούνται για να καταστεί η γη παραγωγική: σπόροι, γενετικό υλικό, τεχνογνωσία, φυτοπροστασία, κεφάλαια και πρόσβαση στην αγορά.

Ένας φορέας που διαθέτει κρίσιμες τεχνολογίες ή παραγωγικά εργαλεία μπορεί, υπό συγκεκριμένες συνθήκες, να αποκτήσει σημαντική επιρροή στην παραγωγή χωρίς να χρειάζεται να κατέχει την ίδια τη γη.

BlackRock–Bayer: όταν το κεφάλαιο συναντά την αγροτεχνολογία

Εδώ εμφανίζεται ένας ακόμη κρίκος που αξίζει προσοχής.

Η BlackRock αποτελεί σημαντικό θεσμικό επενδυτή της Bayer. Στις εταιρικές γνωστοποιήσεις της Bayer για το 2025, η BlackRock εμφανίζεται με περίπου 7,2% των δικαιωμάτων ψήφου, γεγονός που την κατατάσσει μεταξύ των σημαντικών μετόχων του γερμανικού ομίλου.[8]

Αν τα επιμέρους στοιχεία τοποθετηθούν το ένα δίπλα στο άλλο, προκύπτει μια αλυσίδα οικονομικών σχέσεων:

Κεφάλαιο → ανοικοδόμηση → επενδύσεις → Bayer/Crop Science → σπόροι και γενετική → ουκρανική γεωργία → ευρωπαϊκές και διεθνείς αγορές.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η BlackRock ελέγχει απόλυτα την ουκρανική γεωργία. Τα διαθέσιμα στοιχεία δεν τεκμηριώνουν έναν τέτοιο ισχυρισμό.

Δείχνουν όμως κάτι διαφορετικό: ότι σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία το χρηματοοικονομικό κεφάλαιο, η εταιρική συμμετοχή, η τεχνολογία και η παραγωγή μπορούν να συνδεθούν μέσα από διαφορετικά επίπεδα της ίδιας οικονομικής αλυσίδας.

Σενάριο

Εάν η χρηματοδότηση της ανοικοδόμησης συνδυαστεί με μαζικές επενδύσεις, την παρουσία μεγάλων πολυεθνικών στον αγροτικό τομέα και την ταχεία ανάπτυξη νέων τεχνολογιών σπόρων και γενετικής, τότε μπορεί να εξελιχθεί σταδιακά ένας διαφορετικός τρόπος οργάνωσης και λειτουργίας της ουκρανικής γεωργίας μετά τον πόλεμο.

Το κρίσιμο ζήτημα θα είναι ποιος θα κατέχει ή θα επηρεάζει τους βασικούς κρίκους αυτής της αλυσίδας.

Friedrich Merz: ένας ακόμη κρίκος στο γεωοικονομικό παζλ

Στο ευρύτερο αυτό πλαίσιο εμφανίζεται και το όνομα του Friedrich Merz.

Ο σημερινός καγκελάριος της Γερμανίας είχε διατελέσει πρόεδρος του εποπτικού συμβουλίου της BlackRock Asset Management Deutschland από το 2016 έως το 2020.[9]

Η συγκεκριμένη επαγγελματική σχέση ανήκει στο παρελθόν. Ωστόσο, αποτελεί ένα τεκμηριωμένο σημείο επαφής ανάμεσα σε έναν σημερινό ευρωπαίο πολιτικό ηγέτη και έναν από τους μεγαλύτερους διεθνείς διαχειριστές κεφαλαίων.

Παράλληλα, ο Merz έχει ταχθεί υπέρ της ενίσχυσης της ευρωπαϊκής άμυνας και της συνέχισης της στήριξης προς την Ουκρανία, στο πλαίσιο της γερμανικής και ευρωπαϊκής αντιμετώπισης της ρωσικής επιθετικότητας.

Χρειάζεται όμως σαφής διάκριση.

Η προηγούμενη επαγγελματική σχέση του Merz με τη BlackRock δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη ότι η εταιρεία ασκεί πολιτική επιρροή πάνω του ή ότι συνδέεται με τις αποφάσεις του για την Ουκρανία.

Το γεγονός αποκτά σημασία κυρίως επειδή εντάσσεται σε ένα ευρύτερο περιβάλλον όπου πολιτική, οικονομία, επενδύσεις και ανοικοδόμηση συναντώνται.

Ο νέος αγώνας για τον σπόρο και τη γενετική τεχνολογία

Η επόμενη διάσταση αφορά τη γενετική τεχνολογία και ειδικότερα το μέλλον του σπόρου.

