Η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, αντιμέτωπη με έναν αδίστακτο, αναθεωρητικό γείτονα. Η Τουρκία δεν διεκδικεί απλώς «ένα νησάκι» στο Αιγαίο. Ο τελικός της στόχος αφορά την πλήρη ανατροπή της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και την επέκταση της τουρκικής επιρροής μέχρι το Ιόνιο Πέλαγος.

Σε αυτή τη διαπίστωση προχωρά ο διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Γενεύης και διευθυντής σχολικής μονάδας, Μελέτης Μελετόπουλος, στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα στην πολιτική ηγεσία της χώρας μέσα από την εκπομπή “LEADERS”.

Το τέλος του «φοβικού συνδρόμου» και η παγίδα του Διεθνούς Δικαίου

Ο Μελέτης Μελετόπουλος ασκεί δριμεία κριτική στην τακτική των ελληνικών κυβερνήσεων, οι οποίες απαντούν στις ωμές τουρκικές προκλήσεις με απλές, τυποποιημένες ανακοινώσεις του Υπουργείου Εξωτερικών περί «παραβίασης του διεθνούς δικαίου».

«Ποτέ ο κόσμος δεν λειτούργησε στην πραγματικότητα βάσει του διεθνούς δικαίου. Λειτούργησε βάσει της ισχύος. Σε όρους ισχύος, εμείς εμφανιζόμαστε μουγκοί», τονίζει χαρακτηριστικά.

Η Άγκυρα αποθρασύνεται συστηματικά, επειδή εισπράττει την ελληνική εφεκτικότητα ως αδυναμία. Η υπογραφή της Διακήρυξης των Αθηνών έγινε χωρίς καμία αναφορά στο Κυπριακό, την ίδια ώρα που η Αθήνα ανταλλάσσει φιλοφρονήσεις με μια χώρα που διατηρεί ενεργό το Casus Belli (απειλή πολέμου). Ακόμη χειρότερα, η ελληνική πλευρά σιωπά μπροστά στην πρόθεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αναθέσει μέρος του εξοπλιστικού προγράμματος “Rearm Europe” στην Τουρκία, παρά το γεγονός ότι η τελευταία κατέχει παράνομα έδαφος ευρωπαϊκού κράτους (Κύπρος).

Γιατί η Ελλάδα δεν θέτει τις δικές της νόμιμες διεκδικήσεις;

Ο καθηγητής αναρωτιέται γιατί η ελληνική διπλωματία παραμένει καθηλωμένη σε θέση άμυνας και δεν καταθέτει στο τραπέζι τις δικές της, απολύτως νόμιμες διεκδικήσεις:

Εφαρμογή του Άρθρου 14 της Συνθήκης της Λωζάνης, το οποίο προβλέπει ειδικό καθεστώς αυτοδιοίκησης για τους Έλληνες στην Ίμβρο και την Τένεδο.

Αναγνώριση της Γενοκτονίας του Μικρασιατικού Ελληνισμού (1922-1923) ως απαράβατο όρο για κάθε διμερή συζήτηση.

Άμεση απαίτηση για αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής από τη Βόρεια Κύπρο, αντί για αέναες συζητήσεις περί Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, η οποία ουσιαστικά νομιμοποιεί την κατοχή.

Η ιστορία αποδεικνύει ότι η Ελλάδα κέρδισε μόνο όταν αντιπαρέταξε ισχύ και όχι θεωρητικά δικαιώματα. Το 1821 οι Έλληνες πήραν τα όπλα και πολεμήσαν, δεν προσέφυγαν σε διεθνή κέντρα. Το 1912 ο ελληνικός στρατός απελευθέρωσε τη Θεσσαλονίκη επειδή προέλασε στο πεδίο. Αντίθετα, η προσφυγή σε ξένες μεσολαβήσεις, όπως στην κρίση των Ιμίων το 1996, οδήγησε στο «γκριζάρισμα» ελληνικού εδάφους και στην απομάκρυνση των δυνάμεών μας.