Η Ουκρανία βρίσκεται στη διαδικασία εφαρμογής νέου κανονιστικού πλαισίου για τους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς. Το πλαίσιο περιλαμβάνει διαδικασίες καταχώρισης, ελέγχου, ιχνηλασιμότητας και κυκλοφορίας προϊόντων που σχετίζονται με GMO, με στόχο την προσέγγιση του ευρωπαϊκού κανονιστικού συστήματος.[10]

Παράλληλα, οι ουκρανικές αρχές έχουν προχωρήσει στη δημιουργία διαδικασιών για τον εντοπισμό μη εγκεκριμένων GMO, καθώς και στη ρύθμιση της έρευνας και των δοκιμών στον συγκεκριμένο τομέα.[11]

Την ίδια στιγμή, η Bayer επεκτείνει τις δραστηριότητές της σε τεχνολογίες genome editing και νέες μεθόδους βελτίωσης φυτών. Τον Σεπτέμβριο του 2026 ανακοίνωσε εξελίξεις σε γενετικά επεξεργασμένη σόγια και σε χαρακτηριστικά ανθεκτικότητας σε ζιζανιοκτόνα.[12]

Τον Ιούλιο του ίδιου έτους ανακοίνωσε επίσης συμφωνία με τη RAGT για ανάπτυξη και εμπορική αξιοποίηση υβριδικού σιταριού στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, με ευρύτερη εμπορική ανάπτυξη στις αρχές της δεκαετίας του 2030.[13]

Χρειάζεται εδώ μια σημαντική επιστημονική διάκριση: το υβριδικό σιτάρι δεν ταυτίζεται με τα GMO, ενώ το genome editing αποτελεί διαφορετική τεχνολογική κατηγορία από την κλασική γενετική τροποποίηση.

Το κοινό σημείο είναι ότι η φυτική γενετική εξελίσσεται σε ολοένα σημαντικότερο οικονομικό και παραγωγικό παράγοντα.

Και τότε προκύπτουν ερωτήματα που υπερβαίνουν την τεχνολογία:

Ποιος θα ελέγχει τους σπόρους; Ποιος θα κατέχει τα δικαιώματα πάνω στο γενετικό υλικό; Ποιος θα ελέγχει τις τεχνολογίες; Και πόσο θα εξαρτώνται οι παραγωγοί από συγκεκριμένες εταιρείες;

Η γεωργία συνδέεται άμεσα με την επισιτιστική ασφάλεια, τη σταθερότητα των αγορών και την κοινωνική ανθεκτικότητα.

Επομένως, η συζήτηση αφορά επίσης την ιχνηλασιμότητα, τη βιοποικιλότητα, τη συνύπαρξη καλλιεργειών, την ελευθερία επιλογής του καταναλωτή, τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και τον βαθμό εξάρτησης των αγροτών από συγκεκριμένες τεχνολογίες.

Πρόκειται πλέον για ζήτημα γεωοικονομικής ασφάλειας.

Η μεταπολεμική Ουκρανία ως γεωοικονομικός κόμβος

Η Ουκρανία της επόμενης ημέρας θα χρειαστεί τεράστιους οικονομικούς πόρους. Ταυτόχρονα διαθέτει ένα παραγωγικό πλεονέκτημα που ελάχιστες ευρωπαϊκές χώρες μπορούν να συγκρίνουν σε αντίστοιχη κλίμακα: μια τεράστια αγροτική βάση.

Εάν η ανοικοδόμηση συνοδευτεί από εκτεταμένες επενδύσεις, σύγχρονες υποδομές, διεθνή κεφάλαια και νέες τεχνολογίες σπόρων και γενετικής, η χώρα μπορεί να εξελιχθεί σε έναν ιδιαίτερα σημαντικό γεωοικονομικό κόμβο για την Ευρώπη.

Το ζήτημα όμως δεν περιορίζεται στο ποιος θα αξιοποιήσει την ουκρανική γη.

Αφορά το ποιος θα διαθέτει τα πραγματικά δικαιώματα και την ουσιαστική επιρροή πάνω στους κρίσιμους πόρους που καθιστούν τη γη παραγωγική.

Εάν γη, παραγωγή, σπόροι, γενετική τεχνολογία, υποδομές και πρόσβαση στις αγορές συνδεθούν άμεσα ή έμμεσα με μεγάλες πολυεθνικές και διεθνή επενδυτικά σχήματα, τότε μπορεί να δημιουργηθεί μια ιδιαίτερη κατάσταση: η χώρα να διατηρεί την εδαφική κυριαρχία της, ενώ μέρος της οικονομικής ισχύος που παράγεται από τους πόρους της να εξαρτάται από φορείς εκτός του άμεσου εθνικού της ελέγχου.

Εκεί ακριβώς το οικονομικό ζήτημα μετατρέπεται σε στρατηγικό.

Το ερώτημα της επόμενης ημέρας είναι επομένως συγκεκριμένο:

Ποιος θα ελέγχει τους κρίσιμους κρίκους της ουκρανικής αγροτικής παραγωγής; Ποιος θα διαθέτει το κεφάλαιο και τις υποδομές; Ποιος θα ελέγχει τους σπόρους και τη γενετική τεχνολογία; Ποιος θα επηρεάζει τις καλλιεργητικές επιλογές;

Και τελικά, ποιος θα έχει τη μεγαλύτερη επιρροή στην παραγωγή και στη διακίνηση τροφίμων προς την ευρωπαϊκή αγορά;

Το κρίσιμο ερώτημα της Ουκρανίας της επόμενης ημέρας

Όταν τα επιμέρους στοιχεία εξεταστούν ως ένα ενιαίο σύνολο, εμφανίζεται ένα γεωοικονομικό περιβάλλον που δεν μπορεί εύκολα να αγνοηθεί.

Η BlackRock έχει συμμετάσχει στον σχεδιασμό μηχανισμών προσέλκυσης ιδιωτικών κεφαλαίων για την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας. Παράλληλα αποτελεί σημαντικό μέτοχο της Bayer, μιας εταιρείας που έχει ενσωματώσει τη Monsanto και διαθέτει ήδη σημαντική παρουσία στην ουκρανική γεωργία. Η Bayer, ταυτόχρονα, επενδύει σε νέες τεχνολογίες γενετικής και αγροτικής παραγωγής.

Στο ίδιο ευρύτερο περιβάλλον βρίσκεται και η Γερμανία, με τον Friedrich Merz στην ηγεσία της και με σημαντικό πολιτικό και οικονομικό ρόλο στη στήριξη της Ουκρανίας.

Κανένα από αυτά τα στοιχεία, εξεταζόμενο μεμονωμένα, δεν αποδεικνύει την ύπαρξη ενός ενιαίου σχεδίου ελέγχου της ουκρανικής οικονομίας ή της γεωργίας.

Η συνδυασμένη εξέτασή τους όμως αναδεικνύει ένα ευρύτερο γεωοικονομικό πεδίο, στο οποίο το κεφάλαιο, η τεχνολογία, η παραγωγή και οι διεθνείς αγορές αλληλοσυνδέονται.

Και αυτό είναι ίσως το σημείο που πρέπει να παρακολουθηθεί περισσότερο τα επόμενα χρόνια.

Γιατί η μάχη γύρω από την Ουκρανία δεν θα τελειώσει απαραίτητα όταν σταματήσουν οι πυροβολισμοί.

Θα συνεχιστεί μέσα από τα κεφάλαια, τις υποδομές, την ενέργεια, τη γη, τους σπόρους, τη γενετική τεχνολογία και τις παραγωγικές αλυσίδες.

Και έτσι το ερώτημα της μεταπολεμικής Ουκρανίας αποκτά μια δεύτερη διάσταση.

Ποιος θα διαμορφώσει τα σύνορα της Ουκρανίας μετά τον πόλεμο;

Αλλά εξίσου σημαντικό:

Ποιος θα διαμορφώσει την οικονομική και παραγωγική Ουκρανία της επόμενης ημέρας;

Και, τελικά, ποιος θα έχει τη μεγαλύτερη επιρροή πάνω στον πλούτο και στην παραγωγική ισχύ που θα δημιουργήσει αυτή η νέα Ουκρανία;

Βιβλιογραφία

[1] Ministry of Economy of Ukraine, Ukraine and BlackRock Sign Memorandum of Understanding on Reconstruction, November 2022.

[2] BlackRock Financial Markets Advisory / Ministry of Economy of Ukraine, Ukraine Development Fund / Reconstruction Investment Framework, 2023.

[3] Reuters, Ukraine’s 2026 wheat production outlook, May 2026.

[4] OSW – Centre for Eastern Studies, Ukrainian agricultural exports and EU imports, December 2025.

[5] Bayer AG, Bayer completes acquisition of Monsanto, 2018.

[6] Bayer AG, Bayer’s Efforts in Ukraine, 28 March 2025.

[7] Bayer Ukraine, Seed Production Plant – Pochuiky, Zhytomyr Region.

[8] Bayer AG, Annual Report 2025 – Shareholder Structure and Voting Rights.

[9] BlackRock Asset Management Deutschland / corporate records concerning Friedrich Merz’s chairmanship, 2016–2020.

[10] Ministry of Economy of Ukraine, New GMO Law to Enter into Force in September 2026, 30 June 2026.

[11] Ministry of Economy of Ukraine, GMO research, testing and inspection procedures, June 2026.

[12] Bayer AG, Bayer advances next generation of crop protection and genome-edited crops, September 2026.

[13] Bayer AG, Bayer signs licensing agreement with RAGT and begins broad hybrid wheat commercialization by early 2030s, 15 July 2026.

Ο υποστράτηγος Θεόδωρος Ατματζίδης είναι απόστρατος Αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, με 38 χρόνια υπηρεσίας και πολυετή εμπειρία σε ανώτατες επιτελικές και διοικητικές θέσεις στους τομείς της εθνικής ασφάλειας, των πληροφοριών, της στρατηγικής, της διοίκησης και των διεθνών σχέσεων. Στο ΝΑΤΟ, στο SHAPE (Mons, Βέλγιο), υπηρέτησε ως Executive Officer στο Public Affairs Office (2006–2009) και ως Director – Assistant Chief of Staff (ACOS), Military Cooperation Directorate (2019–2021), με αντικείμενο τη στρατιωτική συνεργασία, τις διεθνείς σχέσεις και τον συντονισμό προσωπικού πολυεθνικού περιβάλλοντος. Στο Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας (ΓΕΕΘΑ) διετέλεσε, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, Διευθυντής της Διεύθυνσης Πληροφοριών και Διευθυντής της Διεύθυνσης Αντιπληροφοριών, με επιτελικές αρμοδιότητες στους αντίστοιχους τομείς. Έχει επίσης υπηρετήσει ως Τμηματάρχης στη Διεύθυνση Εξοπλισμών του Γενικού Επιτελείου Στρατού (ΓΕΣ) και ως καθηγητής στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Διαθέτει μεταπτυχιακούς τίτλους στις Στρατηγικές Σπουδές και στη Διοίκηση, ενώ σήμερα δραστηριοποιείται ως στρατηγικός αναλυτής, αρθρογραφώντας για ζητήματα άμυνας, ασφάλειας, γεωπολιτικής, διεθνών σχέσεων και πληροφοριών.