Η «ειρηνική» εισβολή: Η αγορά ακινήτων στα νησιά και τη Θράκη

Μια εξαιρετικά επικίνδυνη διάσταση που αναδεικνύει ο Μελέτης Μελετόπουλος αφορά την οικονομική διείσδυση των Τούρκων στο Αιγαίο και τη Θράκη. Η κατάργηση της βίζας για τα ελληνικά νησιά και η απενεργοποίηση της επιτροπής που ήλεγχε τις μεταβιβάσεις ακινήτων σε παραμεθόριες περιοχές, έχουν ανοίξει τον δρόμο για μαζικές εξαγορές περιουσιών από Τούρκους πολίτες στη Λέσβο, τη Χίο, τη Σάμο, την Κω και τη Λέρο.

Αντίστοιχες καταγγελίες για μαζικές αγορές κτημάτων έχουν γίνει δύο φορές από τον δήμαρχο Αλεξανδρούπολης στη Θράκη.

«Η κυβέρνηση βαφτίζει “επενδύσεις” αυτό το φαινόμενο, κατά παραβίαση κάθε οικονομικής ορολογίας. Δεν είναι επένδυση να ξεπουλιέσαι. Αυτό οδηγεί σε μια ιδιότυπη αναίρεση του 1821 μέσω εξαγορών. Ό,τι έχασαν οι Τούρκοι με την Ελληνική Επανάσταση, το παίρνουν πίσω αγοράζοντάς το», προειδοποιεί ο καθηγητής.

Ο ίδιος επικρίνει και τη στάση μεμονωμένων πολιτών ή καταστηματαρχών που υποδέχονται με υπερβολικές φιλοφρονήσεις τους Τούρκους επισκέπτες, ξεχνώντας τις ιστορικές σφαγές, όπως αυτή της Χίου. Δηλώνει μάλιστα τη δική του προσωπική στάση: «Είμαι 63 χρονών και δεν έχω επισκεφθεί ποτέ την Τουρκία. Αν οι Τούρκοι αποχωρήσουν από την Κύπρο, άρουν το Casus Belli και αναγνωρίσουν τα σύνορα ως ιερά, θα είμαι ο πρώτος που θα πάω να τους σφίξω το χέρι. Όσο υπάρχει η εμπόλεμη κατάσταση, το θεωρώ αναξιοπρεπές».

Ποιοι είναι οι πραγματικοί σύμμαχοι της Ελλάδας;

Απαντώντας σε ερωτήσεις τηλεθεατών για τη διαχρονική στάση των Μεγάλων Δυνάμεων, ο Μελέτης Μελετόπουλος ξεκαθαρίζει ότι στην εξωτερική πολιτική δεν χωρούν συναισθηματισμοί ή ιδεαλιστικές προσεγγίσεις. Όπως είχε δηλώσει ο Πάλμερστον στην αγγλική βουλή, «τα κράτη δεν έχουν μόνιμες φιλίες, έχουν μόνιμα συμφέροντα».

Σύμμαχός μας είναι όποιος, τη δεδομένη στιγμή, έχει γεωπολιτικά συμφέροντα που συμπίπτουν με τα δικά μας. Αναλύοντας ψυχρά την ιστορία, επισημαίνει ότι η δύναμη που έχει βλάψει λιγότερο την Ελλάδα από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Οι ΗΠΑ στήριξαν την Ελλάδα σε δύο παγκόσμιους πολέμους, την προστάτευσαν κατά τον Ψυχρό Πόλεμο και απέτρεψαν αρκετές ελληνοτουρκικές συρράξεις.

Ωστόσο, ξεκαθαρίζει ότι η Αμερική δεν φταίει για την ελληνική ολιγωρία. Αν το 1974 ή το 1996 η ελληνική ηγεσία έδειχνε αποφασισμένη να πολεμήσει, η Ουάσιγκτον θα αναγκαζόταν να προσαρμόσει τη μεσολάβησή της στα δικά μας κόκκινα όρια.

Η σχέση με τη Ρωσία και το λάθος της Αθήνας

Αναφορικά με τη Ρωσία, ο καθηγητής θεωρεί απαράδεκτη την ύπαρξη «φιλορωσικών» ή οποιωνδήποτε άλλων «ξενικών» κομμάτων, καθώς ηγέτης μιας κυρίαρχης χώρας πρέπει να είναι μόνο φιλοπατριώτης. Παράλληλα, χαρακτηρίζει στρατηγικό λάθος τη δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού ότι η Ελλάδα «βρίσκεται σε πόλεμο με τη Ρωσία».