GEOPOLITICO

Τα κινήματα και ο AI Λεβιάθαν

Η απάντηση των κινημάτων του 2026 σε αυτή την ασφυκτική επιτήρηση είναι διπλή: από τη μία πλευρά, η καταφυγή σε ακόμα πιο βαθιά, δυσπρόσιτα και κρυπτογραφημένα ψηφιακά κανάλια και, από την άλλη, η αναγκαστική επιστροφή σε παραδοσιακές μεθόδους οργάνωσης (προφορική επικοινωνία, offline δίκτυα) που ο αλγόριθμος δεν μπορεί να διαβάσει.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Του Βαγγέλη Χωραφά, GeoEurope

Στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα, η φύση των παγκόσμιων εξεγέρσεων αναδιαμορφώθηκε ριζικά, μέσα από μια αδιάκοπη τεχνολογική κούρσα ανάμεσα στην κοινωνία των πολιτών και το κράτος. Η τεχνολογία δεν υπήρξε ποτέ ένας ουδέτερος διαμεσολαβητής, αλλά το ίδιο το πεδίο της μάχης. Η εξέλιξη αυτή καταγράφεται σε τρεις μεγάλες ιστορικές φάσεις, με την τελευταία να διαμορφώνει τις προϋποθέσεις για μια πρωτοφανή συνθήκη ψηφιακού ολοκληρωτισμού.

Τη περίοδο 2000-2010, τα κινήματα ανακάλυψαν τα πρώτα εργαλεία ψηφιακού συντονισμού. Χρησιμοποιώντας τα γραπτά μηνύματα SMS, τα emails και τα blogs, οι διαδηλωτές κατάφεραν να σπάσουν το μονοπώλιο της ενημέρωσης των κρατικά ελεγχόμενων ΜΜΕ. Ήταν η εποχή των «Έγχρωμων Επαναστάσεων» στην Ανατολική Ευρώπη και των πρώτων μεγάλων αντιπαγκοσμιοποιητικών κινημάτων.

Η σχέση κινημάτων και καταστολής σε αυτή τη φάση χαρακτηρίστηκε από τον στρατηγικό αιφνιδιασμό του κράτους. Ενώ η νεολαία συντονιζόταν (και) ψηφιακά στους δρόμους, οι μηχανισμοί καταστολής παρέμεναν βαθύτατα παραδοσιακοί. Το κράτος απαντούσε με ωμή, φυσική βία στις διαδηλώσεις και μαζικές συλλήψεις, αδυνατώντας να παρακολουθήσει ή να προβλέψει τα ψηφιακά δίκτυα που γεννιούνταν στη βάση της κοινωνίας.

Τη περίοδο 2010-2020, η έλευση των smartphones και η κυριαρχία των πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης (Facebook, Twitter, YouTube) μετέτρεψαν το διαδίκτυο από αποθετήριο κειμένων σε έναν ζωντανό, οπτικό αναμεταδότη της οργής. Ήταν η δεκαετία των Millennials, του Κινήματος των Πλατειών, της Αραβικής Άνοιξης, των Occupy Wall Street κλπ. Η τεχνολογία επέτρεψε τη μαζική οριζόντια δικτύωση και τη διεθνοποίηση των κινημάτων, ενώ η ζωντανή μετάδοση της κρατικής βίας λειτουργούσε ως παγκόσμιος πυροκροτητής αλληλεγγύης.

Το κράτος, έχοντας αναγνωρίσει την απειλή, πέρασε στην αντεπίθεση μέσω των «ψηφιακών μπλακάουτ». Η βασική στρατηγική της καταστολής ήταν πλέον η βίαιη αποσύνδεση: το κλείσιμο των κεντρικών διακοπτών του διαδικτύου σε περιφέρειες ή ολόκληρες χώρες, ώστε να τυφλωθούν οι διαδηλωτές. Παράλληλα, ο καπιταλισμός άρχισε να αναπτύσσει μηχανισμούς αλγοριθμικής χειραγώγησης της κοινής γνώμης, μετατρέποντας τις πλατφόρμες σε εργαλεία εμπορευματοποίησης της διαμαρτυρίας.

Μετά το 2020, μέχρι σήμερα, η σχέση κινημάτων, τεχνολογίας και καταστολής εισήλθε σε μια νέα, ποιοτικά διαφορετική και βαθιά δυστοπική φάση. Πρωταγωνιστής αυτής της περιόδου είναι η Γενιά Ζ (Gen Z), η πρώτη γενιά «ψηφιακών αυτόχθονων», η οποία ενηλικιώθηκε μέσα σε ένα περιβάλλον οικονομικής ασφυξίας, στεγαστικής κρίσης και κλιματικής κατάρρευσης.

Τα κινήματα της Gen Z (από το Μπανγκλαντές το 2024 έως τη Γαλλία και τις ΗΠΑ το 2026) απέκτησαν έναν απόλυτα «ρευστό» και οριζόντιο χαρακτήρα. Αναγνωρίζοντας ότι οι μεγάλες πλατφόρμες της Big Tech συνεργάζονται στενά με τις κυβερνήσεις, οι νέοι εγκατέλειψαν μαζικά το Facebook και το Twitter ως εργαλεία οργάνωσης. Ο συντονισμός μεταφέρθηκε σε κλειστά, κρυπτογραφημένα και αποκεντρωμένα δίκτυα, όπως το Discord, το Signal και το WhatsApp. Το TikTok μετατράπηκε σε έναν παγκόσμιο αναμεταδότη αισθητικής και συμβόλων, όπου η ποπ κουλτούρα και τα anime (όπως η σημαία των Straw Hat από το One Piece στο Νεπάλ και την Ινδονησία) αντικατέστησαν τις παραδοσιακές πολιτικές ιδεολογίες. Οι εξεγέρσεις έπαψαν να έχουν ανάγκη από ένα σταθερό γεωγραφικό κέντρο (μια πλατεία)-έγιναν διάχυτες, ακαριαίες και ασύμμετρες.

Απέναντι σε αυτή τη ρευστή ψηφιακή δομή, το κράτος δεν απαντά πλέον με απλές διακοπές του ίντερνετ. Η νέα μορφή κρατικής και συστημικής κυριαρχίας ονομάζεται Αλγοριθμικός Λεβιάθαν (AI Leviathan). Πρόκειται για ένα ολοκληρωμένο σύστημα προληπτικής, προβλεπτικής και καθολικής επιτήρησης, το οποίο βασίζεται στην Τεχνητή Νοημοσύνη και τα Big Data.

Ο Αλγοριθμικός Λεβιάθαν διαρθρώνεται γύρω από τρεις βασικούς άξονες:

Προληπτική Επιτήρηση και Αναγνώριση Προσώπου: Μέσω εξελιγμένων δικτύων καμερών στους δρόμους και αλγορίθμων AI, οι αρχές είναι σε θέση να αναγνωρίζουν, να ταυτοποιούν και να απομονώνουν διαδηλωτές σε πραγματικό χρόνο. Η μέθοδος αυτή, που εφαρμόστηκε πιλοτικά στο Ιράν για τον εντοπισμό γυναικών χωρίς χιτζάμπ και στο Χονγκ Κονγκ, αποτελεί πλέον μόνιμο εργαλείο των σύγχρονων κρατών.

Αλγοριθμική Λογοκρισία: Οι αλγόριθμοι των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, υπό την πίεση ή τη νομοθετική συμμόρφωση προς τις κυβερνήσεις, έχουν εκπαιδευτεί να ανιχνεύουν και να «θάβουν» (ή να διαγράφουν αυτόματα) οπτικοακουστικό υλικό από διαδηλώσεις πριν αυτό προλάβει να γίνει viral, ελέγχοντας τη ροή της πληροφορίας στην πηγή της.

Γεωεντοπισμός και Χαρτογράφηση Πλήθους: Κατά τη διάρκεια των πρόσφατων εξεγέρσεων κατά του ICE στις ΗΠΑ το 2026, οι ομοσπονδιακές αρχές χρησιμοποίησαν προηγμένα μεταδεδομένα κινητής τηλεφωνίας ,για να χαρτογραφήσουν τις κινήσεις των διαδηλωτών, εντοπίζοντας τους πυρήνες της οργάνωσης χωρίς να χρειάζεται φυσική παρακολούθηση.

Αυτό δημιουργεί το μεγάλο παράδοξο της εποχής μας. Η Gen Z είναι η πιο διασυνδεδεμένη γενιά στην ανθρώπινη ιστορία, αλλά ταυτόχρονα και η πιο ορατή στα μάτια του κράτους. Κάθε ψηφιακό ίχνος που αφήνει ένας διαδηλωτής για να οργανώσει μια διαμαρτυρία, μετατρέπεται σε δεδομένο εκπαίδευσης για τον AI Λεβιάθαν.

Η απάντηση των κινημάτων του 2026 σε αυτή την ασφυκτική επιτήρηση είναι διπλή: από τη μία πλευρά, η καταφυγή σε ακόμα πιο βαθιά, δυσπρόσιτα και κρυπτογραφημένα ψηφιακά κανάλια και, από την άλλη, η αναγκαστική επιστροφή σε παραδοσιακές μεθόδους οργάνωσης (προφορική επικοινωνία, offline δίκτυα) που ο αλγόριθμος δεν μπορεί να διαβάσει.