Η Ρωσία αποτελεί βασικό πυλώνα του ευρωπαϊκού πολιτισμού (στα γράμματα, τις τέχνες, τη μουσική) και διατηρεί διαχρονικούς δεσμούς με τον ελληνισμό. Τη στιγμή που η Ουάσιγκτον και η Μόσχα διατηρούν ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας, η Ελλάδα επέλεξε να κόψει κάθε γέφυρα, αφήνοντας την Τουρκία να μονοπωλήσει τον ρόλο του διαμεσολαβητή, παρά το βαρύ συγκρουσιακό παρελθόν της Άγκυρας με τη Ρωσία.

Ποια είναι η λύση για το ελληνικό δράμα;

Για να βγει η χώρα από το τέλμα, ο Μελέτης Μελετόπουλος οριοθετεί ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό και πολιτικό πλαίσιο, μακριά από πρόσωπα και κομματικές σκοπιμότητες. Η λύση απαιτεί μια διακυβέρνηση με δύο βασικούς πυλώνες:

Αυθεντική Δημοκρατία: Μια δημοκρατία που δεν αλλοιώνεται από υποκλοπές, πελατειακή διαφθορά, εχθροπάθεια, trolls που δολοφονούν χαρακτήρες στο διαδίκτυο και εξαγορά ψήφων μέσω επιδομάτων (pass).

Καθαρός Πατριωτισμός: Η προάσπιση του εθνικού συμφέροντος χωρίς εκπτώσεις και υποχωρήσεις. Ο πατριωτισμός δεν είναι μια αφηρημένη έννοια για κατανάλωση. Σημαίνει άμεση αντίδραση όταν τα Σκόπια καταργούν στην πράξη τον όρο «Βόρεια Μακεδονία» ή όταν ο Έντι Ράμα προκαλεί μέσα στην Αθήνα για τη Βόρειο Ήπειρο.

Οι σημερινοί πολιτικοί ηγέτες, όπως ο Μητσοτάκης και ο Τσίπρας, ανδρώθηκαν σε ένα περιβάλλον συμβιβασμών και, ως ανθρωπολογικοί τύποι, αδυνατούν να διαχειριστούν την έννοια της σύγκρουσης. Όμως, ο τουρκικός αναθεωρητισμός δεν αντιμετωπίζεται με υποχωρήσεις. Αν η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια, η Τουρκία δεν θα κηρύξει πόλεμο, διότι υπολογίζει το κόστος. Θα επιχειρήσει στρατιωτικό πλήγμα μόνο αν βρει την Αμερική σε κατάσταση ακυβερνησίας και την Ελλάδα σε πλήρη πολιτική παράλυση, όπως το 1974.

Η κατάρρευση της Παιδείας και το έγκλημα στα σχολικά βιβλία

Ως μάχιμος εκπαιδευτικός με 40 χρόνια προϋπηρεσίας (εκ των οποίων 11 ως διευθυντής), ο Μελέτης Μελετόπουλος εντοπίζει τη ρίζα του κακού στην αποδόμηση της εθνικής παιδείας. Καταγγέλλει τα σχολικά βιβλία ως «άθλια» και αποκαλύπτει μια συγκλονιστική πτυχή της ιστορικής λογοκρισίας: από το βιβλίο ιστορίας της Β’ Λυκείου έχει απαλειφθεί πλήρως η Μακεδονική Δυναστεία!

«Ρώτησα δημόσια την τότε Υπουργό Παιδείας: Γιατί απουσιάζει η πιο λαμπρή δυναστεία του Μεσαίωνα; Μήπως για να μη μαθαίνουν τα ελληνόπουλα ότι ο ελληνισμός υπήρξε παγκόσμια υπερδύναμη; Μήπως για να μη μαθαίνουν ότι η Μικρά Ασία ήταν η κοίτη του έθνους μας και να μη συγκρίνουν τους σημερινούς πολιτικούς με τον Νικηφόρο Φωκά, τον Ιωάννη Τσιμισκή και τον Βασίλειο τον Βουλγαροκτόνο; Δεν μου απάντησε ποτέ, απλώς με κοίταζε», αναφέρει απογοητευμένος.

Παράλληλα, στηλιτεύει την κατάντια των σχολικών εκδρομών, οι οποίες έχουν μετατραπεί σε τριήμερα αναψυχής, καφέ και ξενυχτιού στην Καλαμάτα ή σε άλλα αστικά κέντρα, αντί να έχουν τον χαρακτήρα της πατριδογνωσίας. Ο ίδιος, κατά τη θητεία του, οδηγούσε συστηματικά τους μαθητές του στο οχυρό Ρούπελ, στη Χιμάρα, στο Κούγκι, στο Μεσολόγγι και στο Ναύπλιο, στη φυλακή του Κολοκοτρώνη, διδάσκοντάς τους την ιστορική αλήθεια βιωματικά. Η ευθύνη γι’ αυτή την κατάσταση βαραίνει εξίσου τους διευθυντές των σχολείων, τους γονείς που επαναπαύονται, αλλά κυρίως το Υπουργείο Παιδείας που δεν ελέγχει πού πηγαίνουν οι μαθητές.

Το μοντέλο του ηγέτη-διανοούμενου και ο εθνικός διχασμός

Ο Μελέτης Μελετόπουλος εξηγεί ότι οδηγήθηκε στη συγγραφή των βιογραφιών του Παναγιώτη Κανελόπουλου και του Παναγιώτη Παπαληγούρα για να προσφέρει στην κοινωνία το πρότυπο του πολιτικού ηγέτη που είναι ταυτόχρονα διανοούμενος και πατριώτης. Η μεταπολεμική περίοδος, παρά τα πολιτικά της λάθη που οδήγησαν στη δικτατορία, πέτυχε ρυθμούς ανάπτυξης 9% (μεγαλύτερους από της Ιαπωνίας) και προετοίμασε την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση χάρη σε αυτούς τους οραματιστές.

Σήμερα, η ελληνική κοινωνία εμφανίζεται ως μια κατακερματισμένη πανσπερμία ομάδων που αλληλομισούνται λυσσαλέα στο διαδίκτυο. Αυτός ο ψηφιακός εμφύλιος εμποδίζει τη δημιουργία μιας κοινής ιστορικής συνισταμένης για μεγάλες προσωπικότητες, όπως ο Καποδίστριας, ο Βενιζέλος ή ο Μεταξάς. «Ακόμη και σήμερα, οι ιδεολογικές σχολές που εκπροσωπούσαν αυτοί οι άνδρες είναι ζωντανές. Η διαμάχη για τις αξίες τους παραμένει ενεργή και μας διχάζει. Χρειαζόμαστε επειγόντως έναν ηγέτη που θα εμπνεύσει ένα κοινό όραμα και θα ενώσει τους Έλληνες», καταλήγει.

Η κατάντια της Ευρώπης και η ελληνική αντίσταση

Κλείνοντας την εκπομπή, ο Ηλίας Παπανικολάου σχολιάζει τα πρόσφατα άγρια γηπεδικά επεισόδια στο Βέλγιο (ανάμεσα στη Λιέγη και τη Σαρλερουά), αναδεικνύοντας την κοινωνική σήψη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως αναφέρει, ο ύμνος της Σαρλερουά εξυμνεί την παράνομη μετανάστευση από τη Δομινικανή Δημοκρατία, την Αλγερία και το Μαρόκο, δημιουργώντας δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα μέσα στην καρδιά της Ευρώπης.

Η Ευρώπη μετατράπηκε σε ένα ψυχρό λογιστικό γραφείο (Κομισιόν) που υποσκάπτει τη φυλετική και πολιτισμική της συνοχή χάριν του κέρδους και των φθηνών εργατικών χεριών. Μέσα σε αυτό το ζοφερό ευρωπαϊκό σκηνικό, η Ελλάδα καταφέρνει ακόμα και αμύνεται. Χάρη στους τρεις παραδοσιακούς της πυλώνες –την Οικογένεια, την Πατρίδα και τη Θρησκεία– ο ελληνισμός επιδεικνύει αντιστάσεις, διατηρώντας την εθνική του ταυτότητα ζωντανή απέναντι στην ισοπέδωση της παγκοσμιοποίησης.