Η ιστορία των εξεγέρσεων στον 21ο αιώνα παραμένει ανοιχτή, καθώς ο αγώνας των ανθρώπων για ελευθερία, προσπαθεί συνεχώς να ξεπεράσει την αλγοριθμική νοημοσύνη της καταστολής.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Μαυρίδης στο Ευρωκοινοβούλιο: Επιχείρηση θαλάσσιας ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο

Παρέμβασή του Κύπριου Ευρωβουλευτή για την αποστολή ευρωπαϊκών δυνάμεων στην Ανατ. Μεσόγειο, ενώπιον της Επιτροπής Άμυνας και Ασφάλειας του Ευρ. Κοινοβουλίου, στη συζήτηση για την Κοινή πολιτική της ΕΕ για άμυνα και ασφάλεια.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Την πρότασή του για την αποστολή ευρωπαϊκών δυνάμεων στην Ανατ. Μεσόγειο με σκοπό την θαλάσσια ασφάλεια, όπως έγινε σε παρόμοιες περιπτώσεις, παρουσίασε ο Ευρωβουλευτής Κώστας Μαυρίδης (ΔΗΚΟ-S&D) ενώπιον της Επιτροπής Άμυνας και Ασφάλειας του Ευρ. Κοινοβουλίου, στη συζήτηση για την Κοινή πολιτική της ΕΕ για άμυνα και ασφάλεια.

Στην παρέμβασή του ο κ. Μαυρίδης ανέφερε τα εξής:

«Θα επιμείνω σε δύο σημεία: Προκειμένου να αποκτήσουμε μια ευρωπαϊκή άμυνα και ασφάλεια, στο επίκεντρο αυτής της προσπάθειας πρέπει να βρίσκεται το άρθρο 42.7, το οποίο πρέπει να καταστήσουμε πρακτικά εφαρμόσιμο. Αυτό θα χρειαστεί χρόνο και αναγνωρίζω επίσης ότι υπάρχουν διαφορετικές απόψεις μεταξύ των κρατών-μελών όσον αφορά τις προτεραιότητες».

Ακολούθως, αναφέρθηκε στην πρότασή του σημειώνοντας αρχικά ότι «τις τελευταίες ημέρες γίναμε μάρτυρες μιας πολύ προκλητικής και μονομερούς ενέργειας από την Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο». Και συνέχισε: «Είμαστε έτοιμοι να προτείνουμε μια επιχείρηση στην Ανατολική Μεσόγειο, αντίστοιχη με άλλες, όπως «Ασπίδα» και «Ειρήνη», για την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου της ΕΕ με βάση τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), η οποία παρεμπιπτόντως, αποτελεί πρωτογενές δίκαιο της ΕΕ;» υπογράμμισε χαρακτηριστικά.

Καταλήγοντας ο Κύπριος Ευρωβουλευτής τόνισε με έμφαση:

«Επαναλαμβάνω, λοιπόν: Μπορούμε να εξετάσουμε το ενδεχόμενο δημιουργίας μιας επιχείρησης για την διασφάλιση της ασφάλειας και του Δικαίου της Θάλασσας στην Ανατολική Μεσόγειο;»

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

KC-390: Η Ελλάδα χρειάζεται εθνική αμυντική στρατηγική σε Αιγαίο, Κύπρο και, οικονομική αντοχή και πραγματικές ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων

Η Ελλάδα χρειάζεται αμυντική πολιτική με οικονομικό ρεαλισμό, εθνική αυτονομία και σαφή ιεράρχηση προτεραιοτήτων. Η άμυνα δεν είναι επίδειξη πλούτου. Είναι ευθύνη απέναντι στην πατρίδα και στους πολίτες της.

Δημοσιεύτηκε

στις

Γράφει ο Ακαδημαϊκός και Καθηγητής DDDr. Dr.Habil. Παναγόπουλος Π. Αλέξιος 
Η πρόσφατη συμφωνία για την απόκτηση τριών συν τριών μεταγωγικών αεροσκαφών EMBRAER KC-390 ανοίγει μια ουσιαστική συζήτηση για τον προσανατολισμό της ελληνικής αμυντικής πολιτικής. Δεν αμφισβητείται ότι πρόκειται για σύγχρονα αεροσκάφη με δυνατότητες μεταφοράς προσωπικού και υλικών, υγειονομικών διακομιδών και εναέριου ανεφοδιασμού.
Το ερώτημα, όμως, είναι εάν αυτή η προμήθεια ανταποκρίνεται στις πραγματικές και επείγουσες ανάγκες της Ελλάδας. Η Ελλάδα δεν είναι Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν διαθέτει την οικονομική ισχύ, τις υποδομές ούτε την παγκόσμια στρατιωτική αποστολή μιας υπερδύναμης. Η γεωστρατηγική της αποστολή καθορίζεται από το Αιγαίο, τα νησιά, την Κρήτη και την Ανατολική Μεσόγειο.
Επομένως, δεν είναι ορθό να αντιγράφουμε μηχανιστικά μοντέλα στρατιωτικής προβολής ισχύος που σχεδιάστηκαν για πολύ διαφορετικές γεωγραφικές και πολιτικές συνθήκες.
1. Η οικονομική αντοχή είναι μέρος της εθνικής μας  ασφάλειας. Η Ελλάδα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρούς δημοσιονομικούς περιορισμούς, υψηλό δημόσιο χρέος και κοινωνικές ανάγκες που επιβαρύνουν τους πολίτες. Δεν μπορεί να αντιμετωπίζει τις αμυντικές δαπάνες σαν να διαθέτει απεριόριστους οικονομικούς πόρους.
Δεν είναι δυνατόν, από το πενιχρό υστέρημα των Ελλήνων φορολογουμένων, να χρηματοδοτούμε διαρκώς επιχειρήσεις στρατιωτικής προβολής και παρουσίας σε πλούσια αραβικά κράτη, στέλνοντας ακόμη και σύγχρονα πολεμικά πλοία, όπως η φρεγάτα «Κίμων», όταν δεν έχουν προηγουμένως εξασφαλιστεί οι βασικές ανάγκες της εθνικής άμυνας.
Η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να συμμετέχει σε συμμαχικές συνεργασίες, αλλά με σαφή προσδιορισμό του εθνικού συμφέροντος, του κόστους και της διάρκειας κάθε αποστολής. Η αλληλεγγύη δεν σημαίνει οικονομική εξάντληση, ούτε μετατροπή της χώρας μας σε μόνιμο πάροχο στρατιωτικών υπηρεσιών για τρίτους.
Η εθνική κυριαρχία δεν διασφαλίζεται με εξοπλισμούς που δημιουργούν νέες εξαρτήσεις. Ούτε τα KC-390, ούτε οποιοδήποτε άλλο σύστημα, θα πρέπει να καταλήξει να αποτελεί μηχανισμό στρατηγικής εξάρτησης από άλλες χώρες. Η Ελλάδα δεν πρέπει να γίνει υποτελής των επιλογών και των στρατιωτικών προτεραιοτήτων άλλων λαών.
2. Πρώτα ανταλλακτικά και επιχειρησιακή ετοιμότητα.
Πριν από κάθε νέα εξοπλιστική αγορά, προέχει να εξασφαλίσουμε ότι τα συστήματα που ήδη διαθέτουμε μπορούν να λειτουργούν αποτελεσματικά.
Χρειαζόμαστε ανταλλακτικά, συντήρηση, τεχνική υποστήριξη, εκπαιδευμένο προσωπικό και υψηλή διαθεσιμότητα για τα υπάρχοντα μαχητικά, τα πολεμικά πλοία και τα υπόλοιπα μέσα των Ενόπλων Δυνάμεων. Ένα σύγχρονο αεροσκάφος ή πολεμικό πλοίο που δεν διαθέτει τα αναγκαία ανταλλακτικά και δεν μπορεί να συντηρηθεί εγκαίρως δεν αποτελεί πραγματική επιχειρησιακή ισχύ. Η εθνική άμυνα δεν μετριέται με τις ανακοινώσεις νέων αγορών, αλλά με τον αριθμό των διαθέσιμων και αξιόμαχων μέσων σε πραγματικές συνθήκες κρίσης.
3. Αιγαίο, Κύπρος και νησιωτικές υποδομές. Τα ελληνικά νησιά αποτελούν στρατηγικούς κόμβους ανεφοδιασμού, μεταφοράς και αμυντικής υποστήριξης. Η Κρήτη και η Κύπρος έχουν ιδιαίτερη σημασία για την επιχειρησιακή σύνδεση του Αιγαίου με την Ανατολική Μεσόγειο. Η αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» στην Πάφο αποτελεί σημαντική κυπριακή υποδομή, η οποία μπορεί, στο πλαίσιο των συμφωνιών των δύο κρατών, να ενισχύσει τη συνεργασία και την υποστήριξη κοινών αμυντικών σχεδιασμών.
Η Ελλάδα οφείλει να αναπτύξει ολοκληρωμένο σύστημα υποστήριξης των νησιών μας, με ασφαλείς υποδομές καυσίμων, μεταφορές, επικοινωνίες και συντονισμό αεροπορικών και ναυτικών δυνάμεων. Τα ιπτάμενα τάνκερ έχουν χρησιμότητα, αλλά δεν αποτελούν πανάκεια. Τα KC-390 απαιτούν ειδική επιχειρησιακή διαμόρφωση για τον ανεφοδιασμό των ελληνικών F-16, τα οποία χρησιμοποιούν διαφορετικό σύστημα από εκείνο της αρχικής διαμόρφωσης του αεροσκάφους. Συνεπώς, δεν πρέπει να παρουσιάζεται η δυνατότητα αυτή ως ήδη εξασφαλισμένη.
4. Η πραγματική προτεραιότητα: Drones αέρος και θαλάσσης. Μία από τις σημαντικότερες προτεραιότητες της ελληνικής αμυντικής πολιτικής πρέπει να είναι η ουσιαστική αύξηση των μη επανδρωμένων συστημάτων. Η Ελλάδα χρειάζεται περισσότερα drones αέρος και θαλάσσης, με δυνατότητες επιτήρησης, αναγνώρισης, συλλογής πληροφοριών, έγκαιρης προειδοποίησης και υποστήριξης των ναυτικών και αεροπορικών επιχειρήσεων. Ιδιαίτερη σημασία έχουν τα μη επανδρωμένα θαλάσσια συστήματα επιτήρησης, τα οποία μπορούν να ενισχύσουν την παρακολούθηση μεγάλων θαλάσσιων περιοχών και την προστασία κρίσιμων υποδομών. Παράλληλα, απαιτείται ανάπτυξη ελληνικής τεχνογνωσίας, εγχώρια παραγωγή, δυνατότητα επισκευής και αναβάθμισης, καθώς και διαλειτουργικότητα με τα υφιστάμενα συστήματα διοίκησης και ελέγχου.
Η τεχνολογική αυτονομία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι παράγοντας εθνικής ασφάλειας.
5. Το 1974 δεν δικαιολογείται με υποθετικά σενάρια. Η τραγωδία της Κύπρου δεν προκλήθηκε επειδή η Ελλάδα δεν διέθετε ιπτάμενα τάνκερ. Ήταν αποτέλεσμα βαθύτατων πολιτικών, στρατιωτικών και θεσμικών αποτυχιών, του πραξικοπήματος, της ανεπαρκούς προετοιμασίας και του ελλιπούς συντονισμού. Η επιχείρηση «Νίκη» τον Ιούλιο του 1974 απέδειξε πόσο καταστροφικές μπορούν να είναι οι ελλείψεις επικοινωνίας και επιχειρησιακής συνεργασίας. Η ιστορική μνήμη δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για να δικαιολογεί εκ των υστέρων κάθε εξοπλιστική επιλογή. Η αποτροπή απαιτεί στρατηγική, διοίκηση, ετοιμότητα και πολιτική βούληση, όχι υποθετικές ιστορικές βεβαιότητες.
Συμπέρασμα.
Η Ελλάδα χρειάζεται αμυντική πολιτική με οικονομικό ρεαλισμό, εθνική αυτονομία και σαφή ιεράρχηση προτεραιοτήτων. Πρώτα ανταλλακτικά και συντήρηση για όσα ήδη διαθέτουμε. Έπειτα ενίσχυση της αεράμυνας, των νησιωτικών υποδομών, των μεταφορικών δυνατοτήτων και των μη επανδρωμένων συστημάτων αέρος και θαλάσσης. Κάθε νέα αγορά πρέπει να αποδεικνύει την αναγκαιότητα και την οικονομική της βιωσιμότητα. Τα KC-390 μπορούν να αποτελέσουν χρήσιμο μέσο, αλλά δεν είναι η απάντηση σε όλα τα προβλήματα της ελληνικής άμυνας.
Δεν είμαστε Αμερική για να χρηματοδοτούμε παγκόσμιες στρατιωτικές αποστολές. Είμαστε Ελλάδα και προτεραιότητά μας είναι η υπεράσπιση της ελληνικής επικράτειας, του Αιγαίου και του Ελληνισμού της Κύπρου. Δεν μπορεί ο Έλληνας πολίτης να στερείται βασικών κοινωνικών αγαθών για να χρηματοδοτεί εξοπλιστικές επιλογές, χωρίς σαφή ιεράρχηση, ενώ οι υφιστάμενες Ένοπλες Δυνάμεις ενδέχεται να στερούνται ανταλλακτικών και συντήρησης.
Η άμυνα δεν είναι επίδειξη πλούτου. Είναι ευθύνη απέναντι στην πατρίδα και στους πολίτες της. Η Ελλάδα χρειάζεται αξιόμαχες Ένοπλες Δυνάμεις, όχι εξοπλισμούς εντυπωσιασμού και εξαρτήσεις από τις ξένες στρατηγικές.
Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO16 ώρες πριν

Τα κινήματα και ο AI Λεβιάθαν

Η απάντηση των κινημάτων του 2026 σε αυτή την ασφυκτική επιτήρηση είναι διπλή: από τη μία πλευρά, η καταφυγή σε...

GEOPOLITICO17 ώρες πριν

Μαυρίδης στο Ευρωκοινοβούλιο: Επιχείρηση θαλάσσιας ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο

Παρέμβασή του Κύπριου Ευρωβουλευτή για την αποστολή ευρωπαϊκών δυνάμεων στην Ανατ. Μεσόγειο, ενώπιον της Επιτροπής Άμυνας και Ασφάλειας του Ευρ....

Διεθνή17 ώρες πριν

Ρώσοι που φοβούνται νέα επιστράτευση κατακλύζουν τη Γεωργία και την Αρμενία – Εκτινάχθηκαν τα ενοίκια

Η πίεση στη ζήτηση είναι εντονότερη στην Αρμενία, όπου οι Ρώσοι – αλλά και Αρμένιοι που ζούσαν στη Ρωσία και...

GEOPOLITICO18 ώρες πριν

KC-390: Η Ελλάδα χρειάζεται εθνική αμυντική στρατηγική σε Αιγαίο, Κύπρο και, οικονομική αντοχή και πραγματικές ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων

Η Ελλάδα χρειάζεται αμυντική πολιτική με οικονομικό ρεαλισμό, εθνική αυτονομία και σαφή ιεράρχηση προτεραιοτήτων. Η άμυνα δεν είναι επίδειξη πλούτου....

GEOPOLITICO19 ώρες πριν

Από την Ελασσόνα, τα Γρεβενά και την Κρήτη στο Κογκρέσο των ΗΠΑ! Οι νικητές της ελληνικής ομογένειας στις ενδιάμεσες εκλογές – Ποιοι είναι και τι έχουν προσφέρει σε Ελλάδα και Κύπρο

Ισχυρή παρουσία στην αμερικανική πολιτική σκηνή διατηρεί η ελληνική ομογένεια μετά τις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 2026. Η σημαντικότερη...

Δημοφιλή